“ยังจะโวยวายอีกไหม?” ฉู่ชิงถามปีศาจที่นอนแผ่อยู่บนพื้นด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
ในฐานะปีศาจระดับ D ต่อให้ก่อนที่มันจะลงมายังโลก มันก็ไม่เคยเสียเปรียบหนักขนาดนี้มาก่อน!
ปีศาจโคลนเดือดดาลจนขาดสติ “อ๊ากกก ฉันจะฆ่าแก!!”
“เพียะ!”
ปลิวไป
พุ่งกลับมา
“เพียะ!”
ปลิวไป
พุ่งกลับมา...
วนไปวนมาสี่ห้ารอบ ปีศาจโคลนก็ไม่กล้าปากเก่งอีก
มันหมอบอยู่บนพื้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสาร
ความหงุดหงิดหลังตื่นนอนจางหายไป สติของฉู่ชิงก็กลับคืนมาเช่นกัน
พอเห็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ร้องไห้จนน่าเวทนาอยู่บนพื้น สีหน้าของเธอก็แข็งค้าง
ถึงคนมากมายบนอินเทอร์เน็ตจะชอบพูดเล่นว่า ถ้าเจอเด็กซนก็จัดให้สักสองสามตบ แต่ฉู่ชิงซึ่งเป็นเด็กกำพร้าและมนุษย์เงินเดือนชั้นล่าง ยึดถือหลักว่าเรื่องน้อยลงได้ก็ย่อมดีกว่าเรื่องมากมาโดยตลอด
—เพราะเด็กซนมักมีพ่อแม่ที่ตามใจลูกทั้งนั้น เธอไม่มีแรงแม้แต่จะฆ่าไก่ ทั้งยังไร้ที่พึ่ง จะให้ไปมีเรื่องกับพ่อแม่พวกนั้นได้อย่างไร
เธอฝืนยิ้มทั้งที่สีหน้ายังแข็งเกร็ง แล้วถามว่า “ผู้ปกครองของหนูอยู่ไหน?”
ฉู่ชิงกำลังคิดหาทางหนี
ปีศาจโคลนมองฉู่ชิงอย่างไม่อยากเชื่อ
มนุษย์น่ากลัวคนนี้ซ้อมเธอยังไม่พอ ยังคิดจะไปซ้อมหัวหน้าเธออีกหรือ?
เด็กหญิงปีศาจโคลนไม่อยากตอบ แต่ก็กลัวว่าฉู่ชิงจะซ้อมเธออีก จึงกำลังจะพูดอย่างกระเง้ากระงอด ทว่าประตูตู้โดยสารรถไฟใต้ดินพลันเปิดออก มีคนหลายคนกรูกันเข้ามาจากด้านนอก!
ในห้าคนที่เข้ามา มีคนหนึ่งมุ่งหน้าไปอีกฝั่งของตู้โดยสาร ส่วนอีกสี่คนตรงมาทางฉู่ชิง
สมองฉู่ชิงพลันรวน เธอคว้าคอเสื้อเด็กหญิงแล้วยกตัวขึ้นมา
“เด็กบ้านพวกคุณหรือเปล่า?”
เจ้าหน้าที่สำนักควบคุมเหตุผิดปกติทั้งสี่คนที่ระแวดระวังเป็นพิเศษ “?”
พวกเขาก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือตัวเอง
—พลังที่ตรวจวัดได้ยังไม่ถึงระดับ F ด้วยซ้ำ แหล่งกำเนิดก็คือปีศาจตัวเล็กที่ถูกหิ้วอยู่นี่เอง
ผู้หญิงคนนี้เป็นใคร? ถึงกับกล้าจับปีศาจด้วยมือเปล่า?
เดี๋ยวก่อน พลังที่ส่งสัญญาณออกมาก่อนหน้านี้ไม่ใช่อย่างน้อยระดับ D หรอกหรือ?
แล้วปีศาจล่ะ?
“คุณ...”
เจ้าหน้าที่สำนักควบคุมเหตุผิดปกติกำลังจะถาม แต่ฉู่ชิงก็รีบพูดขึ้นว่า “เอาเด็กคนนี้คืนให้พวกคุณ ฉันมีธุระต้องไปก่อนละ”
พูดจบ เธอก็ยัดเด็กหญิงใส่มือพวกเขา แล้วรีบวิ่งออกไปก่อนประตูรถไฟใต้ดินจะปิด
เธอวิ่งออกจากสถานีรถไฟใต้ดินรวดเดียว จึงนึกขึ้นได้ว่าวันนี้สถานีดูเหมือนไม่ค่อยมีคน
อีกอย่าง...
