ค่ายกลของไป๋อิงทรงพลังอย่างแท้จริง แม้แต่ค้างคาวมารกระหายเลือดซึ่งเป็นสัตว์ปีศาจดุร้ายเช่นนั้น ยังทำได้เพียงติดอยู่ในค่ายกลของนาง
ผู้บำเพ็ญกว่าห้าสิบคนภายในค่ายกลล้วนเคลื่อนไหวตามคำสั่งของนางอย่างเคร่งครัด
ยามนี้นางดูราวกับช่างเชิดหุ่นที่ถือสายใยควบคุมพวกเขา คนเหล่านั้นเองก็กลายเป็นหุ่นเชิดในมือของนางโดยสมบูรณ์
ภายในสำนักฮวาหยางมีผู้อาวุโสหลายคนกำลังชมการต่อสู้นี้ แม้ในสำนักจะมีศิษย์เก่งกาจอยู่มากมาย ทว่าผู้ที่โดดเด่นสะดุดตาเช่นไป๋อิงนั้นมีเพียงหนึ่งเดียว
“พวกท่านว่า นางจะพาคนมากมายฝ่าด่านที่สองไปได้หรือไม่?”
“พูดอะไรเช่นนั้น?” ผู้อาวุโสใหญ่แห่งสำนักลูบเคราตนเอง พลางส่ายหน้าเล็กน้อย
“ด่านค้างคาวมารกระหายเลือดนี้ แม้จะเป็นเพียงด่านที่สอง แต่ตั้งแต่สำนักฮวาหยางของเราก่อตั้งขึ้นมา ก็มีเพียงบรรพชนหลิงซี ผู้ก่อตั้งสำนักเท่านั้นที่ฝ่าด่านนี้ไปได้ด้วยวิชากระบี่หลิงซีซึ่งท่านคิดค้นขึ้นเอง
หลังจากนั้นก็ไม่มีผู้ใดฝ่าด่านนี้ไปได้อีก...
ศิษย์ในสำนักที่ปีนขึ้นไปถึงชั้นบนสุดได้ ล้วนแค่โชคดีที่ไม่พบด่านนี้เท่านั้น หากต้องเผชิญกับด่านนี้จริง ไม่ว่าใครก็ต้องพ่ายแพ้!”
เมื่อได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสใหญ่ ทุกคนก็เงียบงันไปชั่วขณะ
วิชากระบี่หลิงซีไม่ได้สูญหายไป ทว่าฝึกฝนให้สำเร็จได้ยากยิ่ง
แม้แต่คนเฒ่าคนแก่เช่นพวกเขา ก็ยังไม่อาจใช้วิชากระบี่หลิงซีได้ครบทุกกระบวนท่า โดยเฉพาะกระบวนท่าสุดท้าย กระบี่หลิงซีผ่ามิติว่างเปล่า ซึ่งไม่มีผู้ใดทำสำเร็จเลย
กระบวนท่านี้ไม่เพียงต้องอาศัยการฝึกฝนอย่างหนัก แต่ยังต้องมีความเข้าใจสูงล้ำ ต่อให้รู้กระบวนท่าก็ไร้ประโยชน์