บทที่ 15 ทีหกร้อยห้าสิบ (ตอนต้น)
เมื่อออกมาจากหอหล่อเย็น เบื้องหน้าก็เป็นทางเดินภายในที่กว้างใหญ่ แต่ไม่รู้ว่าทอดไปยังที่ใด
ดูเวลาแล้วยังเหลืออีกกว่า 40 นาที เสิ่นอี้จึงยังไม่รีบร้อน
ภารกิจหนีออกจากเรือบรรทุกเครื่องบินเป็นแค่ภารกิจเล็ก ๆ ที่มีระดับความยาก 500 คะแนน ไม่ต้องพูดถึงว่าภารกิจแบบนี้ทำสำเร็จได้ง่าย ต่อให้ล้มเหลวก็ยังรับโทษหักคะแนนไหว
เขาจึงค่อย ๆ สังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบ วิเคราะห์โครงสร้างภายในของเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดใหญ่ลำนี้ไปด้วย พร้อมกับเล่าแนวคิดต่าง ๆ ที่ผุดขึ้นหลังจากเห็นหุ่นยนต์ทีหกร้อยก่อนหน้านี้ให้ทุกคนฟัง
ในช่องสื่อสารของทีมมีเสียงปืนดังขึ้นเป็นระยะ ดูท่าทางจะสู้กันดุเดือด มีเพียงฝั่งเสิ่นอี้ที่ค่อย ๆ สำรวจอย่างสบายใจ ตลอดทางกลับไม่พบศัตรูแม้แต่ตัวเดียว
เรื่องนี้น่าจะเกี่ยวกับเส้นทางหลบหนีที่เขาเลือก หงหลางกับพวกสายบุกทะลวงพวกนั้นเลือกพังผนังคุกฝ่าออกไป ผลก็คือต้องสู้ฆ่าฟันตลอดทาง
เมื่อได้ยินเสิ่นอี้อธิบายการวิเคราะห์ เวินโหรวก็ถามว่า “งั้นนายหมายความว่า ต่อไปพวกเราควรกำหนดแนวทางการเสริมความแข็งแกร่งให้ชัดเจนยิ่งขึ้น แล้วเลือกโลกภารกิจตามแนวทางนั้นด้วยตัวเอง คอยดูว่าภารกิจที่ประกาศในแต่ละวันคืออะไร ถ้าเหมาะก็เข้าไป ถ้าไม่เหมาะก็รออย่างนั้นเหรอ?”
“ฉันหมายถึงแบบนั้นแหละ” เสิ่นอี้ตอบ
อีกด้านหนึ่ง จินกังกล่าวว่า “เสิ่นอี้พูดมีเหตุผล ต่อไปพวกเราควรเลือกโลกภารกิจด้วยตัวเองให้ได้มากที่สุด แล้วเสิ่นอี้ นายคิดไว้หรือยังว่าจะไปทางไหน?”
เสิ่นอี้ตอบว่า “การเสริมความแข็งแกร่งไม่ใช่เรื่องเพ้อฝัน แนวทางที่เลือกเองควรเกี่ยวข้องกับความสามารถที่มีอยู่แล้วของเรา ฉันคิดเรื่องนี้ไว้แล้ว ตอนนี้ความสามารถที่ฉันมีล้วนเป็นสายสนับสนุน ถ้าสถานการณ์ยังพัฒนาไปแบบนี้ คงเป็นนักผจญภัยสายต่อสู้ล้วน ๆ ไม่ได้แล้ว”
“ก็จริง ไม่มีนักผจญภัยสายต่อสู้ล้วนคนไหนมีทักษะตั้งสี่อย่าง แต่ไม่มีทักษะโจมตีสักอย่างหรอก” หงหลางหัวเราะลั่น