ที่นี่ไม่ใช่สถานีปลายทางนี่นา!
สายลมพัดผ่าน ฉู่ชิงยืนเดียวดายอยู่หน้าสถานีรถไฟใต้ดิน สับสนจนทำอะไรไม่ถูก
คนในครอบครัวของเด็กซนมาถึงแล้ว เธอไม่กล้ากลับไปบนรถไฟใต้ดิน ยิ่งกว่านั้นเมื่อครู่ก็เป็นรถไฟเที่ยวสุดท้ายแล้ว ต่อให้กลับไปก็ไม่มีประโยชน์ ป่านนี้รถไฟคงออกไปแล้ว
สุดท้าย เธอลูบกระเป๋าสตางค์แบนแฟบของตัวเอง ก่อนจะหงอย ๆ ไปเรียกรถ
เสียเงินก้อนโตถึง 37 หยวน กว่าจะกลับถึงห้องเช่าห้องเล็กของตัวเอง
หลังล้างหน้าแปรงฟันและเอนตัวลงบนเตียง ฉู่ชิงคลำหานาฬิกาปลุก ตั้งเวลาไว้เจ็ดโมง แล้วมุดผ้าห่มหลับไป
ขณะที่ฉู่ชิงกำลังหลับฝันหวาน สำนักควบคุมเหตุผิดปกติสาขาเมืองถาน
หลี่ฟางมีสีหน้าตื่นตะลึงปนงุนงง เขาชี้กล่องใบเล็กข้างตัว “คุณจะบอกว่าปีศาจระดับ D ตัวนั้นอยู่ในกล่องนี่เหรอ?”
“ใช่ครับ” จางหยางพยักหน้า “ผมกับพี่สาวเห็นกับตา”
“แต่พลังของปีศาจตัวนี้ยังไม่ถึงระดับ F ด้วยซ้ำ!” หลี่ฟางถามอย่างคลางแคลง
จางหยางตอบว่า “แต่หลังจากมันบาดเจ็บ บึงโคลนทั้งหมดก็หายไปนะครับ!”
หลี่ฟางพูดไม่ออก
เขาขมวดคิ้วแน่น “เล่ามาให้ละเอียดสิว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
จางหยางเริ่มเล่าตั้งแต่ตอนปีศาจบุกมา จนถึงผู้โดยสารคนนั้นที่หลับสบายมาก
หลี่ฟางอดขัดขึ้นมาไม่ได้ “เดี๋ยวนะ คุณบอกว่าผู้โดยสารคนนั้นตบหน้าปีศาจไปหนึ่งทีเหรอ?”
สีหน้าเขาแทบจะเขียนไว้ว่า ‘เห็นผมหลอกง่ายนักหรือไง?’
จางหยางเข้าใจเขาดี “คุณไม่เชื่อใช่ไหมครับ? ถ้าผมไม่ได้เห็นกับตา ผมก็ไม่เชื่อเหมือนกัน”
หลี่ฟางนิ่งอึ้ง
พอได้ยินจางหยางเล่าว่าหลังจากตบไปทีหนึ่งแล้วยังมีตบต่อเนื่องอีก สีหน้าของเขาก็กระตุก
“สรุปว่า...คุณหมายถึงปีศาจระดับ D ตัวนี้ถูกเธอซ้อมจนเป็นแบบนี้?”
“น่าจะใช่นะครับ?”
จางหยางเองก็ไม่แน่ใจ
หลี่ฟาง “...”
“แล้วผู้หญิงคนนั้นไปแล้วเหรอ?”
จางหยางพยักหน้าด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “พวกคุณปล่อยเธอไปเองไม่ใช่เหรอครับ? เธอไม่ใช่ยอดฝีมือของสำนักควบคุมเหตุผิดปกติหรือ?”
ยอดฝีมือบ้าบออะไรกัน!
ถ้าเมืองถานของพวกเขามียอดฝีมือเก่งขนาดนั้นจริง คงมีชื่อเสียงไปนานแล้ว!
จะยังเป็นแค่สาขาย่อยระดับสามอยู่ได้ยังไง?
“ลองบอกลักษณะของเธอมาสิ”
หลี่ฟางตัดสินใจได้แล้ว
ตอนนี้ปีศาจกำลังบุกรุก ผู้มีความสามารถพิเศษคือบุคลากรที่สำนักควบคุมเหตุผิดปกติต้องการดึงตัวมากที่สุด
คนที่ซ้อมปีศาจระดับ D ได้ ถ้าเป็นคนของสำนักควบคุมเหตุผิดปกติ พวกเขาก็จะบันทึกข้อมูลไว้ แต่ถ้าไม่ใช่ ก็ต้องพยายามชักชวนให้มาร่วมงานให้ได้
อย่างน้อยก็ต้องสำรองข้อมูลไว้
“เป็นผู้หญิง อายุประมาณยี่สิบ...สามสิบ...” จางหยางเริ่มงุนงง
หลี่ฟางรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี
ความรู้สึกนั้นกลายเป็นจริงตอนที่เขาเรียกคนหลายคนซึ่งอยู่บนรถไฟใต้ดินตอนนั้นกลับมา แต่ไม่มีใครอธิบายลักษณะของยอดฝีมือลึกลับได้ชัดเจน
เขานวดหว่างคิ้ว รู้สึกทั้งปวดหัวและผิดหวัง
จางหยางถามว่า “ทำไมพวกคุณไม่ไปดูกล้องวงจรปิดล่ะครับ?”
หลี่ฟางมองเขาราวกับมองคนโง่ “บริเวณที่ปีศาจบุกเข้ามา กล้องวงจรปิดยังใช้ได้หรือไง?”
จางหยางก็มองหลี่ฟางราวกับมองคนโง่เช่นกัน “กล้องตรงทางออกสถานีรถไฟใต้ดินใช้ไม่ได้หรือครับ?”
หลี่ฟาง “...”
ครึ่งชั่วโมงต่อมา
หลี่ฟางซึ่งดูภาพจากกล้องวงจรปิดทุกทิศทางนอกสถานีรถไฟใต้ดินอย่างน้อยด้านละสามสิบรอบ รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลัง
ไม่มี
ไม่มีใครเลยสักคน
ยอดฝีมือคนนั้น...เป็นมนุษย์จริง ๆ หรือเปล่า?
วันถัดมา
ฉู่ชิงตื่นตอนหกโมง ล้างหน้าแปรงฟันแล้วหยิบไข่นึ่งมากินส่ง ๆ จากนั้นก็ไปยืนรอรถไฟใต้ดิน
เธอไม่รู้เลยว่าแม้เจ้าหน้าที่สำนักควบคุมเหตุผิดปกติจะพยายามตามหาเธอตลอดทั้งคืน ก็ยังไม่พบร่องรอย สุดท้ายจึงได้แต่จัดเก็บแฟ้มประวัติสั้น ๆ ของเธอไว้ในชื่อ “ไร้นาม”
แปดโมงห้าสิบแปดนาที
ฉู่ชิงตอกบัตรเข้างานสำเร็จ เดินไปนั่งที่โต๊ะทำงานของตัวเองแล้วเปิดคอมพิวเตอร์
คอมพิวเตอร์ที่ใช้งานมานานแปดปีค่อย ๆ เปิดเครื่อง แล้วก็ค่อย ๆ โหลดข้อมูล กว่าจะขยับเมาส์ได้อย่างลื่นไหลก็เลยเก้าโมงไปห้านาทีแล้ว
หัวหน้าหัวล้านกะเวลาได้พอดี เขาเดินออกมาแล้วตบเอกสารลงบนโต๊ะฉู่ชิง “แผนของคุณใช้ไม่ได้ เปลี่ยนกลับไปใช้ฉบับแรกของคุณ!”
แต่เช้าตรู่ คำพูดเดียวของหัวหน้าหัวล้านก็จุดไฟความคับแค้นของฉู่ชิงขึ้นมาทั้งหมด
เธอทำงานล่วงเวลามาสิบห้าวัน หัวหน้าที่ไม่รู้อะไรแล้วยังทำเป็นรู้ดีจะเอาแผนงานมาหาเธอทุกวันตอนห้าโมงครึ่ง บังคับให้แก้จุดที่เขาสั่งให้เสร็จภายในวันนั้นทุกครั้ง จนต้องทำงานล่วงเวลาถึงรถไฟเที่ยวสุดท้าย!
แล้วตอนนี้กลับมาบอกให้ใช้แผนฉบับแรกที่เธอทำเนี่ยนะ?
