“หืม? ท่านว่าอะไรนะ ข้ากลายเป็นอาจารย์ขององค์ชายใหญ่ฝูซูแล้วหรือ?”
โจวชิงเฉินมองจ้าวเกาที่กำลังยิ้มประจบอยู่ตรงหน้า สมองพลันมึนงงไปชั่วขณะ
จ้าวเกายิ้มกว้างจนแทบปิดไม่มิด “อาจารย์คนเดิมขององค์ชายใหญ่ฝูซูคือฉุนอวี๋เยว่ เขาทูลเสนอฝ่าบาทว่าควรเจริญรอยตามราชวงศ์โจว แต่งตั้งองค์ชายและขุนนางผู้มีคุณความชอบให้เป็นอ๋องครองแคว้น คอยรักษาดินแดนทั้งสี่ทิศและพิทักษ์แผ่นดินต้าฉิน ฝ่าบาททรงตำหนิเขาอย่างหนัก ทั้งยังปลดจากตำแหน่ง แล้วแต่งตั้งท่านขึ้นเป็นอาจารย์ขององค์ชายใหญ่ฝูซู ขอเชิญท่านตามข้าไปตำหนักเสียนหยางเพื่อเข้าเฝ้าขอบพระทัยเถิด!”
“ย่อมเป็นเช่นนั้น!”
โจวชิงเฉินขึ้นรถม้าตามจ้าวเกา มุ่งหน้าเข้าสู่ตำหนักเสียนหยาง เมื่อมองนครเสียนหยางแห่งจักรวรรดิต้าฉินที่เจริญรุ่งเรืองตรงหน้า เขาก็อดทอดถอนใจไม่ได้ว่า ไฉนยิ่งใช้ชีวิตหลบ ๆ ซ่อน ๆ กลับกลายเป็นอาจารย์ขององค์ชายใหญ่ฝูซูไปเสียได้?
หนึ่งเดือนก่อน เขาทะลุมิติมาอยู่ในร่างโจวชิงเฉิน หนึ่งในปั๋วซื่อทั้งเจ็ดสิบสองแห่งราชวงศ์ฉินอย่างงุนงง
หลังผ่านช่วงหวาดหวั่นในหลายวันแรก และพบว่าผู้คนรอบกายไม่มีใครรู้ว่าดวงวิญญาณในร่างนี้เปลี่ยนไปแล้ว โจวชิงเฉินจึงค่อย ๆ ปรับตัวเข้ากับฐานะใหม่
ในฐานะคนทะลุมิติ เขาย่อมรู้ชัดว่าจักรวรรดิฉินมีชะตากรรมเช่นไร
โจวชิงเฉินจึงรีบเก็บตัวเงียบ พร้อมคิดหาจังหวะหลบหนี เขาไม่เคยคิดจะอาศัยกำลังของตนเพียงคนเดียวเปลี่ยนแปลงกระแสที่ราชวงศ์ฉินต้องล่มสลาย หากตั้งใจจะหอบเงินทองไปหาสถานที่ปลอดภัย ใช้ชีวิตสุขสำราญกับภรรยาสามอนุสี่
เขาถึงกับเลือกสถานที่ไว้แล้วสองแห่ง แห่งแรกคือดินแดนปาสู่
ปาสู่มีหญิงงามมากมาย อีกทั้งยามเกิดสงครามปลายฉินก็ไม่ประสบภัยจากกองทัพ อย่างมากก็แค่หลิวปัง อ๋องแห่งฮั่น ถูกแต่งตั้งให้มาครองดินแดนแห่งนี้
แห่งที่สองคือหนานเยว่
หลังสงครามปลายฉินปะทุขึ้น หนานเยว่ก็ปิดด่านและเส้นทางภูเขาทันที ตัดขาดการติดต่อกับดินแดนจงหยวน นับเป็นผืนดินบริสุทธิ์ที่ไม่เคยได้รับผลกระทบจากไฟสงครามปลายฉินแม้แต่น้อย
หาเงินให้ได้มากหน่อย พอไปถึงที่นั่นก็ซื้อที่ดินกับหญิงงามให้มาก เป็นเศรษฐีเจ้าที่ดิน ปิดประตูจัดงานรื่นเริงไม่เลือกหน้า นั่นต่างหากคือการเสพสุขกับชีวิตอย่างแท้จริง
สิ่งเดียวที่น่าเสียดายคือ ตอนนี้ฉินเพิ่งตีดินแดนหมิ่นเจ้อได้ ส่วนศึกปราบหนานหลิ่งกำลังดำเนินอยู่...
