ฉบับสยองขวัญ: ฉันกับการต่อต้านของสาวพฤกษา

ตอนที่ 1 การล่มสลายของเมืองเหอมู่

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ป.ล. รู้ว่าพวกคุณอยากอ่านเนื้อเรื่องแบบไหน มีแน่นอน แถมผมก็เขียนแนวนี้เก่งพอตัวด้วย รับรองว่าถูกใจแน่ (สยองขวัญ + 100 วัน + สาวพืช)

หนึ่งในนางเอกไป๋เหน๋อเอ๋อร์ หรือก็คือปรมาจารย์ยันต์ข้าวเหนียวจากเกม Plants vs. Zombies ฉบับสยองขวัญ เธอคือตัวเอกบนหน้าปก และเป็นคนที่หวานเลี่ยนที่สุด

ถ้าทำเป็นแฟนอาร์ตก็หน้าตาแบบนี้

ยังมีนางเอกคนอื่นอีก ผมจะพยายามเขียนออกมาในสไตล์ที่ได้จากการอ่านโดจินมา 18 ปี ในนิยายจะมีภาพประกอบด้วย รับรองว่าคุณจะได้เห็นว่านางเอกหน้าตาเป็นยังไง

ส่วนพระเอกหน้าตาเป็นยังไงน่ะเหรอ ตอนนี้คุณก็ไปหยิบกระจกมาส่องดูสักสองทีสิ เฮ้อ~ พระเอกก็อยู่ในกระจกนั่นแหละ ในหัวของคนที่อยู่ในกระจกน่ะ~

เริ่มเรื่องจริงแล้ว—เมืองเหอมู่:

ปัง!

ก้อนอิฐก้อนหนึ่งฟาดเข้าที่ท้ายทอยของศพเดินได้จากด้านหลัง เลือดกับสมองเน่า ๆ กระเซ็นเปื้อนหน้าเหมิงซางทันที

แรงฟาดมหาศาลทำให้ซอมบี้ที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายล้มลงกับพื้น ในกองสมองของมันยังมีหนอนแมลงวันหลายตัวดิ้นยุกยิกอยู่ด้วย

“เพื่อน! โทษทีนะ!”

แต่เหมิงซางไม่มีเวลาสนใจหนอนน่าขยะแขยงพวกนั้น หรือสมองที่กระเด็นเปื้อนหน้า เขารีบพุ่งเข้าไปหมายจะแย่งของที่ติดตัวซอมบี้

“เหยียบ! กระชาก! เตะ! ขวาน! กุญแจ! แม่งเอ๊ย ได้มาแล้ว!!!”

เหมิงซางใช้เท้าเหยียบหลังซอมบี้ไว้ มือหนึ่งปลดกุญแจที่ห้อยอยู่ตรงเอวมัน จากนั้นก็เตะขวานที่อยู่ในมือขวาของซอมบี้ให้กระเด็นไป เขารีบก้มเก็บขวานบนพื้นแล้ววิ่งหนี การเคลื่อนไหวต่อเนื่องรวดเร็วราวสายน้ำ แม้แต่ซอมบี้ที่ถูกลอบโจมตียังไม่ทันตั้งตัว

กว่าซอมบี้รอบ ๆ จะได้ยินเสียงแล้วค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เหมิงซางก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว ระหว่างวิ่ง เขาก้มตรวจหมายเลขบนกุญแจในมือ ซึ่งตรงกับบ้านหลังหนึ่งในเมืองเหอมู่

“ว้าว!”

แต่ระหว่างที่เหมิงซางกำลังวิ่ง เขาก็ได้ยินเสียงร้องประหลาด พอหันไปมอง ก็เห็น “ซอมบี้คลั่ง” ที่ถูกสิ่งประหลาดกลืนกินไปแล้วกำลังยกมือวิ่งตรงมาหาเขา

“โดนเห็นแล้วเหรอ?! ขาบ้าเอ๊ย รีบวิ่งสิ!!!”

เสียงคำรามของเหมิงซางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและประหม่าอย่างหนัก ร่างกายหลั่งอะดรีนาลีนออกมาเพราะความตื่นเต้นมากเกินไป จนซอมบี้คลั่งที่ไล่ตามอยู่ข้างหลังตามเขาไม่ทัน

บนถนน เหมิงซางวิ่งตามป้ายบอกทางมุ่งหน้าไปยังเขตวงแหวนรอบที่สองของเมือง บ้านที่เขาตามหาอยู่แถวนี้ ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งสุดแรงอยู่บนถนน ขณะที่ฝูงซอมบี้ที่ไล่ตามเขา รวมถึงซอมบี้ประหลาดที่ปะปนอยู่ในกลุ่ม ก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

(ไม่ได้การ ต้องหาวิธีสลัดพวกมันให้หลุด!)

“เฮ้! ทางนี้!”

แต่ในจังหวะที่เหมิงซางกำลังคิดหาทาง เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกเข้ามาแวบหนึ่ง

เขาหันไปมอง เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างบ้านตัวเองและโบกมือเรียก ที่ลานบ้านตรงหน้ามีพืชที่เจ้าของปลูกไว้ต่อกรกับซอมบี้เต็มไปหมด

เพียงแต่บนหน้าดอกทานตะวันเหล่านั้นกลับมีใบหน้าเปื้อนเลือดที่แสยะยิ้ม ส่วนปากของต้นยิงถั่วก็ถูกยัดแน่นไปด้วยกิ่งไม้เปื้อนเลือดที่กำลังดิ้นยุกยิก

เหมิงซางจำได้ทันทีว่านั่นคือ “ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์” จากเกม Plants vs. Zombies ฉบับสยองขวัญ และยังเป็นหนึ่งในหนูทดลองของ “เจ้าของสวนผู้คลุ้มคลั่ง” ด้วย ถ้าอยากมีชีวิตรอดที่นี่ เขาห้ามไปพัวพันกับอีกฝ่ายเด็ดขาด

เพราะถ้าไปพัวพันกับเขาเข้า เขาอาจควักไส้คุณออกมาก็ได้

เหมิงซางทำอะไรไม่ได้นอกจากชูมือทำสัญลักษณ์โอเคให้ อีกฝ่าย จากนั้นเขาหันกลับไปมองฝูงซอมบี้ที่ไล่ตามมา แล้วเปลี่ยนเส้นทางวิ่งหนีต่อ

..........

วันที่ 4:

วันนี้เป็นวันที่สี่ที่ฉันติดอยู่ในบ้าน

สัตว์ประหลาดตัวใหม่ยังคงปรากฏขึ้น แต่ตอนนี้ฉันกลับกังวลเรื่องผู้รอดชีวิตที่วิ่งอยู่บนถนนเมื่อวานมากกว่า

ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในเมืองประหลาดแบบนี้จะยังมีมนุษย์รอดชีวิตอยู่...

ตอนแรกฉันโบกมือเรียกเขา อยากให้มาเอาชีวิตรอดด้วยกัน เพราะมีคนเพิ่มอีกหนึ่งคนก็มีแรงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน

แต่เขากลับชูมือทำสัญลักษณ์โอเคให้ฉัน แล้วก็ล่อฝูงซอมบี้ไปอีกทาง...

ต้องขอบคุณเขา เมื่อวานฉันถึงรับมือกับสิ่งประหลาดได้ง่ายขึ้นมาก แต่เขายังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?

มีหุ่นกระดาษปรากฏขึ้นบนสนามหญ้า เดี๋ยวก่อน?! พวกมันกำลังยิ้มให้ฉันเหรอ?! ทำไมล่ะ?! ไม่สิ! ห้ามยิ้ม! หุบปากเดี๋ยวนี้!! ฉันบอกให้หุบปากไง!!!

.......

อีกด้านหนึ่ง:

“ฮ้า... ฮ้า... ฮ้า... เช้าขนาดนี้แล้ว ฉันถึงกับนอนหลับตามปกติไม่ได้เลยหรือไง?”

