ฟืนในครัวลุกไหม้ส่งเสียงแตกเปรี๊ยะ ผนังตรงมุมครัวดำมืดจากควันไฟจนเป็นมันเงา
แม่หลิวคว้าต้นแขนหลิวเหมย ลากเธอเข้าไปในครัว ก่อนจิ้มนิ้วชี้ลงบนหน้าผากเกลี้ยงเกลาของเธออย่างแรง จนหลิวเหมยหดคอโดยไม่รู้ตัว
“ลองพูดมาสิ แกสมองขาดไปสักเส้นหรือไง?” แม่หลิวลดเสียงลง น้ำเสียงเหยียดหยัน พลางเหลือบมองไปทางห้องโถง “แค่หิ้วกระต่ายป่ามาตัวเดียวกับปลาสองตัว ยังกล้าพากันมาทั้งครอบครัวสี่คนอีกหรือ? ฉันนึกว่าพวกแกเก่งกาจมาจากไหน ที่แท้กลับบ้านเดิมอย่างกับหนีภัยมา”
หลิวเหมยกำชายเสื้อแน่น หน้าผากแดงก่ำจากการถูกแม่หลิวจิ้ม เธอยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ข้างเตา ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า
“แกกลับมาเอาของมาส่งคนเดียวก็พอแล้ว จะได้ช่วยงานที่บ้านด้วย แต่แกดันพาเจียงเว่ยกั๋วกับลูกสองคนมาด้วย ทั้งที่บ้านเราก็ขัดสนอยู่แล้ว ปากเพิ่มมาอีกสี่ปาก แกคิดจะให้ทุกคนในบ้านอดตายหรือไง?”
แม่หลิวเท้าเอว น้ำลายกระเด็นแทบจะพุ่งใส่หน้าหลิวเหมย “น้องชายแก เย่าจู่กำลังโต ต้องได้กินเนื้อทุกมื้อ แกเอาเนื้อมาแค่นี้จะพอให้ใครติดฟัน?”
“ข้าวสักเม็ดก็ไม่เอามา มีแต่ผักป่าติดมือมาไม่กี่กำ แกไม่รู้จักเอาของจากบ้านสามีกลับมาให้มากกว่านี้หรือไง? ฉันคลอดแกมาทำไม ไม่สู้คลอดหมูย่างมาสักชิ้นยังดีกว่า”
พูดจบเธอก็ขยับเข้าไปใกล้อีกก้าว ลดเสียงลงกว่าเดิมด้วยท่าทีอยากรู้อยากเห็น “จริงสิ คราวนี้เอาเงินกลับมาด้วยหรือเปล่า? พ่อสามีแกเป็นหัวหน้ากองการผลิต บ้านมีผู้ชายตั้งหลายคน ได้คะแนนแรงงานไปไม่น้อยแน่ เฉินอิงฮวาแบ่งเงินให้พวกแกบ้างไหม? เอามาให้ฉันเก็บไว้ให้น้องชายแก อีกหน่อยต้องใช้เงินแต่งเมีย”