ทะลุมิติสู่ราชวงศ์ชิง: พระชายามองโกลพลังช้างสาร!

ตอนที่ 5 ก่อนออกเรือน ท่านพ่อกำชับให้ข้ารู้จักเก็บงำ!

8 นาที· 1.9K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

กำหนดเวลาหนึ่งเดือนตามราชโองการ เคลื่อนผ่านไปอย่างเงียบงัน ดุจสายลมยามปลายฤดูใบไม้ผลิบนทุ่งหญ้า

อากูลามองท่านพ่อของนางนับวันด้วยการพับนิ้วไปมา ขบวนส่งตัวเจ้าสาวขนาดใหญ่เช่นนี้จะเร่งรัดเกินไปก็ไม่ได้ ล่าช้าเกินไปก็ไม่ดี เดินทางยี่สิบห้าวันกำลังพอดี ถึงเมืองหลวงแล้วพักฟื้นสองวัน จากนั้นยังมีเวลาอยู่บ้านอีกสามวันสำหรับจัดข้าวของ

นับตั้งแต่อากูลาพยักหน้าตอบรับการแต่งงานครั้งนี้ ทั้งโฮเต่อในจวนอ๋องต้าร์ฮั่นก็วุ่นวายไปหมด

เอ๋อจี๋ขอบตาแดงก่ำทุกวัน คุ้ยหาสิ่งของที่เก็บไว้ก้นหีบออกมาทีละชิ้น ผ้าไหมทอเนื้อดีเป็นพับ ๆ หนังลูกแกะชั้นเยี่ยม ไข่มุกและอัญมณีเต็มหีบ ทั้งยังมีวัว แกะ ม้า และเนื้อแห้งอีกนับไม่ถ้วน จัดเรียงเต็มรถม้าสิบกว่าคัน

ยามว่าง อากูลามักนั่งยอง ๆ ข้างรถสินเดิม แทะขาแกะพลางมองเอ๋อจี๋เดินเข้าออกเติมสิ่งของครั้งแล้วครั้งเล่า

“เอ๋อจี๋ มากพอแล้ว” นางเอ่ยเตือนทั้งปากมันเยิ้ม

“จะพอได้อย่างไร” เอ๋อจี๋ยกมือเช็ดน้ำตาหางตา ก่อนหอบเสื้อหนังที่เย็บเสร็จแล้วมาวางทับลงไปอีก “เมื่อแต่งเข้าราชวงศ์ จะขาดตกบกพร่องกว่าผู้อื่นแม้แต่น้อยไม่ได้ จะปล่อยให้หญิงสาวเคอร์ชินถูกคนดูแคลนไม่ได้”

อากูลาจุ๊ปาก ไม่เอ่ยเกลี้ยกล่อมต่อ ในเมื่อเอ๋อจี๋เป็นห่วงนาง ต่อให้ห้ามก็ห้ามไม่อยู่

คืนก่อนออกเดินทาง บันตี้สั่งให้บ่าวรับใช้ทั้งหมดออกจากกระโจม เหลือไว้เพียงบุตรสาว จากนั้นจึงลงมือปิดม่านประตูด้วยตนเอง

เสียงถ่านแตกเปรี๊ยะ ๆ ภายในกระโจมเงียบสงัด สองพ่อลูกนั่งประจันหน้ากันอยู่นาน บันตี้จึงล้วงสิ่งหนึ่งออกจากอก ห่อด้วยหนังตัวมิ้งค์ที่ฟอกจนนุ่มทั้งผืนหลายชั้น แล้ววางลงตรงหน้าอากูลาอย่างทะนุถนอม

อากูลาแกะห่อออก ลมหายใจพลันชะงักไปชั่วขณะ

มันคือมีดสั้นเล่มหนึ่ง ฝักทำจากหนังจามรีดำชั้นดี มันวาวเป็นประกายหม่นสลัว บนฝักสลักรูปเหยี่ยวกางปีก ดวงตาเหยี่ยวฝังหินเทอร์ควอยซ์สีเขียวครามเม็ดหนึ่ง ส่องประกายระยิบระยับ เมื่อลองชักใบมีดออกมาเพียงส่วนหนึ่ง แสงเย็นเยียบก็วาบขึ้น บนสันมีดสลักอักษรมองโกลโบราณไว้หนึ่งบรรทัด ลายเส้นหยาบกระด้างราวกับใช้ปลายมีดตอกสลักลงไป มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของเก่า มิใช่สิ่งที่เพิ่งตีขึ้นใหม่