โจวชิงเฉินจึงทำได้เพียงตั้งเป้าหมายไว้ที่ดินแดนปาสู่
จากนั้นเขาใช้เวลากว่าครึ่งเดือนวางแผนหาเงินไว้ไม่น้อย
แต่กำลังจะเริ่มลงมือ จ้าวเกาก็มาพบและแจ้งว่าเขาได้เป็นอาจารย์ขององค์ชายใหญ่ฝูซูแล้ว?
แบบนี้จะหนีได้ยังไงกัน!
“ถึงตำหนักเสียนหยางแล้ว เชิญท่านโจวตามข้าเข้าวังไปเข้าเฝ้าฝ่าบาทและองค์ชายใหญ่ฝูซูเถิด!”
จ้าวเกายิ้มบาง ๆ ในเวลานี้เขายังมิใช่ขุนนางใหญ่ผู้กุมอำนาจทั่วหล้าและกลับดำเป็นขาวในประวัติศาสตร์ภายภาคหน้า ทุกอากัปกิริยาที่แสดงต่อโจวชิงเฉินล้วนเผยแววประจบเอาใจ
โจวชิงเฉินพยักหน้าเบา ๆ พลางขานรับ “อืม” แล้วสมองก็เร่งขบคิดหาหนทางรับมือ
ความฝันเรื่องภรรยาสามอนุสี่กับงานรื่นเริงไม่เลือกหน้านี่ ฉันยังไงก็ทิ้งไม่ได้!
ตำหนักเสียนหยางโอ่อ่าภูมิฐาน แผ่กลิ่นอายเก่าแก่และทรงอำนาจ ราวกับข่มขวัญใต้หล้ามาแต่โบราณ กดข่มทั่วสารทิศ
ไม่นาน โจวชิงเฉินก็ได้พบฉินสื่อหวง อิ๋งเจิ้ง
“กระหม่อมโจวชิงเฉิน ขอถวายพระพรฝ่าบาท ขอทรงพระชนมายุยืนยาวไร้สิ้นสุด!”
อิ๋งเจิ้งเหลือบมองโจวชิงเฉินอย่างเรียบเฉย ก่อนโบกมือ “ขุนนางโจว ลุกขึ้นเถิด ประทานที่นั่ง”
“กระหม่อมขอบพระทัยฝ่าบาท!” โจวชิงเฉินลุกขึ้นตามคำสั่ง แล้วนั่งลงตามที่จ้าวเกาชี้แนะ ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่นั่งอยู่ข้างกายเขาคือองค์ชายใหญ่ฝูซู
ทว่า...โจวชิงเฉินรู้สึกเลือนรางว่าองค์ชายใหญ่ฝูซูดูคล้ายไม่ค่อยพอใจอยู่บ้าง
หรือเป็นเพราะเรื่องที่ฉุนอวี๋เยว่ถูกปลดจากตำแหน่ง?