ฉู่ชิงหน้าเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง แต่หัวหน้าหัวล้านไม่แม้แต่จะสังเกตเห็นพนักงานตัวเล็ก ๆ อย่างเธอ เขายื่นพุงเบียร์แล้วเดินไปหาเรื่องพนักงานคนถัดไปต่อ
“งานที่คุณทำมันอะไรกันเนี่ย? เอาไก่มาเขี่ยเมล็ดข้าวบนแป้นพิมพ์ ยังเขียนได้ดีกว่าคุณอีก!”
“ยังอยากทำงานอยู่ไหม? ถ้าไม่อยากก็ไสหัวไป! แต่เงินเดือนของสองสามวันนี้ฉันไม่จ่ายให้หรอก!”
ฉู่ชิงเหมือนเห็นกลุ่มควันความคับแค้นสีดำก่อตัวอยู่ทางนั้น
เธอมองด้วยความเห็นใจ
เฮ้อ คนทำงานเข้าใจกันทั้งนั้น
ถ้าเจอหัวหน้าห่วย ๆ ก็ได้แต่ปล่อยความคับแค้นฟุ้งกระจายไปทั่วบริษัททุกวัน
ฉู่ชิงรินน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง แล้วรินให้เพื่อนร่วมงานที่ทำงานล่วงเวลาด้วยกันเมื่อวานอีกแก้ว “อย่าโมโหเลย คิดซะว่าเขาเป็นไอ้โง่คนหนึ่งก็พอ”
เพื่อนร่วมงานที่โกรธจนตาแดงจ้องฉู่ชิง ก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา “คุณว่า ถ้าฉันระเบิดหัวหน้าห่วย ๆ กับบริษัททิ้งไปเลยจะเป็นยังไง?”
ฉู่ชิงตอบไปตามน้ำ “จะระเบิดก็ได้ แต่รออีกสองวันดีกว่า ได้เงินเดือนแล้วค่อยระเบิด”
แววตาแดงก่ำของเพื่อนร่วมงานจางลงอย่างน่าประหลาด
“ใช่ อีกแค่สองวันก็จะได้เงินเดือนแล้ว...เงินเดือน...”
ฉู่ชิงยิ่งเห็นใจเขา
เมื่อวานฉันกลับไปแล้ว เพื่อนร่วมงานคนนี้ก็ยังทำงานล่วงเวลาอยู่ คงทำจนเบลอไปแล้ว
ใครบ้างไม่ใช่มนุษย์เงินเดือนที่อยากลาออกแต่จำใจต้องเป็นวัวเป็นม้า?
ฉู่ชิงส่ายหน้า แล้วไปค้นหาแผนฉบับแรกของตัวเอง ก่อนส่งให้หัวหน้าห่วย ๆ
สิบเอ็ดโมงห้าสิบนาที
หัวหน้าห่วย ๆ เดินออกมาอีกครั้งแล้วตะโกนเสียงดัง “ประชุม!”
คนสิบกว่าคนในสำนักงานลุกขึ้นอย่างไม่เต็มใจ แล้วเดินเข้าไปในห้องประชุม
หัวหน้าห่วย ๆ ตบโต๊ะ “วันนี้ฉันจะพูดเรื่องที่มีบางคนถึงกับเห็นบริษัทเป็นบ้านตัวเอง ใช้ไฟฟ้าของบริษัทอย่างสิ้นเปลือง ไม่ปิดไฟ ไม่กลับบ้านทั้งคืน เอาแต่นอนในบริษัทเพื่อเอาเปรียบ!”
“จางซาน! ฉันพูดถึงคุณนั่นแหละ! รู้ไหมว่านี่คือการใช้ทรัพยากรบริษัทอย่างสิ้นเปลือง? คุณมีสิทธิ์ทำแบบนี้หรือไง?”
“บริษัท บริษัท...บริษัทจงพินาศไปซะ! ระเบิดบริษัททิ้งให้หมด!”
ความคับแค้นบนตัวจางซานพุ่งทะยานอย่างบ้าคลั่ง ดวงตาแดงก่ำ สีหน้าเคลิบเคลิ้มคลุ้มคลั่งและยึดติดอย่างดื้อรั้น
หมอกดำแผ่คลุมชั้นนี้ในพริบตา!
ห้องเฝ้าระวังของสำนักควบคุมเหตุผิดปกติ
พนักงานเฝ้าระวังหน้าเปลี่ยนสี เขากดเครื่องสื่อสาร “อาคารกว่างเหวย ชั้นเก้า! ประเมินเบื้องต้นว่าเป็นปีศาจระดับ E รีบส่งกำลังไปช่วยเหลือ!!”