“นี่คือ...” อากูลามองขึ้น

“มีดสั้นประจำตระกูลป๋อเอ่อร์จี้จี๋เท่อ” น้ำเสียงของบันตี้แหบพร่าเล็กน้อย “บรรพบุรุษของเราสืบทอดกันมา สมัยที่ไทเฮาไท่หวงไท่โฮ่วแต่งเข้าตระกูลอ้ายซินเจวี๋ยหลัวเป็นครั้งแรก สิ่งที่นางนำติดตัวไปก็คือมีดเล่มนี้ หลังจากไทเฮาทรงตั้งหลักได้แล้ว ก็ส่งมีดเล่มนี้กลับคืนมา ภายหลังตกทอดมาถึงมือพ่อ พ่อเก็บล็อกไว้มาตลอด ไม่เคยมอบให้ผู้ใด”

เขายื่นมือไปช่วยอากูลาสอดใบมีดกลับเข้าฝัก

“ถ้อยคำบนตัวมีดคือคำสั่งสอนประจำตระกูลป๋อเอ่อร์จี้จี๋เท่อของเรา ทั้งยังเป็นรอยประทับจากชางเซิงเทียน หมอผีทำพิธีปลุกเสกด้วยขนปีกเหยี่ยวเทพ” บันตี้มองนาง “พละกำลังในตัวเจ้า กับกูเต๋อที่อยู่กับเจ้ามาหลายปี ล้วนเป็นเครื่องหมายที่ชางเซิงเทียนรับรองเจ้า มีดเล่มนี้อยู่กับเจ้า ย่อมไม่ทำให้มันเสื่อมเกียรติ”

อากูลากำมีดสั้นไว้ ปลายนิ้วลูบผ่านหินเทอร์ควอยซ์สีเขียวคราม ลำคอพลันตีบตัน

“เห็นมีดก็เหมือนได้เห็นพ่อ” บันตี้กล่าวต่อ “ในเมืองหลวง คนที่รู้จักตราประจำตระกูลมีมาก แต่คนที่รู้จักเจ้ามีน้อย หากชูมีดเล่มนี้ออกมา ผู้ที่รู้ย่อมเข้าใจเองว่าเจ้าเป็นบุตรีของอ๋องต้าร์ฮั่น เป็นสายเลือดป๋อเอ่อร์จี้จี๋เท่อแห่งเคอร์ชิน มิใช่คนที่ใครจะดูแคลนได้”

อากูลาพยักหน้าอย่างหนักแน่น เก็บมีดสั้นแนบอกไว้ในเสื้อ แม้มันกดทับตรงหัวใจ ทว่านางกลับรู้สึกอุ่นใจ

“ท่านพ่อวางใจเถิด ข้าจะพกมันติดตัว”

บันตี้จึงค่อยเผยรอยยิ้ม ก่อนยกชามทองแดงขึ้นรินสุรานมม้าให้นางจนเต็ม

“ยังมีอีกเรื่อง เจ้าต้องจำให้ขึ้นใจ” เขาจิบสุรา “เมื่อถึงเมืองหลวง สิ่งแรกที่ต้องเรียนรู้คือการเก็บงำ”

อากูลามองเขา

“บนทุ่งหญ้า เจ้าสามารถยกม้าขึ้นได้ด้วยกำลัง แข่งมวยปล้ำก็ไร้ผู้ต่อกร ทุกคนล้วนเคารพและยอมรับเจ้า แต่เมืองหลวงไม่เหมือนกัน” ปลายนิ้วของบันตี้เคาะโต๊ะไม้เบา ๆ “ที่นั่นไม่สนใจหมัดหรือกำลัง สนใจแต่กฎระเบียบกับมารยาท หากเผยคมเกินไปย่อมนำภัยมาให้ ถึงคราวต้องเก็บงำก็จงเก็บงำ เรียนรู้ที่จะแสร้งโง่ แสร้งทำตัวสงบเสงี่ยม อย่าปล่อยให้ทุกสิ่งเป็นไปตามอำเภอใจเด็ดขาด”

อากูลาลูบขอบชามแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น ชาติก่อนนางอ่านเรื่องราวในวังชิงมามากมาย หลักการเหล่านี้นางเข้าใจดี เพียงแต่ท่านพ่อไม่ได้พูดอย่างตรงไปตรงมาเช่นนี้

“บุตรสาวจำไว้แล้ว”

“อีกเรื่อง” บันตี้ล้วงป้ายหยกขาวเนื้อเนียนนวลออกจากอก แล้วยื่นให้นาง “นี่คือของแทนพระองค์ที่ไทเฮาจ้าวเซิ่งประทานให้พ่อในกาลก่อน หากพบอุปสรรคที่ข้ามผ่านไม่ได้จริง ๆ ก็จงถือมันไปหาไทเฮาเหรินเซี่ยน ไทเฮามีชาติกำเนิดจากเคอร์ชินของเรา เป็นคนกันเอง ย่อมคุ้มครองเจ้าได้บ้าง”

