ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี ลานบ้านตระกูลเฉินก็เสียงดังเอะอะขึ้นมาแล้ว
“บ้านไหนมีคนขี้เกียจยังนอนอยู่? ยังไม่รีบลุกมาทำอาหารเช้าอีกหรือ? พวกขี้เกียจทั้งนั้น!”
เสียงด่าของเฉินโจวซื่อดังก้องเหมือนฆ้องแตก กระแทกเข้ามาจนกระดาษหน้าต่างห้องเก็บฟืนสั่นระริกตามไปด้วย
เสิ่นซิงหว่านลืมตาขึ้น
เธอเอนพิงกองฟาง ฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอก
เสียงฝีเท้า เสียงเปิดประตู เสียงพูดคุย
เสียงของหวังกุ้ยเฟิน ลูกสะใภ้คนโตดังขึ้นว่า “แม่ พวกเราตื่นกันตั้งนานแล้ว นึกว่าวันนี้บ้านน้องรองเป็นคนทำอาหารเช้า”
เสียงดังลั่นของเฉินโจวซื่อสวนกลับมา “เตาเย็นชืด ไม่มีอะไรสักอย่าง! พวกแกเอาแต่แอบขี้เกียจกันทั้งนั้น!”
เสียงของหลิวไก้ตี้ดังมาจากเรือนด้านหลัง ฟังดูงัวเงียอยู่บ้าง “แม่ พี่สะใภ้ใหญ่ หนูนึกว่าต้าเหยากำลังต้มอยู่ ก็เลยตื่นสายไปหน่อย เดี๋ยวหนูไปทำเดี๋ยวนี้”
หวังกุ้ยเฟินแค่นเสียง “อีตัวขาดทุนอย่างต้าเหยาจะนอนต่ออีกกี่วัน? นี่ก็สามวันแล้ว เสื้อผ้าที่บ้านกองเป็นภูเขา ยังไม่ลุกมาซักอีก ฉันจะไปดูว่าอาการดีขึ้นหรือยัง จะได้เลิกขี้เกียจเสียที!”
เสียงฝีเท้ามุ่งตรงมาทางห้องเก็บฟืน
เสิ่นซิงหว่านค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
มาแล้ว
ประตูห้องเก็บฟืนถูกถีบเปิดผาง
หวังกุ้ยเฟินยืนเท้าเอวอยู่ตรงประตู พลางชะโงกหน้ามองเข้ามา
“ต้าเหยา! ต้าเหยา! ลุกได้แล้ว! พักมาหลายวันแล้ว มีลูกสาวบ้านไหนขี้เกียจเหมือนแกบ้าง เอาแต่นอนอยู่นั่นแหละ!”
เธอก้าวเข้ามาสองก้าว พอเห็นเสิ่นซิงหว่านนั่งลืมตาอยู่บนกองฟางก็ชะงักไปเล็กน้อย
“อ้าว ตื่นแล้วหรือ?” หวังกุ้ยเฟินหรี่ตา “ตื่นแล้วก็ยังไม่ลุกมาทำงานอีก รอให้ฉันเชิญหรือไง?”
เธอเดินเข้ามาแล้วยื่นมือไปกระชากหูเสิ่นซิงหว่าน นี่เป็นนิสัยที่ทำจนชิน ทุกครั้งเธอจะกระชากหูแล้วลากคนออกจากห้องเก็บฟืน ราวกับลากหมาตัวหนึ่ง
มือเพิ่งยื่นออกไป ก็ถูกมืออีกข้างคว้าข้อมือไว้
เสิ่นซิงหว่านจับข้อมือของเธอ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
หวังกุ้ยเฟินนิ่งงันไปชั่วขณะ
ทำไมแรงมือของเด็กคนนี้ถึงได้มากขนาดนี้? เหมือนคีมเหล็กที่บีบข้อมือเธอจนเจ็บแปลบ
“ป้าสะใภ้ใหญ่” เสิ่นซิงหว่านเอ่ยเสียงเรียบ “ฉันป่วยอยู่ ป้าไม่เห็นหรือว่าฉันเสียเลือดไปตั้งเยอะ?”
เธอชี้ไปที่ศีรษะของตัวเอง ตรงนั้นยังมีคราบเลือดแห้งกรังติดอยู่บนหน้าผาก ดูแล้วชวนให้ตกใจจริง ๆ
หวังกุ้ยเฟินพยายามดึงมือกลับ แต่ดึงไม่ออก
เธอเงยหน้ามองเสิ่นซิงหว่าน
แล้วก็ชะงักงัน
ดวงตาคู่นั้น
ไม่ใช่ดวงตาหวาดกลัวหลุกหลิกและเอ่อคลอด้วยน้ำตาเหมือนแต่ก่อน ไม่ใช่ดวงตาของสัตว์ตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก
แต่เป็นดวงตาเย็นชาแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
หัวใจหวังกุ้ยเฟินกระตุกวูบ คำพูดที่ติดอยู่ตรงลำคอทำให้เธออ้าปากค้างอยู่นานกว่าจะเอ่ยออกมาได้
“แก... แก?”
