เดือนเจ็ด ปีที่ยี่สิบเก้าแห่งรัชศกคังซี อากาศร้อนราวกับสวรรค์ตั้งหม้อใบใหญ่ไว้กลางทุ่งหญ้า แล้วจับคนลงไปตุ๋น
อูหลานปู้ทงเป็นสถานที่ซึ่งภายหลังมีบันทึกในประวัติศาสตร์ไว้อย่างเป็นเรื่องเป็นราวว่า “กองทหารม้าแมนจูและมองโกลเอาชนะเมืองอูฐของกัลตันได้อย่างย่อยยับ” ทว่าในเวลานั้น ป๋อเอ่อร์จี้จี๋เท่อ·อากูลาซึ่งหลบอยู่ใต้เกวียนเสบียงและกำลังเคี้ยวเนื้อแห้ง กลับคิดเพียงว่า ศึกนี้ช่างเสียงดังเหลือเกิน
ไม่ผิดหรอก คุณหนูตัวน้อยแห่งเผ่าเคอร์ชินวัยสิบสองปีผู้นี้ แอบตามกองทัพมาถึงที่นี่ด้วยตนเอง หลังเดินทางมาเป็นเวลาสามวันสามคืน
เรื่องนี้ต้องเล่าย้อนตั้งแต่ต้น อาบูของนาง (บิดา) คืออ๋องต้าร์ฮั่นแห่งธงกลางปีกซ้ายเคอร์ชิน ได้รับพระบัญชาให้นำทหารม้าออกติดตามอ๋องอวี้ฝูเฉวียนไปปราบกัลตัน วันที่กองทัพยกค่าย อาบูของนางฝากบุตรสาวไว้กับเอ๋อจี๋ พร้อมกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้ดูแลแม่ตัวแสบคนนี้ให้ดี อย่าให้นางคว้าอานม้าแล้วไล่ตามกองทัพไป
แต่เช้าวันที่สาม ระหว่างขบวนเสบียงเดินทางมาได้ครึ่งทาง นายกองร้อยผู้คุมเสบียงเงยหน้าขึ้นมองลม ก็เห็นเหยี่ยวทะเลตะวันออกที่บินวนติดตามอยู่บนฟ้า ความรู้สึกไม่เป็นมงคลพลันผุดขึ้นในใจ...
คุ้นตาเหลือเกิน ราวกับเป็นเหยี่ยวทะเลตะวันออกที่รู้จักกัน!
เวลานี้เอง ใต้ท้องรถม้าก็มีเสียงสวบสาบดังขึ้น จบกัน!
เมื่อยกผ้าใบขึ้นดู เขาก็อุทานว่า “นี่มันอะไรกัน!?”
บังเอิญว่านายกองร้อยผู้นี้เป็นคนในสังกัดของอ๋องต้าร์ฮั่น จึงย่อมจำได้ว่าคนตรงหน้าคือบุตรสาวคนเล็กของท่านอ๋อง
ยามนี้คุณหนูน้อยกำลังกอดเนื้อแกะตากแห้งครึ่งตัว หลับสนิทอย่างมีความสุข นายกองร้อยเข่าอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ “คะ...คุณหนู! โนยัน (ท่านอ๋อง) สั่งไว้แล้วว่าหน้าสนามรบมีดดาบไร้ตา ท่านมีฐานะสูงส่ง...จะทำเช่นนี้ได้อย่างไร! ข้าน้อยจะส่งท่านกลับไปเดี๋ยวนี้!” จากนั้นก็รีบสั่งคนไปแจ้งอ๋องต้าร์ฮั่นทันที สวรรค์ช่วย! คุณหนูแอบตามมาถึงสนามรบแล้ว!