“ข้อสำคัญที่สุด” เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงหนักแน่นขึ้น “ภายในพระราชวังต้องห้าม องค์ชายแก่งแย่งกัน ตำแหน่งรัชทายาทขึ้นลง นั่นเป็นเรื่องภายในตระกูลอ้ายซินเจวี๋ยหลัว เจ้าอย่าเข้าไปพัวพันเด็ดขาด รักษาชีวิตของตนให้ดีเป็นพอ หากมีผู้ใดรังแกเจ้า ก็ไม่ต้องฝืนกล้ำกลืนอดทน เขียนจดหมายส่งกลับเคอร์ชิน กองทหารในมือพ่อไม่ได้มีไว้ประดับ”

หลังจากกำชับกันอยู่พักใหญ่ ภายในกระโจมก็เงียบไปครู่หนึ่ง บันตี้พลันกลั้นไม่อยู่ หัวเราะเบา ๆ ออกมา

“ได้ยินว่าเจ้าคิดจะไปเรียนรู้การเป็นคุณหนูผู้เรียบร้อยที่เมืองหลวงหรือ? ตั้งใจจะยิ้มไม่ให้เห็นฟัน ก้าวเท้าเล็ก ๆ แล้วเรียนปักผ้าร่างลายหรือ?”

อากูลายืดอก สีหน้าจริงจัง “ใช่ ข้าวางแผนไว้หมดแล้ว เมื่อพบใครก็จะยิ้มอ่อนหวาน พูดจาเสียงเบา เป็นพระชายาเอกผู้สง่างาม”

บันตี้เกือบพ่นสุรานมม้าออกมา “อย่าแตะงานปักผ้าเชียว ด้วยแรงมือของเจ้า เข็มคงหักคามือไปสามเล่ม อย่าถึงกับปักฉากกั้นในจวนผู้อื่นจนขาดรุ่งริ่ง พอเข้าประตูก็สร้างศัตรูไปทั่วเสียก่อน”

อากูลายกมือเกาท้ายทอย หัวเราะแหะ ๆ “เช่นนั้นไม่เรียนปักผ้าก็แล้วกัน”

เสียงฝีเท้าดังมาจากนอกกระโจม เสียงของพี่ชายคนโต อากูไท ลอดผ่านม่านสักหลาดเข้ามา “ท่านพ่อ รายการสินเดิมจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว ขอท่านตรวจดูด้วย”

บันตี้ขานรับ กำลังจะลุกขึ้น อากูลาก็รีบขยับเข้าไปใกล้ กดเสียงต่ำว่า “ท่านพ่อ สินเดิมของข้าเพิ่มของอีกสักสองสามอย่างได้หรือไม่?”

“เจ้าอยากได้อะไร?”

อากูลาชูนิ้วนับ “ดาบโค้งที่ข้าใช้จนชินต้องนำไปด้วย แล้วก็คันธนูเทพพลังแขน ชั้นวางเหยี่ยวที่กูเต๋อใช้เกาะก็ห้ามลืม ยังต้องแอบใส่หัวลูกธนูชั้นดีอีกสองหีบ หอกซัดหนึ่งมัด แล้วก็เตรียมโล่กลมเล็กอีกหนึ่งบาน...”

บันตี้ฟังจบแล้วนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ มองบุตรสาวด้วยสีหน้าทั้งขันทั้งจนใจ “ตกลงเจ้าออกเรือน หรือเตรียมยกทัพไปตีพระราชวังต้องห้ามกันแน่?”

“เตรียมไว้เผื่อเหตุไม่คาดฝันเจ้าค่ะ” อากูลาตอบอย่างมีเหตุผล “ไม่แน่ว่าวันใดจะพบคนร้าย อย่างไรก็ต้องมีอาวุธติดตัวไว้ป้องกันตนเอง”

บันตี้ถอนหายใจยาว ทว่าก็มิได้ปฏิเสธ “ได้ พ่อจะจัดให้ครบ บรรพบุรุษของเราแห่งเคอร์ชินก็มีหญิงสูงศักดิ์ที่ออกเรือนพร้อมดาบ คันธนู และอาวุธอื่น ๆ มิใช่ไม่มี ไม่ถือว่าผิดธรรมเนียมเดิม” เขาหยุดไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงจริงจังขึ้นอีก “แต่จงจำไว้ ขนของเหล่านี้เข้าไปได้ อาวุธมีไว้ป้องกันตัวและรักษาชีวิต มิใช่ให้เจ้าเที่ยวก่อเรื่อง”

“ทราบแล้ว ๆ!” อากูลาพยักหน้ารัว ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาวบนทุ่งหญ้าในคืนฤดูร้อน

