“อย่าขยับ! ยืนอยู่ตรงนั้น!”
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากในโถงใหญ่ น้ำเสียงทุ้มต่ำและแฝงความระแวดระวังอย่างเห็นได้ชัด
“ไม่ต้องกังวลนะเพื่อน พวกเราไม่มีเจตนาร้าย”
จ้าวไห่เดินหน้าต่ออย่างช้า ๆ ให้มากที่สุด แต่ส่วนสูงถึง 195 เซนติเมตรของเขาก็ยังทำให้คนทั้งห้ารู้สึกกดดัน
“ฉันบอกให้ยืนอยู่ตรงนั้นไง!”
เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทุ้มต่ำกว่าเดิม แฝงความตึงเครียดและข่มขู่
เฉินเหย่ก้าวออกมาจากหลังมุมทางเดิน เห็นคนพูดเป็นนักศึกษาชายผมเกรียน ถือพลั่วทหารอยู่ในมือ บนใบพลั่วมีคราบสีดำติดอยู่ ไม่รู้ว่าเป็นสนิมหรือเลือดแห้ง
ด้านหลังนักศึกษาผมเกรียนมีคนยืนอยู่อีกสี่คน เป็นผู้ชายสองคน ผู้หญิงสองคน อายุราวยี่สิบปี
นักศึกษาชายร่างสูงคนหนึ่งกำท่อเหล็กไว้ในมือ ปลายท่อถูกฝนจนแหลมคม
นักศึกษาชายอีกคนรูปร่างผอม หลบอยู่ด้านหลัง มือกำคัตเตอร์ไว้ ใบมีดโผล่ออกมาเพียงนิดเดียว
ผู้หญิงสองคนก็มีปฏิกิริยาว่องไวไม่แพ้กัน คนหนึ่งผมสั้น อีกคนรวบผมหางม้า
ในมือของคนรวบผมหางม้ามีหน้าไม้เล็กอยู่ด้วย และตอนนี้มันกำลังเล็งตรงมาที่จ้าวไห่
ส่วนผู้หญิงผมสั้นกำลังรีบยัดน้ำกับอาหารบนโต๊ะใส่กระเป๋าเป้
เฉินเหย่ก้าวออกมาจากด้านหลังจ้าวไห่ น้ำเสียงสงบ “เพื่อน ใจเย็นก่อน พวกเราก็เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยเมืองเมฆาเหมือนกัน มีน้ำกับอาหารอยู่แล้ว ไม่แย่งของพวกนายหรอก”
นักศึกษาผมเกรียนกวาดตามองพวกเขาทีละคน
เขาเห็นประกายโลหะสีเงินเทาบนกำปั้นทั้งสองข้างของจ้าวไห่ที่ยังสลายไปไม่หมด
เห็นมีดเชือดหมูเปื้อนเลือดในมือหลี่เจิง
เห็นคราบสีดำปนน้ำตาลบนขวานดับเพลิงของหวังซั่ว
สายตาของเขาจับจ้องสิ่งเหล่านั้นนานกว่าตอนมองเฉินเหย่เสียอีก