ป.ล. รู้ว่าพวกคุณอยากอ่านเนื้อเรื่องแบบไหน มีแน่นอน แถมผมก็เขียนแนวนี้เก่งพอตัวด้วย รับรองว่าถูกใจแน่ (สยองขวัญ + 100 วัน + สาวพืช)
หนึ่งในนางเอกไป๋เหน๋อเอ๋อร์ หรือก็คือปรมาจารย์ยันต์ข้าวเหนียวจากเกม Plants vs. Zombies ฉบับสยองขวัญ เธอคือตัวเอกบนหน้าปก และเป็นคนที่หวานเลี่ยนที่สุด
ถ้าทำเป็นแฟนอาร์ตก็หน้าตาแบบนี้
ยังมีนางเอกคนอื่นอีก ผมจะพยายามเขียนออกมาในสไตล์ที่ได้จากการอ่านโดจินมา 18 ปี ในนิยายจะมีภาพประกอบด้วย รับรองว่าคุณจะได้เห็นว่านางเอกหน้าตาเป็นยังไง
ส่วนพระเอกหน้าตาเป็นยังไงน่ะเหรอ ตอนนี้คุณก็ไปหยิบกระจกมาส่องดูสักสองทีสิ เฮ้อ~ พระเอกก็อยู่ในกระจกนั่นแหละ ในหัวของคนที่อยู่ในกระจกน่ะ~
เริ่มเรื่องจริงแล้ว—เมืองเหอมู่:
ปัง!
ก้อนอิฐก้อนหนึ่งฟาดเข้าที่ท้ายทอยของศพเดินได้จากด้านหลัง เลือดกับสมองเน่า ๆ กระเซ็นเปื้อนหน้าเหมิงซางทันที
แรงฟาดมหาศาลทำให้ซอมบี้ที่กำลังเดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายล้มลงกับพื้น ในกองสมองของมันยังมีหนอนแมลงวันหลายตัวดิ้นยุกยิกอยู่ด้วย
“เพื่อน! โทษทีนะ!”
แต่เหมิงซางไม่มีเวลาสนใจหนอนน่าขยะแขยงพวกนั้น หรือสมองที่กระเด็นเปื้อนหน้า เขารีบพุ่งเข้าไปหมายจะแย่งของที่ติดตัวซอมบี้
“เหยียบ! กระชาก! เตะ! ขวาน! กุญแจ! แม่งเอ๊ย ได้มาแล้ว!!!”
เหมิงซางใช้เท้าเหยียบหลังซอมบี้ไว้ มือหนึ่งปลดกุญแจที่ห้อยอยู่ตรงเอวมัน จากนั้นก็เตะขวานที่อยู่ในมือขวาของซอมบี้ให้กระเด็นไป เขารีบก้มเก็บขวานบนพื้นแล้ววิ่งหนี การเคลื่อนไหวต่อเนื่องรวดเร็วราวสายน้ำ แม้แต่ซอมบี้ที่ถูกลอบโจมตียังไม่ทันตั้งตัว
กว่าซอมบี้รอบ ๆ จะได้ยินเสียงแล้วค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เหมิงซางก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว ระหว่างวิ่ง เขาก้มตรวจหมายเลขบนกุญแจในมือ ซึ่งตรงกับบ้านหลังหนึ่งในเมืองเหอมู่
“ว้าว!”
แต่ระหว่างที่เหมิงซางกำลังวิ่ง เขาก็ได้ยินเสียงร้องประหลาด พอหันไปมอง ก็เห็น “ซอมบี้คลั่ง” ที่ถูกสิ่งประหลาดกลืนกินไปแล้วกำลังยกมือวิ่งตรงมาหาเขา
“โดนเห็นแล้วเหรอ?! ขาบ้าเอ๊ย รีบวิ่งสิ!!!”
เสียงคำรามของเหมิงซางสั่นระริกด้วยความตื่นเต้นและประหม่าอย่างหนัก ร่างกายหลั่งอะดรีนาลีนออกมาเพราะความตื่นเต้นมากเกินไป จนซอมบี้คลั่งที่ไล่ตามอยู่ข้างหลังตามเขาไม่ทัน
บนถนน เหมิงซางวิ่งตามป้ายบอกทางมุ่งหน้าไปยังเขตวงแหวนรอบที่สองของเมือง บ้านที่เขาตามหาอยู่แถวนี้ ชายคนหนึ่งกำลังวิ่งสุดแรงอยู่บนถนน ขณะที่ฝูงซอมบี้ที่ไล่ตามเขา รวมถึงซอมบี้ประหลาดที่ปะปนอยู่ในกลุ่ม ก็มีจำนวนเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ
(ไม่ได้การ ต้องหาวิธีสลัดพวกมันให้หลุด!)
