ทุกคนกลับมารวมตัวกันอีกครั้งที่บาร์เล็ก ๆ แห่งหนึ่งบนเนินเขา
ทุกครั้งที่กลับจากภารกิจ ที่นี่จะกลายเป็นสถานที่พักผ่อนหย่อนใจแห่งแรกที่เหล่านักผจญภัยนึกถึง
เสิ่นอี้นั่งอยู่ตรงมุมในสุดของบาร์ เอนหลังพิงกำแพง จิบเหล้าทีละนิด สายตาจับจ้องเวินโหรวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏบนใบหน้า
เวินโหรวทำราวกับไม่เห็นเขา เอาแต่เล่นกับแส้ในมือ
หงหลางเริ่มหมดความอดทน “นี่ พวกนายจะไม่พูดอะไรกันหน่อยเหรอ เวินโหรว เธอให้ของอะไรเขาไป ถึงได้ยิ้มเจ้าเล่ห์ขนาดนั้น”
เวินโหรวใช้ปลายแส้เคาะหัวหงหลางอย่างแรง “นายอยากได้ม้วนคัมภีร์ต่อสู้เพิ่มนักใช่ไหม งั้นคืนฉันม้วนหนึ่งสิ”
หงหลางกอดกล่องไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยเด็ดขาด
พูดเล่นหรือไง ม้วนคัมภีร์ต่อสู้หนึ่งม้วนขายในตลาดได้เจ็ดถึงแปดพันแต้มโลหิต ม้วนคัมภีร์ชั้นดีมูลค่าเกือบหมื่นแต้มโลหิตแบบนี้ เวินโหรวกลับหามาได้ตั้งสองม้วน เขาซาบซึ้งจนแทบตายอยู่แล้ว
อันที่จริง หากคิดตามมูลค่าจริง ม้วนคัมภีร์ความชำนาญเฉพาะทางหนึ่งม้วนมีราคาแค่สองพันแต้ม ส่วนม้วนคัมภีร์เพิ่มระดับความชำนาญเฉพาะทางที่สอดคล้องกันมีราคาเพียงหนึ่งพันห้าร้อยแต้ม
แต่การประเมินราคาบางอย่างคิดแบบนั้นไม่ได้ ยังต้องอิงราคาตลาดด้วย
ม้วนคัมภีร์ความชำนาญเฉพาะทางหาซื้อได้ จึงไม่แพง แต่ม้วนคัมภีร์เพิ่มระดับความชำนาญการต่อสู้ระยะประชิดเป็นสิ่งที่ทุกคนต้องการแต่หาได้ยาก ราคาจึงถูกปั่นขึ้นไปสูงลิ่ว เมื่อเทียบกันแล้ว ม้วนคัมภีร์เพิ่มระดับความชำนาญวิชาปืนกลับเป็นได้แค่ของแถมในการแลกเปลี่ยน
คราวนี้เสิ่นอี้เองก็อดถามไม่ได้ “เธอไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันแน่”
เวินโหรวมองเขาอย่างหงุดหงิด “ตอนที่นายได้รางวัลสูงสุดครั้งก่อน คงไม่ได้ถามเลยสินะว่าแบ่งรางวัลได้ไหม”
ทุกคนต่างชะงักงัน
นับตั้งแต่เริ่มออกปฏิบัติภารกิจ ยังไม่เคยมีใครคิดถึงเรื่องแบ่งรางวัลมาก่อน
เวินโหรวจึงอธิบายว่า “รางวัลพิเศษแบ่งได้ ฉันเป็นอันดับหนึ่งของเขต นอกจากจะได้รางวัลพิเศษเพิ่มเติมระดับดีคู่แล้ว ยังได้รางวัลพิเศษเพิ่มเติมอีกอย่างหนึ่ง เป็นรางวัลระดับซี ฉันแบ่งรางวัลทั้งหมดออก แล้วก็กลายเป็นของสามอย่างในมือพวกนาย...”