โจวซินอี๋เองก็ไม่รู้ว่าควรตั้งราคาเท่าไร แน่นอนว่าเธอย่อมอยากได้สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดในตอนนี้
“เธอมีเหรียญทองไหม?” ตอนนี้การพักอยู่ในหอพักก็ต้องจ่ายค่าเช่า ลางสังหรณ์บอกเธอว่า แทนที่จะเอาของอย่างอื่นมาแลก สู้สะสมเหรียญทองไว้ให้มากหน่อยดีกว่า
อย่างไรเสีย ป้อมปืนสองหัวนี่เธอก็ยังไม่ได้ใช้ แถมเวลาเปิดหาของจากไอเทม เธอมักจะได้ป้อมปืนสองหัวออกมาอยู่เรื่อย
สือชูไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะอยากได้เหรียญทอง คนคนนี้มองการณ์ไกล เดิมทีเธอนึกว่าอีกฝ่ายคงอยากแลกไอเทมกับไอเทมเสียอีก
“ได้ เธอขายกี่เหรียญทองล่ะ ฉันขอดูราคาก่อน แล้วค่อยตัดสินใจว่าจะซื้อหรือไม่ซื้อ” แม้สือชูจะมีเหรียญทอง แต่เธอไม่ใช่คนโง่ให้ใครหลอก อย่าหวังจะต้มเธอได้
โจวซินอี๋มองสือชูแล้วพูดว่า “ชิ้นละ 200 เหรียญทองเป็นไง?”
สือชูพยักหน้า ราคานี้ถูกมาก “เธอขายได้กี่ชิ้น?”
“ฉันมีของที่ไม่ได้ใช้ 5 ชิ้น เธอจะซื้อกี่ชิ้น?”
“เอาหมดเลย ตอนนี้ฉันโอนเหรียญทองให้เธอ”
【ได้รับเหรียญทอง 1,000 เหรียญ】
โจวซินอี๋อ้าปากค้างเล็กน้อย ก่อนรีบหุบปากลง เธอมีเหรียญทองตั้ง 1,000 เหรียญ! แถมยังหยิบออกมาได้ทันทีอีกด้วย
ในวินาทีนั้นโจวซินอี๋ก็สังหรณ์ว่า เธอคงไม่ได้วิชาดาบแล้ว เธอสงบใจลง ช่างเถอะ ไหน ๆ ก็มาแล้ว ต่อให้ไม่ได้วิชาดาบ อย่างน้อยได้เหรียญทองติดมือไปบ้างก็ดี จะกลับไปมือเปล่าไม่ได้
【ป้อมปืนสองหัว ×5】
สือชูยิ้มอย่างพอใจ แม้ห้องพักของเธอจะแข็งแรงมั่นคงอยู่แล้ว แต่เธอก็ชอบให้มันแน่นหนายิ่งขึ้นไปอีก