“ตายหรือ...”
เซียวอวี้รู้สึกแทบยืนไม่อยู่ เขาฝืนประคองตนเองแล้วเอ่ยถามว่า
“ไม่มีโอกาสรอดเลยหรือ?”
“แค่ขั้นฝึกลมปราณเอง จะรอดได้อย่างไร? ไม่ต้องพูดถึงขั้นฝึกลมปราณเลย ต่อให้เป็นขั้นสร้างฐานก็ยังไม่มีทางรอด”
หร่วนซินโหรวพูดพลางนับนิ้วอย่างจริงจัง “ศิษย์พี่ยังจำได้หรือไม่ว่า ตลอดหลายปีที่ไปทดสอบในป่ากระดูกชื้น มีคนผ่านการทดสอบและรอดชีวิตจริง ๆ กี่คน? ดูเหมือนจะมีแค่สามคน”
“การทดสอบในป่ากระดูกชื้นจัดขึ้นปีละครั้ง จนถึงตอนนี้ก็เกินยี่สิบครั้งแล้ว นอกจากสามคนนั้น คนอื่นล้วนตายหมด”
แม้เซียวอวี้จะรู้อยู่ก่อนแล้วว่าคำตอบเป็นเช่นไร แต่เมื่อได้ยินหร่วนซินโหรวพูดเช่นนี้ หัวใจเขาก็พลันเต้นสะดุดวูบหนึ่ง
เช่นนั้นไป๋อิงจะต้องตายหรือ?
หญิงสาวที่เขาเคยแวะไปหาทุกวัน จะหายไปจากโลกนี้อย่างนั้นหรือ...
เซียวอวี้กำหมัดแน่นจนเล็บจิกฝ่ามือ
ในตอนนั้น เพื่อหลอกลวงความรู้สึกของไป๋อิง เขาไม่เพียงไปหานางทุกวัน แต่ยังนำดอกไม้ไปให้นางทุกวันด้วย ไป๋อิงชอบสีน้ำเงิน เขาจึงนำดอกไม้สีน้ำเงินไปให้
ทุกครั้งที่ไป๋อิงเห็นดอกไม้เหล่านั้น นางจะยิ้มอย่างอ่อนโยน แล้วบอกว่าเขาช่างใส่ใจ
ตอนนั้นเขาคิดว่าไป๋อิงเป็นคนที่หลอกง่ายที่สุดในใต้หล้า ใส่ใจอะไรกัน? ก็แค่ดอกไม้ไม่กี่ดอก ไร้ค่าโดยสิ้นเชิง ของล้ำค่าจากฟ้าดินที่แท้จริง เขาล้วนมอบให้หร่วนซินโหรว
ส่วนที่ให้ไป๋อิง ก็เป็นเพียงดอกไม้ธรรมดาที่เด็ดมาจากข้างทาง
แต่นางกลับดีใจถึงเพียงนั้น
ทว่าตอนนี้เซียวอวี้กลับรู้สึกเสียใจ เขาไม่ควรตระหนี่กับนางเช่นนั้น หากตอนนั้นมอบของวิเศษดี ๆ ให้นางมากกว่านี้ นางก็อาจใช้ป้องกันตัวได้