“เฮ้! ทางนี้!”
แต่ในจังหวะที่เหมิงซางกำลังคิดหาทาง เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกเข้ามาแวบหนึ่ง
เขาหันไปมอง เห็นคนคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างบ้านตัวเองและโบกมือเรียก ที่ลานบ้านตรงหน้ามีพืชที่เจ้าของปลูกไว้ต่อกรกับซอมบี้เต็มไปหมด
เพียงแต่บนหน้าดอกทานตะวันเหล่านั้นกลับมีใบหน้าเปื้อนเลือดที่แสยะยิ้ม ส่วนปากของต้นยิงถั่วก็ถูกยัดแน่นไปด้วยกิ่งไม้เปื้อนเลือดที่กำลังดิ้นยุกยิก
เหมิงซางจำได้ทันทีว่านั่นคือ “ผู้ป่วยหมายเลขศูนย์” จากเกม Plants vs. Zombies ฉบับสยองขวัญ และยังเป็นหนึ่งในหนูทดลองของ “เจ้าของสวนผู้คลุ้มคลั่ง” ด้วย ถ้าอยากมีชีวิตรอดที่นี่ เขาห้ามไปพัวพันกับอีกฝ่ายเด็ดขาด
เพราะถ้าไปพัวพันกับเขาเข้า เขาอาจควักไส้คุณออกมาก็ได้
เหมิงซางทำอะไรไม่ได้นอกจากชูมือทำสัญลักษณ์โอเคให้ อีกฝ่าย จากนั้นเขาหันกลับไปมองฝูงซอมบี้ที่ไล่ตามมา แล้วเปลี่ยนเส้นทางวิ่งหนีต่อ
..........
วันที่ 4:
วันนี้เป็นวันที่สี่ที่ฉันติดอยู่ในบ้าน
สัตว์ประหลาดตัวใหม่ยังคงปรากฏขึ้น แต่ตอนนี้ฉันกลับกังวลเรื่องผู้รอดชีวิตที่วิ่งอยู่บนถนนเมื่อวานมากกว่า
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าในเมืองประหลาดแบบนี้จะยังมีมนุษย์รอดชีวิตอยู่...
ตอนแรกฉันโบกมือเรียกเขา อยากให้มาเอาชีวิตรอดด้วยกัน เพราะมีคนเพิ่มอีกหนึ่งคนก็มีแรงเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งส่วน
แต่เขากลับชูมือทำสัญลักษณ์โอเคให้ฉัน แล้วก็ล่อฝูงซอมบี้ไปอีกทาง...
ต้องขอบคุณเขา เมื่อวานฉันถึงรับมือกับสิ่งประหลาดได้ง่ายขึ้นมาก แต่เขายังมีชีวิตอยู่ไหมนะ?
มีหุ่นกระดาษปรากฏขึ้นบนสนามหญ้า เดี๋ยวก่อน?! พวกมันกำลังยิ้มให้ฉันเหรอ?! ทำไมล่ะ?! ไม่สิ! ห้ามยิ้ม! หุบปากเดี๋ยวนี้!! ฉันบอกให้หุบปากไง!!!
.......
อีกด้านหนึ่ง:
“ฮ้า... ฮ้า... ฮ้า... เช้าขนาดนี้แล้ว ฉันถึงกับนอนหลับตามปกติไม่ได้เลยหรือไง?”
