สวี่ซื่อจ้องก๊อกน้ำนั่นจนตาค้าง
ก๊อกเหล็กหล่อขึ้นสนิมเขรอะ ตรงปากก๊อกยังมีหยดน้ำค้างอยู่ครึ่งหยดไม่ยอมร่วง แสงสีแดงฉานบนฟ้าสะท้อนจนมันวาววูบหนึ่ง
เขาพุ่งเข้าไปหมุนก๊อก ท่อส่งเสียง “กุกกัก” สองที แต่ไม่ยอมให้น้ำออกมาแม้แต่หยดเดียว
“แม่งเอ๊ย น้ำไม่ไหลแล้วยังตั้งไว้ให้คนอยากได้อีก”
เมื่อครู่เขาเกือบจะเอาปากไปจ่อแล้วเป่าด้วยซ้ำ
สวี่ซื่อไม่ยอมแพ้ ออกแรงหมุนอีกสองรอบ คราวนี้แม้แต่เสียง “กุกกัก” ก็ยังเงียบสนิท
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง
สวี่ซื่อหันไปมอง หญิงสาวคนนั้นสวมรองเท้าส้นสูงเดินตามมาเสียงกึกกัก ข้างกายมีพวกเดียวกับเธอที่ขี่มอเตอร์ไซค์มาด้วย ชายร่างสูงผอม แก้มตอบราวกับหมาหิวโซที่อดอาหารมาครึ่งเดือน
“น้องชาย กินคนเดียวแบบนี้ไม่ดีมั้ง?” ชายร่างสูงผอมยิ้มจนเห็นฟันเหลือง มือยังถือชะแลงอยู่
“ใครเห็นก็มีส่วนสิ”
สวี่ซื่อถอยหลังไปครึ่งก้าว มือขวาเลื่อนไปแตะช่องเก็บของใต้เบาะรถไฟฟ้าคันเล็กอย่างแนบเนียน มีดปังตอยังอยู่ แข็ง ๆ จนทิ่มมือ