เปลวไฟในตะเกียงน้ำมันก๊าดวูบไหวสว่างบ้างริบหรี่บ้าง ส่องผนังดินให้เห็นเป็นเงาพร่าเลือน
น้ำในถ้วยของเฉินอิงฮวากระฉอกออกมา เธอนิ่งอึ้งไปทั้งคน “อะไรนะ? ลูกพูดว่าอะไรนะ? หน้าตาดีเหรอ?”
“ใช่สิ” เจียงหลี่ตอบอย่างเต็มปากเต็มคำ ไม่เห็นว่าเป็นเรื่องน่าอายสักนิด “หน้าตาดี มองแล้วหนูก็มีความสุข กินข้าวได้เพิ่มอีกชามด้วยซ้ำ ถ้าหน้าตาอัปลักษณ์ คิ้วตาเจ้าเล่ห์ หนูคงกินข้าวไม่ลงทุกวัน จะใช้ชีวิตแบบนั้นไปทำไมล่ะ?”
เฉินอิงฮวาถูกเหตุผลพิลึกพิลั่นของลูกสาวทำเอาแทบหายใจไม่ทัน เธอยื่นมือไปจิ้มหน้าผากอีกฝ่าย “เด็กคนนี้ พูดจาเหลวไหลอะไร! หน้าตากินแทนข้าวได้หรือไง? ต่อให้หล่อแค่ไหน แต่ขี้เกียจสันหลังยาว จิตใจไม่ดี นั่นไม่เท่ากับผลักลูกลงหลุมไฟหรอกเหรอ?”
เฉินอิงฮวาถลึงตาใส่ลูกสาว วางถ้วยลงแล้วนับนิ้วพูด น้ำเสียงเจือความคาดหวังอยู่บ้าง “จะหาผู้ชาย จะเลือกครอบครัวสามี อย่างแรกต้องหาคนซื่อสัตย์ขยันขันแข็ง ใจไม่คด ไม่เล่นการพนัน ไม่ทุบตีเมีย ขยันทำงานทำการ ยอมลงนา ยอมออกแรง งานในบ้านนอกบ้านก็ทำได้ดีทั้งนั้น”
เธอพูดอย่างจริงจังและหวังดี “ลูกโตมาด้วยความรักความเอ็นดูของพ่อแม่ พ่อแม่ไม่หวังให้ลูกได้ร่ำรวยยิ่งใหญ่ในวันหน้า แค่หวังให้ลูกมีชีวิตมั่นคง เขาจะได้ดูแลลูกแทนพ่อแม่”
พูดจบ เธอก็มองเจียงหลี่อย่างคาดหวัง รอให้ลูกสาวพยักหน้าคล้อยตาม
ใครจะคิดว่าเจียงหลี่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ตอบตรง ๆ ว่า “แม่ หนูว่าพวกนั้นเอาไว้ทีหลังเถอะ หน้าตาสำคัญกว่าอยู่ดี”
เธอลูบหน้าผากตัวเอง ไม่ยอมอ่อนข้อ “แม่ ไม่ใช่แบบนั้นนะ นิสัยคนเปลี่ยนได้ ขยันก็กลายเป็นขี้เกียจได้ คนซื่อสัตย์ก็อาจกลายเป็นคนไม่ดีได้ แต่หน้าตาเปลี่ยนไม่ได้นี่นา! คนหน้าตาดี พอแก่ก็ยังเป็นคนแก่หน้าตาดี ส่วนคนหน้าตาไม่ดี จะหวังให้ยิ่งแก่ยิ่งหล่อหรือไง?”