สายน้ำเย็นเฉียบโอบรัดร่างเจียงซิ่งไว้ ขณะที่เธอจมดิ่งลงไปเรื่อย ๆ แรงดิ้นรนของเธอค่อย ๆ อ่อนลง เสียงร้องไห้ก็แผ่วเบาลงทุกที
หวังก่านเซิงว่ายสุดแรงไปหาเจียงซิ่ง แล้วคว้าตัวเธอที่ใกล้หมดสติเอาไว้ เขาเพิ่งตระหนักได้ว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คนตรงหน้าไม่ใช่เจียงหลี่ แล้วทำไมถึงกลายเป็นเจียงซิ่งไปได้?
เจียงหลี่มองละครฉากใหญ่ที่เกิดขึ้นกลางแม่น้ำ
หวังก่านเซิงไม่มีเวลาคิดมาก เขาพาเจียงซิ่งว่ายเข้าฝั่ง ต่อให้ไม่ใช่เจียงหลี่ เป็นเจียงซิ่งก็ไม่เป็นไร ยังไงก็เป็นสาวบริสุทธิ์เหมือนกัน เขาหวังก่านเซิงไม่เลือกเจ้าสาวหรอก
เจียงหลี่ใช้นิ้วแตะชายเสื้อเบา ๆ มองคนทั้งสองที่อยู่ในสภาพน่าเวทนากลางแม่น้ำ ใบหน้าสงบนิ่งจนอ่านความรู้สึกไม่ออก ทุกอย่างเป็นไปตามที่เธอคำนวณไว้ เมื่อครู่เธอส่งเสี่ยวฮวาไปที่นาให้ตามพ่อกับคนอื่น ๆ มาช่วยคน กะเวลาแล้ว เสี่ยวฮวาน่าจะมาถึงตั้งนานแล้ว
อีกไม่นาน พ่อแม่ พี่ชายกับพี่สะใภ้ รวมถึงชาวบ้านที่ได้ข่าวแล้วรีบตามมา ก็จะพากันกรูมาที่ริมแม่น้ำแห่งนี้
ถึงตอนนั้น ทุกคนจะเห็นว่าเจียงซิ่งตกน้ำ ส่วนคนที่ช่วยเธอขึ้นมาก็คือหวังก่านเซิง ชายโสดวัยกลางคนคนนั้น
แผนชั่วร้ายนี้ น้ำโสโครกทั้งหมดที่อีกฝ่ายตั้งใจสาดใส่เธอ จะย้อนกลับไปหาเจียงซิ่งอย่างครบถ้วน ไม่ขาดตกแม้แต่น้อย
ลมริมแม่น้ำพัดแรงขึ้น พงอ้อเสียดสีกันดังซู่ซ่า เจียงหลี่ถึงกับได้ยินเสียงฝีเท้าสับสนจากที่ไกล ๆ และเสียงร้องเรียกที่แว่วมาอย่างเลือนรางของพี่ชายกับพี่สะใภ้
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในดวงตาไม่มีความสงสารแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความเย็นชาไร้ความรู้สึก