ในบ้านหลังหนึ่ง เหมิงซางงัวเงียตื่นจากห้องบนชั้นสอง เมื่อคืนเขาคอยระแวดระวังอยู่ตลอดทั้งคืน โชคดีที่มีสิ่งประหลาดกับซอมบี้มาเคาะประตูไม่มากนัก

อาศัยกับดักเชือกที่วางไว้และขวานดับเพลิงในมือ เหมิงซางฟันหัวซอมบี้ประหลาดไปหลายตัว จึงรักษาที่พักชั่วคราวของตัวเองเอาไว้ได้

เหมิงซางเดินไปที่หน้าต่างแล้วค่อย ๆ มองออกไปอย่างระมัดระวัง มีซอมบี้เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่บนถนนไม่น้อย เขาต้องเงียบและห้ามทำเสียงดังเกินไป ไม่อย่างนั้นตัวเองคงได้กลายเป็นเหยื่อรายต่อไปที่ติดเชื้อจากสิ่งประหลาด

หลายวันก่อน เหมิงซางกำลังเล่นเกมบนคอมพิวเตอร์เพื่อท้าทายด่านบอสระดับฝันร้ายสูงสุด แต่จู่ ๆ เขาก็ข้ามมิติมายังสถานที่ผีสิงแห่งนี้อย่างไร้สาเหตุ

ความเป็นจริงบีบให้เหมิงซางต้องหาทางเอาชีวิตรอด เขาทำได้เพียงใช้สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ หลบหลีกและรับมือกับซอมบี้ประหลาด แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหว เพราะจำนวนซอมบี้ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ขณะที่เหมิงซางยังต้องเร่ร่อนหาที่พักไปทั่ว

เพราะอย่างนั้นเหมิงซางจึงหมายตาชาวเมืองเหอมู่ที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ แม้พวกเขาจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่ของที่ติดตัวพวกเขาก็เป็นเหมือนฟางช่วยชีวิตที่เหมิงซางหมายตาอยู่นานแล้ว

เหมิงซางรู้เนื้อเรื่องและทิศทางของเรื่องดี จึงทำได้แค่หาทางปกป้องตัวเองไปก่อน เขาต้องอดทนให้ครบ 12 วัน เพราะเมื่อถึงวันที่ 12 นักพรตโพดจะมาที่เมืองนี้พร้อมภารกิจ นั่นคือหนึ่งในความหวังไม่กี่อย่างที่เหมิงซางจะใช้หนีออกจากที่นี่ได้

นักพรตโพด

“รอต่อไปแบบนี้ก็ไม่ใช่ทางแล้ว ลองหาของที่พอใช้ได้ในบ้านหลังนี้ก่อนดีกว่า”

ระหว่างที่ยังไม่มีซอมบี้บุกเข้ามาในลานหน้าบ้าน เหมิงซางก็รีบลงมือสำรวจบ้านทันที

ข่าวดีคือบ้านหลังนี้ใหญ่ มีทั้งห้องใต้ดิน ลานหลังบ้าน ระเบียง และชั้นสอง ข่าวร้ายคือถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาคงต้องป้องกันพื้นที่พวกนี้ทั้งหมด

หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง โชคของเหมิงซางก็ยังดีอยู่ เขาพบอาหารกระป๋องอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งต้องประหยัดกิน เพราะอาหารในที่แห่งนี้มีค่ามาก

เหมิงซางยังเจอถุงเมล็ดพันธุ์อยู่หลายถุงด้วย ในเมื่อที่นี่เป็นโลกของ Plants vs. Zombies ถุงเมล็ดพันธุ์ที่เพาะขึ้นมาเหล่านี้แทบจะเป็นของที่ทุกคนมีกัน

แต่เหมิงซางก็ยังเผื่อใจไว้ เขาต้องตรวจดูว่าบนบรรจุภัณฑ์มีสัญลักษณ์ของ “บริษัทแซด” หรือเปล่า ถุงเมล็ดพันธุ์ที่บริษัทนั้นให้มา เหมิงซางจะไม่ใช้เด็ดขาดหากยังไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ

ในบ้านยังมีเฟอร์นิเจอร์อีกมาก เหมิงซางตั้งใจจะใช้มันกั้นพื้นที่บางส่วนที่ไม่จำเป็น อย่างน้อยก็จะช่วยลดภาระในการป้องกันบ้านคืนนี้ลงได้เยอะ

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป