พอได้ยินแบบนั้น ดวงตาของเจียงหลี่ก็ยิ่งเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี
เธอรู้อยู่แล้วว่าเซียนปลาคาร์ปน้อยอย่างเธอลงมือทั้งที ต้องได้ของดีมาเพียบแน่นอน
เธอนี่เก่งจริง ๆ แค่สุ่มหยิบของมาสองชิ้นก็ยังซ่อนความลับเอาไว้ แต่ลู่สือเหิงเองก็เก่งมากเหมือนกัน เธอมองลู่สือเหิงแล้วคิดว่า เธอแค่ใช้ความรู้สึกตัดสินว่าของสองชิ้นนี้น่าจะดี ส่วนลู่สือเหิงกลับมองเห็นรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ได้
เธอเลือกหนังสือพิมพ์เก่าที่ไม่ยับมาอีกตั้งหนึ่งอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะอุ้มกล่องเครื่องแป้งไว้ ส่วนลู่สือเหิงถือเก้าอี้ ทั้งคู่เดินไปทางประตูด้วยกัน
พอถือของมาถึงหน้าประตู ชายชราก็เหลือบมองของที่ทั้งคู่เลือก ก่อนจะเอ่ยลอย ๆ ว่า “ไม่ได้หยิบของที่ไม่ควรหยิบมานะ?”
“ไม่มีค่ะ แค่หยิบหนังสือพิมพ์เก่ามาตั้งหนึ่ง แล้วก็เลือกกล่องใบนี้มาใส่ของ ส่วนเก้าอี้ตัวนี้จะเอากลับบ้านไปให้พี่ชายซ่อมค่ะ” เจียงหลี่ชี้ไปทางลู่สือเหิงพลางบอกชายชรา
ลู่สือเหิงที่จู่ ๆ ก็กลายเป็นพี่ชายของเจียงหลี่ไม่ได้พูดอะไร ถือว่าเป็นการยอมรับกลาย ๆ
ชายชรามองของเหล่านั้น แล้วให้ทั้งคู่จ่ายเงินหนึ่งหยวน จากนั้นก็ขยำธนบัตรยัดใส่กระเป๋า ก่อนจะหลับตาลงและเอนตัวนอนต่อ
เจียงหลี่กับลู่สือเหิงถือของออกจากสถานีรับซื้อของเก่า เมื่อเห็นข้าวของเต็มไม้เต็มมือ เจียงหลี่จึงเสนอให้กลับหมู่บ้านเลย ลู่สือเหิงพยักหน้าตกลง
ทั้งคู่เดินเคียงข้างกันไปทางหมู่บ้าน ระหว่างทางเจียงหลี่คุยกับลู่สือเหิงไปด้วย ส่วนในหัวก็คร่ำครวญไม่หยุด
หนักจัง เหนื่อยจัง ของเยอะชะมัด อยากยัดเข้าไปในมิติส่วนตัวเหลือเกิน แต่ลู่สือเหิงยังอยู่ข้าง ๆ นี่นา ૮₍ɵ̷﹏ɵ̷̥̥᷅₎ა