“เรื่องฉุนอวี๋เยว่ พวกท่านมีสิ่งใดต้องการเสริมอีกหรือไม่?” พระสุรเสียงทรงอำนาจของอิ๋งเจิ้งดังก้องทั่วท้องพระโรง
แม้ความทรงจำในร่างนี้จะบอกว่าโจวชิงเฉินเคยประจบอิ๋งเจิ้งจนออกนอกหน้า จนถูกฉุนอวี๋เยว่ตำหนิต่อหน้าผู้คน ทว่าโจวชิงเฉินในยามนี้กลับไม่มีความคิดจะซ้ำเติมผู้ที่กำลังตกต่ำแม้แต่น้อย
เพราะเขาไม่อยากถูกดึงเข้าไปพัวพันกับความขัดแย้งทางการเมืองจนถอนตัวไม่ขึ้น
ใครจะคิดว่าองค์ชายใหญ่ฝูซูที่อยู่ข้างกายเขาพลันลุกขึ้น ประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า “เสด็จพ่อ สิ่งที่อาจารย์ฉุนอวี๋กล่าวใช่ว่าจะไร้เหตุผลพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อเห็นพระพักตร์ของฉินสื่อหวง อิ๋งเจิ้งพลันเคร่งขรึม โจวชิงเฉินก็ใจหายวาบ: แย่แล้ว เรื่องใหญ่กำลังจะเกิด!
“ฝูซู เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังพูดสิ่งใด?” อิ๋งเจิ้งขมวดพระขนง รู้สึกว่าบุตรชายผู้นี้ถูกบัณฑิตหรูฉุนอวี๋เยว่สั่งสอนจนเสียคนไปเสียแล้ว
“เสด็จพ่อ ลูกย่อมรู้ว่ากำลังกล่าวสิ่งใด” ฝูซูตอบด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยน “ต้าฉินของเราครองใต้หล้าด้วยคมศัสตรา บัดนี้ใต้หล้าสงบแล้ว ย่อมควรปกครองด้วยเมตตาธรรม แต่งตั้งญาติวงศ์ให้เป็นอ๋องครองแคว้น เพื่อแสดงให้ใต้หล้าเห็นว่าคนในครอบครัวพึงรักใคร่ปรองดองกัน”
“องค์ชายตรัสเกินไปแล้ว การแบ่งแคว้นในราชวงศ์โจวทำให้ใต้หล้าเกิดศึกสงครามไม่รู้จบ บัดนี้ต้าฉินของเรายากลำบากเพียงใดกว่าจะยุติยุคที่แคว้นต่าง ๆ แก่งแย่งชิงอำนาจ แล้วจะกลับไปแบ่งแคว้นอีกได้อย่างไร?”
เสียงเย็นชาพลันดังก้องขึ้น
โจวชิงเฉินเพ่งมอง จึงเห็นว่าเป็นหลี่ซือ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้าย
ให้ตายสิ เพิ่งรับตำแหน่งได้ไม่นาน ศิษย์ของฉันก็โดดออกมาหาที่ตายแล้ว!
บัดซบเอ๊ย ฝูซู เจ้าโง่หรือไง!
การแบ่งแคว้นมันมีประโยชน์อะไรกับนายกัน!
พวกพี่น้องของนายได้เป็นอ๋องครองแคว้น พอพ่อนายตาย พวกเขาต้องไม่ยอมรับนายแน่ ถึงตอนนั้นก็ลุกฮือก่อกบฏกันอีก...
“นั่นเป็นเพราะราชวงศ์โจวเสียสมดุล สูญเสียใจประชาชน อีกทั้งไม่ควบคุมเหล่าอ๋อง จึงเกิดสถานการณ์เช่นนั้นขึ้น” ฝูซูเหลือบมองหลี่ซืออย่างไม่เห็นด้วย
ผู้อื่นอาจเกรงกลัวหลี่ซือ แต่เขาไม่กลัวแม้แต่น้อย เหตุใดหรือ? ในใจฝูซูคิดว่า แม้แต่เสด็จพ่อข้ายังไม่กลัว แล้วหลี่ซืออย่างเจ้าจะนับเป็นอะไรได้?
“แต่ต้าฉินของเรา เพียงปกครองด้วยเมตตาธรรมและส่งเสริมความรักใคร่ เหล่าอ๋องล้วนเป็นญาติร่วมตระกูลของต้าฉิน ย่อมไม่เกิดเหตุพี่น้องเข่นฆ่ากันเอง”
กล่าวจบ ฝูซูก็หันมามองอาจารย์คนใหม่ของตน “ท่านโจวก็คงเห็นด้วยเช่นกันกระมัง?”
