เท้าของไป๋อิงพลันยกขึ้น ก่อนก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว สายตาของทุกคนพลันจับจ้องมาที่นาง
ไม่มีใครรู้ว่านางเดินไปได้อย่างไร ทั้งที่ก่อนหน้านี้มีคนมากมายล้มเหลว แต่นางกลับเดินไปหลายก้าวโดยไม่เป็นอะไรเลย
เหยียนชื่อหลิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนยกเท้าก้าวตามรอยเท้าที่ไป๋อิงทิ้งไว้ เบื้องหน้าปรากฏว่าไม่มีอันตรายจริงดังที่คิด
คนด้านหลังเห็นดังนั้นก็รีบตามไปด้วย
หลายคนจับตาดูไป๋อิงอย่างไม่วางตา กลัวเหลือเกินว่าจะก้าวพลาด
ไป๋อิงเดินอย่างมั่นคง จำนวนก้าวที่นางเดินก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
มีคนอดสงสัยไม่ได้ จึงถามไป๋อิงว่า “เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าต้องเดินอย่างไร?”
ที่นี่ไม่มีคำใบ้ใด ๆ เลย
แม้แต่เขตปลอดภัยที่คนก่อนหน้าซึ่งพุ่งเข้าไปเดินผ่าน ตอนนี้ก็เดินมาจนสุดทางแล้ว เส้นทางที่นางเดินเป็นเส้นทางที่ไม่เคยมีใครผ่านมาก่อน
แล้วนางทำได้อย่างไรกัน?
ไป๋อิงกล่าวเสียงขรึม “ในเมื่อเป็นบททดสอบ ก็ย่อมไม่อาจอาศัยโชคเพียงอย่างเดียว ก่อนเข้ามาเมื่อครู่ ข้าเห็นภาพวาดสัตว์อสูรปักษาสิบภาพติดอยู่ตรงทางเข้า ทุกก้าวที่พวกเราเดินอยู่ตอนนี้ ล้วนเหยียบไปตามตำแหน่งกระดูกของภาพนกฉงหมิงภาพหนึ่งในนั้น”
คำพูดของไป๋อิงทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึง
ตอนเข้ามา พวกเขาก็เห็นภาพเหล่านั้นมิใช่หรือ? แต่มีตั้งสิบภาพเชียวนะ!
นางรู้ได้อย่างไรว่าเป็นภาพไหน?
ยิ่งไปกว่านั้น ภาพสัตว์อสูรปักษาเหล่านั้นไม่มีโครงกระดูกปรากฏอยู่ เป็นเพียงภาพรูปร่างของสัตว์อสูรเท่านั้น แล้วนางรู้ได้อย่างไรว่าต้องเดินตามตำแหน่งกระดูก?