บันตี้เห็นท่าทางเช่นนั้นของนาง ก็รู้แก่ใจว่าบุตรสาวคงรับฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา แต่เมื่อถึงขั้นนี้แล้ว เขาก็ทำได้เพียงตามใจนาง บุตรสาวของตนมีพละกำลังมหาศาล อย่างน้อยมีมีดสั้นประจำตระกูลคุ้มครอง ก็ยังดีกว่ามือเปล่า

วันออกเดินทาง ทางออกจากโฮเต่อมีสมาชิกชนเผ่ามายืนส่งกันแน่นขนัด

เอ๋อจี๋กอดอากูลาไว้แน่น น้ำตาไหลไม่ขาดสาย ไหล่สั่นสะท้าน อากูลายื่นแขนออกไปตบแผ่นหลังนางเบา ๆ “เอ๋อจี๋ ข้าจะหาโอกาสกลับไปเยี่ยมพวกท่านที่ทุ่งหญ้า”

“ระหว่างทางต้องระวังตัวให้ดี อดทนต่อทุกเรื่อง”

“อืม”

อากูไทจูงม้าพันธุ์ดีที่มีเรี่ยวแรงมากที่สุดมาให้ ข้างอานม้าห้อยดาบโค้งกับคันธนูยาวของนางไว้เรียบร้อยแล้ว เขาตบไหล่อากูลาหนัก ๆ คิ้วขมวดมุ่น “เมื่อถึงเมืองหลวง อย่าดื้อรั้นเกินไป หากถูกเอาเปรียบจริง ๆ ก็ส่งจดหมายกลับมา พี่ชายจะทวงความเป็นธรรมให้เจ้า”

อากูลาฉีกยิ้ม “วางใจเถิด หากมีใครหาเรื่อง ข้าจัดการเองได้”

อากูไทกวาดตามองรอบด้าน ก่อนลดเสียงกระซิบบอกเพิ่มเติม “จริงสิ หัวลูกธนูสองหีบนั่นกับหอกซัดหนึ่งมัด ท่านพ่อสั่งคนเอาไปสอดไว้ใต้รถสินเดิมด้วยตนเองตอนดึก อย่าไปบอกคนนอกว่าข้าเป็นคนบอกเจ้า”

อากูลาชะงักไป ก่อนยิ้มจนหางตาโค้งขึ้น

นางพลิกตัวขึ้นหลังม้า หันกลับไปมองทุ่งหญ้าที่เลี้ยงดูนางมา สายน้ำคดเคี้ยวโอบล้อมกระโจมสักหลาดสีขาวเรียงราย เอ๋อจียังคงยืนอยู่ตรงทางลมเช็ดน้ำตาไม่หยุด ส่วนท่านพ่อไม่ได้เดินมาส่งใกล้ ๆ เพียงยืนอยู่ไกล ๆ ตรงหน้ากระโจมหลัก มองมาทางนี้ผ่านฝูงชน

ในแววตาคู่นั้นซ่อนถ้อยคำไว้นับพันนับหมื่น มีเพียงคำอธิษฐานให้นางปลอดภัยและราบรื่น

มีดสั้นประจำตระกูลกับป้ายหยกอุ่น ๆ ซุกอยู่ที่เอวของอากูลา หนักอึ้งอยู่ไม่น้อย ทว่าหัวใจกลับสงบมั่นคงเป็นพิเศษ

ม้าก้าวยกกีบ ขบวนกำลังจะออกเดินทาง นางกลับกระตุกบังเหียนหยุดกะทันหัน หันไปทางโฮเต่อแล้วตะโกนสุดเสียง “ท่านพ่อ! รอข้าด้วย! ข้าจะกลับมาพร้อมตำแหน่งปาถูหลู่ที่เก่งกาจที่สุดแห่งต้าชิงให้ท่าน!”

เหนือท้องฟ้ากว้าง กูเต๋อ เหยี่ยวทะเลตะวันออก โฉบวนหนึ่งรอบ ก่อนส่งเสียงร้องกังวานใสก้องทะลุสายลม แล้วกระพือปีกบินตามขบวนส่งเจ้าสาวอันยิ่งใหญ่ที่มุ่งลงใต้ ยิ่งบินก็ยิ่งห่างไกล

สายลมอุ่นของทุ่งหญ้ายังคงพัดผ่านยอดหญ้า ส่วนโลกใบใหม่ของอากูลากำลังรอคอยนางอย่างเงียบงันอยู่ ณ เมืองหลวงซึ่งห่างออกไปพันลี้

“เมืองหลวง! เตรียมรับข้าไว้ให้ดี! ข้ามาแล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป