ซูอวี่เดินโซเซออกจากห้อง คิดจะไปตามหาไป๋อิงที่อื่น
ในจังหวะนั้นเอง ยันต์สื่อสารของศิษย์น้องสาม หลิ่วชิงเยว่ พลันส่องแสงขึ้น
“ศิษย์พี่ใหญ่ ข้าพบไป๋อิงแล้ว นางอยู่แถวตลาดขอรับ”
-
เมื่อหลิ่วชิงเยว่พบไป๋อิง สีหน้าก็เต็มไปด้วยความรำคาญ
เดิมทีเขากำลังทำปิ่นปักผมให้ศิษย์น้องหญิงเล็ก ใกล้จะเสร็จอยู่แล้ว แต่กลับถูกศิษย์พี่ใหญ่เรียกให้ออกมาตามหาคน
นี่มันเสียเวลาเปล่าชัด ๆ
หลิ่วชิงเยว่ทอดสายตามองไป๋อิงที่อยู่ไม่ไกล พลางหัวเราะเยาะ
ไป๋อิงคนนี้ดูร่าเริงแข็งแรงดี แล้วจะเหมือนที่ศิษย์พี่ใหญ่บอกว่าอ่อนแอตรงไหน?
ยิ่งไปกว่านั้น นางยังกล้าตั้งแผงขายของวิเศษอยู่ที่นี่!
นี่มันตลาดของปุถุชนทั่วไป นอกจากผู้บำเพ็ญอิสระแล้ว จะมีผู้บำเพ็ญจากสำนักที่ไหนมาขายของในที่แบบนี้กัน?
น่าอับอายขายหน้าเสียจริง!
หลิ่วชิงเยว่เดินเข้าไปอย่างขุ่นเคือง แววตาเต็มไปด้วยความรังเกียจ
พื้นแถวนี้มีแต่เศษผักเน่าเกลื่อนกลาด แค่เดินอยู่ตรงนี้ก็ชวนคลื่นไส้แล้ว
เขายกมือปิดจมูก
ไม่รู้ไป๋อิงทำได้อย่างไร ถึงยืนอยู่ตรงนี้ได้โดยไม่ใส่ใจอะไรเลย?
ไป๋อิงยังคงขายของวิเศษที่ตนหลอมขึ้นมา พอเห็นคนเดินเข้ามาก็คิดจะเชิญชวน ทว่าไม่คาดว่าจะได้ยินเสียงเหน็บแนมดังขึ้น
“สำนักไม่ให้หินวิญญาณเจ้าหรือ ถึงต้องมาขายหน้าถึงที่นี่!”
หลิ่วชิงเยว่คว้าข้อมือไป๋อิง ตั้งใจจะลากนางกลับไป
“เจ้าถึงกับตกต่ำได้ขนาดนี้เชียวหรือ? ยังมาร้องขายของในที่แบบนี้อีก ไม่รู้จักเอาอย่างศิษย์น้องหญิงเล็กบ้างหรือไร กลับยกตนว่าต่ำต้อยเช่นนี้ ช่างน่าอับอายเสียจริง รีบกลับไปกับข้า!”