ดาดฟ้าฝั่งใต้
เฉินเหย่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้น มือกำแน่นเล็กน้อย
เขารู้แล้วว่าเรื่องแย่แน่
เขาเห็นค่ายกลสีน้ำเงินที่เกิดจากลูกบาศก์รูบิกซึ่งเจียงหนิงขว้างออกไป ขังจ้าวไห่กับคนอื่น ๆ ไว้ข้างใน
“เจียงหนิง ไอ้สารเลว!”
หวังซั่วชกใส่ราวปูนริมดาดฟ้าจนดังสนั่น
“นี่มันฆ่าคนชัด ๆ!”
เสียงของหลี่เจิงเปลี่ยนไป มือกำมีดแล่หมูแน่นจนดังกรอบแกรบ
“พี่เหย่ เราต้องไปช่วยพี่ไห่!”
ฉินจ้าวหยางยันตัวลุกขึ้นจากพื้น กำหนังสติ๊กสีเขียวนีออนไว้ในมือ
“จะช่วยยังไง?”
เฉินเหย่วางกล้องส่องทางไกลลง หันกลับมา กวาดตามองคนทั้งสี่ที่อยู่ด้านหลัง “ของที่เจียงหนิงขว้างออกไปน่าจะเป็นไอเทมที่สัตว์ประหลาดดรอปมา ต่อให้เราไปก็ทำลายมันไม่ได้ แถมข้างตัวเจียงหนิงยังมีคนระดับเออีกสิบห้าคน พวกเราห้าคนบุกเข้าไปก็คงไม่พอให้พวกนั้นเคี้ยวติดฟันด้วยซ้ำ”
“แล้วเราจะยืนดูพี่ไห่ตายอยู่ตรงนี้หรือไง?”
เสียงของหวังซั่วลอดไรฟันออกมา
“ใครบอกว่าพี่ไห่จะตาย? นายประเมินพี่ไห่ต่ำไปแล้ว ไอเทมนั่นต้องมีเวลาจำกัดแน่ พรสวรรค์ของพี่ไห่อยู่ได้หนึ่งชั่วโมง ระดับเอสไม่ได้ตายกันง่าย ๆ หรอก”
เฉินเหย่ยกกล้องส่องทางไกลขึ้นอีกครั้ง เล็งไปยังจ้าวไห่ที่อยู่ในค่ายกล
……
ลานกว้างด้านล่าง
จ้าวไห่ชกใส่กำแพงค่ายกล หมัดที่กลายเป็นโลหะปะทะม่านแสงสีน้ำเงิน ส่งเสียงก้องหึ่ง ม่านแสงไม่ไหวติงแม้แต่น้อย หมัดของเขากระเด้งกลับมา
“นี่มันตัวบ้าอะไรวะ?”