เสิ่นเมิ่งกับเฉินอิงฮวารู้สึกเหมือนหูฝาดไป ลูกสาว/น้องสามีของพวกเธอจับหมูป่าได้งั้นเหรอ?
สีหน้ามึนงงของทั้งคู่แทบไม่ต่างจากเจียงเว่ยหมินกับเจียงเว่ยจวินตอนเพิ่งได้ยินเรื่องนี้
เจียงเว่ยหมินไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาก้มวางตะกร้าสะพายลงกับพื้น แล้วยื่นมือแหวกผักป่าสดอ่อนที่อยู่ด้านบน เผยให้เห็นเนื้อหมูป่าที่หั่นเป็นชิ้นเรียบร้อยวางอยู่ข้างใต้ เนื้อแดงสดมันแทรกเป็นริ้ว แต่ละชิ้นดูแน่นเต็มคำ
เฉินอิงฮวาเบิกตากว้าง ฟืนในมือร่วงลงพื้น “นี่...นี่เป็นหมูป่าจริง ๆ เหรอ?”
จนได้เห็นเนื้อเป็น ๆ กับตา เธอถึงเชื่อจริง ๆ ว่าลูกสาวจับหมูป่าได้
เจียงเว่ยจวินเองก็วางตะกร้าสะพายที่แบกมา แล้วเปิดผักป่าด้านบนออก “ยังมีอีกนะครับแม่ หมูป่าตัวนี้ใหญ่มาก หนักตั้งสามร้อยกว่าจิน!”
เขายิ้มอธิบาย “น้องเล็กใช้กับดักจับมันได้ในป่าลึก แบกกลับมาเองไม่ไหว ก็เลยลงจากเขามาตามผมไปช่วยแบก แต่หนักเกินไป ผมก็แบกไม่ไหวเหมือนกัน เลยชวนพี่รองไปด้วยครับ”
จากนั้นเขาก็อวดอย่างภูมิใจ “พวกเรากลัวคนเห็น เลยชำแหละหมูป่าริมแม่น้ำในป่า จัดการให้เรียบร้อยก่อนค่อยกลับมา ระหว่างทางก็ระวังตัวกันสุด ๆ ไม่มีใครเห็นเลย...”
เขายังพูดไม่ทันจบ ความดีใจบนใบหน้าของเฉินอิงฮวาก็ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกและความโมโห
เธอไม่สนใจเนื้อหมูป่าสองตะกร้า รีบก้าวเข้าไปหาเจียงหลี่ที่เพิ่งวางตะกร้าลงและยังไม่ได้พูดอะไร ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงบนแผ่นหลังของเจียงหลี่เบา ๆ
เธอทั้งร้อนใจทั้งโมโห จนเสียงสั่นเครือ “แกนี่มันเด็กบ้าบิ่นจริง ๆ อยากให้แม่ตกใจตายหรือไง?”