โจวชิงเฉินฝืนใจลุกจากที่นั่ง ประสานมือคารวะฉินสื่อหวงที่พระพักตร์ดำคล้ำราวก้นหม้อ “ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นว่าองค์ชายใหญ่และอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายต่างก็คิดถึงความรุ่งเรืองของต้าฉินพ่ะย่ะค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีพระพักตร์ของอิ๋งเจิ้งก็คลายลงเล็กน้อย พระองค์ทอดพระเนตรฝูซูอย่างมีนัยลึกซึ้ง พ่อให้คนผู้นี้เป็นอาจารย์ใหญ่ของเจ้า ก็เพื่อให้เจ้าเรียนรู้ความยืดหยุ่นจากเขาบ้าง อย่าเอาแต่คัดค้านพ่อทุกเรื่อง รับคำพูดนี้แล้วลงจากขั้นเสียเถิด
ฝูซูได้ยินแล้วก็ขมวดคิ้ว “เช่นนั้นอาจารย์เห็นว่าต้าฉินของเราควรปกครองอย่างไร?”
หลี่ซือเองก็ไม่ชอบโจวชิงเฉิน เพราะคนผู้นี้เอาแต่ประจบสอพลอ ไม่เคยมีความสามารถที่แท้จริง คำพูดประนีประนอมเช่นนี้ยิ่งทำให้เขาดูแคลนโจวชิงเฉินจากใจ
โจวชิงเฉินสบถในใจ บัดซบเอ๊ย องค์ชาย กระหม่อมอุตส่าห์ออกมาพูดประนีประนอมให้แล้ว ท่านก็รับคำแล้วลงจากขั้นเสียสิ ไฉนยังทำเช่นนี้อีก?
เขาเงยหน้ามองฉินสื่อหวง อิ๋งเจิ้ง ซึ่งมีสีหน้าซับซ้อนไม่ต่างกันนัก เดาได้ไม่ยากว่าฝ่าบาทผู้ยิ่งใหญ่พระองค์นี้คงไม่เข้าใจเช่นกัน เหตุใดโอรสของตนจึงแตกต่างจากพระองค์ถึงเพียงนี้...
โจวชิงเฉินกัดฟัน ประสานมือคารวะอิ๋งเจิ้ง “ฝ่าบาท เมื่อองค์ชายกับอัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายต่างยืนกรานคนละทาง เช่นนั้นต้าฉินของเราจะปกครองแบบมีทั้งเมืองจวิ้นและแคว้นอ๋องควบคู่กันไปมิได้หรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ปกครองแบบมีทั้งเมืองจวิ้นและแคว้นอ๋องควบคู่กัน?” องค์ชายใหญ่ฝูซูชะงักไปเล็กน้อย
เหล่าขุนนางเบื้องล่างต่างตกตะลึง หลี่ซือ อัครมหาเสนาบดีฝ่ายซ้ายมีแววประหลาดใจฉายอยู่ในดวงตา การปกครองแบบมีทั้งเมืองจวิ้นและแคว้นอ๋องควบคู่กัน...
อิ๋งเจิ้งตรัสถามอย่างสุขุมเป็นคนแรก “ขุนนางโจว จงอธิบายให้ละเอียดว่าแนวทางปกครองแบบมีทั้งเมืองจวิ้นและแคว้นอ๋องควบคู่กันที่เจ้ากล่าวถึงนั้นเป็นเช่นไร?”
สิ้นพระดำรัส เหล่าขุนนางต่างตื่นตะลึง การที่จักรพรรดิตรัสเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าพระองค์ดูคล้ายจะเห็นด้วยกับข้อเสนอของโจวชิงเฉิน สายตาของทุกคนพลันมุ่งไปรวมอยู่ที่โจวชิงเฉิน
เจ้าคนที่ปกติรู้จักแต่ประจบสอพลอผู้นี้ หรือแท้จริงแล้วเป็นยอดฝีมือที่แสร้งทำเป็นอ่อนแอเพื่อซ่อนความสามารถกันแน่?