เจียงหนิงขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม
เขาใช้ไอเทมลูกบาศก์มิติไปแล้ว ส่วนหน้าไม้พายุคลั่งก็ให้จ้าวไห่ไป ตอนนี้ในมือเหลือเพียงมีดธรรมดาที่หยิบมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเล่มเดียว
ถ้าตอนนี้ถอยไป พอกลับมาอีกที ของดรอปอาจถูกคนอื่นเก็บไปแล้ว
ทั้งผู้หญิงที่ใช้มีดบินคนนั้น ทั้งคนที่ซ่อนอยู่ในเงามืดแล้วชิงผลงานสังหารของเขาไป หรือไม่ก็พวกตัวแสบที่แอบซุ่มอยู่ที่ไหนสักแห่ง
เขากัดฟันกรอด
จังหวะนั้นเอง สัตว์ประหลาดตัวแรกก็พุ่งออกมาจากม่านหมอก
ร่างของมันใหญ่กว่าตัวที่เห็นตอนกลางวันหนึ่งขนาด สูงเกือบ 2 เมตร ผิวสีเทาเต็มไปด้วยลายสีแดงคล้ำ ราวกับเส้นเลือดปูดนูนขึ้นมาบนผิวหนัง
ตอนกลางวัน ดวงตาของสัตว์ประหลาดพวกนี้ยังเป็นสีดำสนิท แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงฉาน ราวกับเข้าสู่สภาวะคลุ้มคลั่งบางอย่าง
มันไม่ลังเล พุ่งเข้าใส่คนที่อยู่ใกล้ที่สุดทันที
คนคนนั้นตอบสนองไม่ช้า เขาเบี่ยงตัวหลบได้ แต่กรงเล็บของสัตว์ประหลาดยังฝากรอยแผลลึกสามรอยไว้บนแขน เลือดสดทะลักออกมาทันที
“อ๊าก—!”
เสียงกรีดร้องโหยหวนฉีกความเงียบกลางค่ำคืน
จากนั้น สัตว์ประหลาดอีกมากมายก็ทะลักออกมาจากม่านหมอก
ไม่ใช่แค่หนึ่งหรือสองตัว แต่เป็นหลายสิบตัว นับร้อยตัว พวกมันกรูกันเข้ามาจากทางเหนือ ทางตะวันออก และทางตะวันตกของลานกว้างพร้อมกัน
ท่าทางยามวิ่งของพวกมันเหมือนจิ้งจก ทั้งสี่ขาแตะพื้น ความเร็วมากกว่าตอนกลางวันหลายเท่า ร่างสีเทาวูบไหวไปมาในม่านหมอก ราวกับฝูงฉลามหิวโซที่ได้กลิ่นคาวเลือด