ในบ้านหลังหนึ่ง เหมิงซางงัวเงียตื่นจากห้องบนชั้นสอง เมื่อคืนเขาคอยระแวดระวังอยู่ตลอดทั้งคืน โชคดีที่มีสิ่งประหลาดกับซอมบี้มาเคาะประตูไม่มากนัก
อาศัยกับดักเชือกที่วางไว้และขวานดับเพลิงในมือ เหมิงซางฟันหัวซอมบี้ประหลาดไปหลายตัว จึงรักษาที่พักชั่วคราวของตัวเองเอาไว้ได้
เหมิงซางเดินไปที่หน้าต่างแล้วค่อย ๆ มองออกไปอย่างระมัดระวัง มีซอมบี้เดินเตร็ดเตร่อย่างไร้จุดหมายอยู่บนถนนไม่น้อย เขาต้องเงียบและห้ามทำเสียงดังเกินไป ไม่อย่างนั้นตัวเองคงได้กลายเป็นเหยื่อรายต่อไปที่ติดเชื้อจากสิ่งประหลาด
หลายวันก่อน เหมิงซางกำลังเล่นเกมบนคอมพิวเตอร์เพื่อท้าทายด่านบอสระดับฝันร้ายสูงสุด แต่จู่ ๆ เขาก็ข้ามมิติมายังสถานที่ผีสิงแห่งนี้อย่างไร้สาเหตุ
ความเป็นจริงบีบให้เหมิงซางต้องหาทางเอาชีวิตรอด เขาทำได้เพียงใช้สิ่งปลูกสร้างต่าง ๆ หลบหลีกและรับมือกับซอมบี้ประหลาด แต่ถ้าปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปคงไม่ไหว เพราะจำนวนซอมบี้ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น ขณะที่เหมิงซางยังต้องเร่ร่อนหาที่พักไปทั่ว
เพราะอย่างนั้นเหมิงซางจึงหมายตาชาวเมืองเหอมู่ที่เคยอาศัยอยู่ที่นี่ แม้พวกเขาจะกลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว แต่ของที่ติดตัวพวกเขาก็เป็นเหมือนฟางช่วยชีวิตที่เหมิงซางหมายตาอยู่นานแล้ว
เหมิงซางรู้เนื้อเรื่องและทิศทางของเรื่องดี จึงทำได้แค่หาทางปกป้องตัวเองไปก่อน เขาต้องอดทนให้ครบ 12 วัน เพราะเมื่อถึงวันที่ 12 นักพรตโพดจะมาที่เมืองนี้พร้อมภารกิจ นั่นคือหนึ่งในความหวังไม่กี่อย่างที่เหมิงซางจะใช้หนีออกจากที่นี่ได้
นักพรตโพด
“รอต่อไปแบบนี้ก็ไม่ใช่ทางแล้ว ลองหาของที่พอใช้ได้ในบ้านหลังนี้ก่อนดีกว่า”
ระหว่างที่ยังไม่มีซอมบี้บุกเข้ามาในลานหน้าบ้าน เหมิงซางก็รีบลงมือสำรวจบ้านทันที
ข่าวดีคือบ้านหลังนี้ใหญ่ มีทั้งห้องใต้ดิน ลานหลังบ้าน ระเบียง และชั้นสอง ข่าวร้ายคือถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด เขาคงต้องป้องกันพื้นที่พวกนี้ทั้งหมด
หลังจากค้นหาอยู่พักหนึ่ง โชคของเหมิงซางก็ยังดีอยู่ เขาพบอาหารกระป๋องอยู่จำนวนหนึ่ง ซึ่งต้องประหยัดกิน เพราะอาหารในที่แห่งนี้มีค่ามาก
เหมิงซางยังเจอถุงเมล็ดพันธุ์อยู่หลายถุงด้วย ในเมื่อที่นี่เป็นโลกของ Plants vs. Zombies ถุงเมล็ดพันธุ์ที่เพาะขึ้นมาเหล่านี้แทบจะเป็นของที่ทุกคนมีกัน
แต่เหมิงซางก็ยังเผื่อใจไว้ เขาต้องตรวจดูว่าบนบรรจุภัณฑ์มีสัญลักษณ์ของ “บริษัทแซด” หรือเปล่า ถุงเมล็ดพันธุ์ที่บริษัทนั้นให้มา เหมิงซางจะไม่ใช้เด็ดขาดหากยังไม่ถึงคราวจำเป็นจริง ๆ
ในบ้านยังมีเฟอร์นิเจอร์อีกมาก เหมิงซางตั้งใจจะใช้มันกั้นพื้นที่บางส่วนที่ไม่จำเป็น อย่างน้อยก็จะช่วยลดภาระในการป้องกันบ้านคืนนี้ลงได้เยอะ