เสิ่นซิงหว่านปล่อยมือ
หวังกุ้ยเฟินเซถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางกุมข้อมือ สีหน้าซีดสลับแดง
จากนั้นเธอก็ได้สติ
เธอถึงกับตกใจอีเด็กเวรนี่อย่างนั้นหรือ?
โทสะพลุ่งขึ้นมาวูบหนึ่ง
“นี่แกคิดจะก่อกบฏหรือไง!” หวังกุ้ยเฟินด่า “ยังกล้าทำร้ายฉันอีกหรือ?”
เธอหันไปเห็นฟืนกองอยู่มุมห้อง จึงคว้าท่อนไม้ขึ้นมาสุ่ม ๆ แล้วเหวี่ยงใส่เสิ่นซิงหว่าน
“ฉันจะตีแกให้ตาย อีตัวขาดทุน!”
จังหวะที่ท่อนไม้ฟาดลงมา เสิ่นซิงหว่านก็ได้ยินเสียงหนึ่ง
“น่าสงสารจริง ๆ โดนตีอีกแล้ว”
เสียงนั้นแผ่วเบาและบางเบา คล้ายเสียงใบไม้เสียดสีกันยามลมพัด
“ทำไมคนบ้านนี้ถึงชอบตีเด็กเวรนั่นกันนักนะ”
เสิ่นซิงหว่านชะงัก
ใครกำลังพูด?
เธอเหลือบมองไปทางหน้าต่าง นอกหน้าต่างมีนกกระจอกตัวหนึ่งเกาะอยู่บนกิ่งไม้ เอียงคอมองมาทางนี้
จะงอยปากของนกกระจอกขยับขึ้นลง
“วันนี้ทำไมเด็กเวรนั่นไม่หลบล่ะ? โง่ไปแล้วหรือไง?”
ดวงตาของเสิ่นซิงหว่านเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
เธอได้ยินแล้ว
เธอได้ยินนกกระจอกพูด
ท่อนไม้เหวี่ยงลงมาถึงเหนือศีรษะแล้ว
มือของเสิ่นซิงหว่านขยับเร็วกว่าความคิด
เธอยกมือขึ้นคว้าท่อนไม้ที่กำลังฟาดลงมาไว้
หวังกุ้ยเฟินชะงัก ก่อนจะออกแรงกดลง แต่กดไม่ลง ท่อนไม้เหมือนถูกคีมเหล็กหนีบไว้ แน่นิ่งไม่ขยับ
เสิ่นซิงหว่านกำท่อนไม้ไว้ แล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
เธอเตี้ยกว่าหวังกุ้ยเฟินหนึ่งช่วงศีรษะ ผอมจนเหมือนก้านปอ แต่ตอนนี้เมื่อยืนอยู่ตรงนั้น หวังกุ้ยเฟินกลับรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่ใช่เด็กสาวอายุสิบสองปี ส่วนจะเป็นอะไรนั้นเธอก็บอกไม่ถูก
เสิ่นซิงหว่านดึงท่อนไม้ออกจากมือหวังกุ้ยเฟิน
แล้วเธอก็ลงมือ
ไม่ใช่การเหวี่ยงท่อนไม้
เธอปล่อยท่อนไม้ มือข้างหนึ่งกระชากผมหวังกุ้ยเฟิน อีกข้างคว้าหูของอีกฝ่ายไว้โดยตรง
แล้วออกแรงกระชาก
“อ๊าก!”
เสียงกรีดร้องของหวังกุ้ยเฟินแทบจะทำหลังคาห้องเก็บฟืนปลิว
หูข้างนั้นถูกกระชากจนแทบผิดรูป โคนหูร้อนผ่าวและเจ็บแสบ ราวกับจะถูกฉีกขาดออกมา หวังกุ้ยเฟินใช้สองมือกุมศีรษะ พยายามดิ้นให้หลุด แต่เสิ่นซิงหว่านจับแน่นราวกับคีมเหล็ก ไม่ขยับแม้แต่น้อย
“ป้าสะใภ้ใหญ่ชอบกระชากหูไม่ใช่หรือ?” เสิ่นซิงหว่านพูดเสียงเรียบ ราวกับกำลังคุยเรื่องสัพเพเหระ “วันนี้จะให้กระชากให้สะใจเลย”
เธอปล่อยหูข้างนั้น แล้วเปลี่ยนไปจับอีกข้าง ก่อนจะกระชากอีกครั้ง
หวังกุ้ยเฟินเจ็บจนทั้งน้ำตาและน้ำมูกไหลพราก ขาทั้งสองข้างอ่อนยวบจนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
“ไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าแล้ว! ต้าเหยา ป้าสะใภ้ใหญ่ไม่กล้าแล้ว!”
เสิ่นซิงหว่านปล่อยมือ
หวังกุ้ยเฟินฟุบอยู่บนพื้น กุมหูทั้งสองข้างพลางร้องครวญคราง หูทั้งคู่แดงราวกับกุ้งต้มและบวมหนากว่าเดิมเท่าตัว ไม่กล้าแม้แต่จะแตะ
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น
เสิ่นซิงหว่านก้มลงเก็บท่อนไม้ขึ้นมา
จากนั้นก็เริ่มตี
ไม่ใช่การตีมั่ว ๆ
เธอเลือกตีตรงบริเวณเนื้อนิ่มและมีเส้นประสาทหนาแน่น ทั้งใต้รักแร้ ระหว่างซี่โครง ด้านในต้นขา และข้อพับหัวเข่า ทุกครั้งที่ไม้ฟาดลงไป หวังกุ้ยเฟินก็สะดุ้งกระตุกเหมือนโดนไฟฟ้าช็อต กรีดร้องครั้งหนึ่งแล้วร่วงกลับลงไป
ตลอดสิบปีในวันสิ้นโลก เสิ่นซิงหว่านรู้ดีเกินไปว่าจะลงมือตีคนอย่างไร
หลังจากตีเสร็จ จะมองไม่เห็นบาดแผล ไม่มีรอยช้ำ ไม่มีแผลถลอก ตรวจหาอะไรก็ไม่พบ
แต่ความเจ็บปวดนั้นทำให้คนอดหลับอดนอนได้ถึงครึ่งเดือน
“อ๊าก! อ๊าก! อ๊าก!”
หวังกุ้ยเฟินกลิ้งไปมาบนพื้นจนเนื้อตัวเปื้อนดิน เธออยากหนี แต่ขากลับไม่ยอมขยับ อยากหลบก็หลบไม่พ้น
นอกหน้าต่าง ปากของนกกระจอกอ้าค้างเป็นรูปตัวโอ
“ตายแล้ว! วันนี้เด็กเวรนั่นคลั่งไปแล้ว!” มันกระโดดไปมาบนกิ่งไม้ “แต่มีผู้ชายสองคนมาแล้ว เด็กเวรนั่นระวังตัวด้วย!”
เสิ่นซิงหว่านเหลือบมองออกไปนอกหน้าต่าง
ผู้ชายสองคน
เธอได้ยินเสียงฝีเท้า หนักและเร่งรีบ กำลังมุ่งหน้าพุ่งมาทางห้องเก็บฟืน
มีคนสองคนพุ่งเข้ามาทางประตูห้องเก็บฟืน
เฉินต้าเหนียว เฉินเอ้อร์จู้
เฉินต้าเหนียวเห็นภรรยาของตัวเองกลิ้งอยู่บนพื้น ร้องไห้จนน้ำมูกน้ำตาเต็มหน้า ส่วนเสิ่นซิงหว่านยืนอยู่ข้าง ๆ มือถือท่อนไม้ไว้
“ต้าเหยา!” เฉินต้าเหนียวเบิกตาโพลง “แกตีป้าสะใภ้ใหญ่ของแกหรือ?”
เสิ่นซิงหว่านมองเขาโดยไม่พูดอะไร
เฉินต้าเหนียวถูกมองจนรู้สึกขนลุก แต่ความโกรธกลับยิ่งปะทุ เขาเป็นผู้ชายโตเต็มตัว จะมาถูกเด็กผู้หญิงตัวกะเปี๊ยกขู่ให้กลัวได้ยังไง?
เขาพุ่งเข้าไป ยกฝ่ามือขึ้นฟาดใส่หน้าเสิ่นซิงหว่าน
เสิ่นซิงหว่านเบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง
ฝ่ามือของเฉินต้าเหนียวฟาดพลาด ร่างทั้งร่างจึงถลำไปข้างหน้า ก่อนจะทันตั้งตัว น่องของเขาก็ถูกเตะเข้าอย่างจัง
ลูกเตะนั้นไม่ได้เตะโดนเนื้อ แต่โดนกระดูก
เตะเข้าที่หน้าแข้งเต็ม ๆ
“อ๊าก!”
เฉินต้าเหนียวล้มคว่ำลงกับพื้น กอดหน้าแข้งร้องโหยหวน ความเจ็บทำให้ภาพตรงหน้ามืดดำไปทั้งแถบ ขาทั้งข้างปวดระบมชา ราวกับถูกใครเอาค้อนทุบจนลุกไม่ขึ้น
แต่นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น