อากูลาสะดุ้งตื่นก็รีบฉีกเนื้อแกะชิ้นหนึ่งยัดปากทันที นางพูดอู้อี้ว่า “กลับไปหรือ? กลับไปกินอะไร? เนื้อตากแห้งที่บ้านยังหอมไม่เท่าชิ้นที่ข้าพกมาเสียอีก อีกอย่าง ข้าเป็นสตรีสูงศักดิ์ตรงไหน? เดือนก่อนวัวหนักสามร้อยจินตกใจเตลิด มิใช่ข้าใช้มือข้างละข้างจับเขามันกดกลับไปเองหรือ?”
นายกองร้อย “...นั่นมันวัว”
“แล้วกัลตันจะเก่งกว่าวัวได้อย่างไร?” อากูลาทิ้งกระดูกแกะลงแล้วกล่าวอย่างมีเหตุผล “ข้าอยากเห็นนักว่าคนที่ทำให้อาบูของข้ากังวลจนหลับไม่ลงติดกันสามคืน มีหัวกี่หัวกันแน่”
นายกองร้อยเกลี้ยกล่อมด้วยความหวังดี “คุณหนู ข้างหน้านั่นมีปืนไฟกับปืนใหญ่! มิใช่ลานประลองมวยปล้ำ!”
“ปืนไฟกับปืนใหญ่หรือ?” ดวงตาอากูลาสว่างวาบ “จริงหรือ? ข้ายังไม่เคยเห็นปืนใหญ่ที่ส่งเสียงเองได้เลย”
นายกองร้อย “...”
เขาพอจะดูออกแล้วว่าเกลี้ยกล่อมคุณหนูผู้นี้ไม่ได้ คงทำได้เพียงฝากความหวังไว้กับทหารที่ไปส่งข่าว
แต่เมื่อทหารส่งข่าววิ่งกลับมา ก็เห็นฝุ่นจากอูหลานปู้ทงอยู่ข้างหน้าแล้ว
จบกัน มาถึงที่นี่แล้ว ต่อให้โนยันมาถึงก็คงทำอะไรนางไม่ได้ อย่างไรเสียเมื่อคุณหนูผู้นี้ดื้อขึ้นมา ก็ไม่มีใครห้ามนางได้
คำนี้มิใช่คำพูดเกินจริง ใครเล่าบนทุ่งหญ้าเคอร์ชินจะไม่รู้ว่า บุตรสาวของอ๋องต้าร์ฮั่นเป็นผลงานที่สวรรค์ประทานชีวิตบิดเบี้ยวมาเริ่มแรก มีพละกำลังมหาศาลจนไม่เหมือนมนุษย์
ตอนสามขวบ นางใช้ถังเหล้านมเป็นเก้าอี้นั่ง ตอนห้าขวบ นางยกข้อมือนักมวยปล้ำขึ้นมาแกว่งได้ และปีที่เจ็ด นางตามอาบูไปงานชุมนุมภูเขาโอป๋อ แล้วตบกระดานหมากหินแตกไปครึ่งแผ่น ทำให้หมอผีเฒ่าตกใจจนสวดมนต์อยู่สามวันสามคืน บอกว่าในชาติก่อนเด็กคนนี้คงเป็นหมีดำ
ส่วนเหยี่ยวทะเลตะวันออกที่บินตามอยู่บนฟ้า นางเก็บมันกลับมาจากก้นผาในปีที่อายุเจ็ดขวบ ตอนนั้นขนอ่อนยังไม่ผลัดหมด แม้ตัวจะเล็กก็จิกคนที่เข้าใกล้ ไม่เชื่องและดุร้าย หมอผีเฒ่าถึงกับมาดูด้วยตาตนเอง ชาวเผ่าต่างพูดกันว่าจัดการมันไม่ได้ และการได้เหยี่ยวมาสักตัวก็ต้องเสี่ยงตายถึงเก้าส่วน แต่นางไม่ฟัง
สามวันที่ฝึกเหยี่ยว นางไม่ได้นอนเลยสักคืน ต้องอดทนฝึกมันจนกว่ามันจะยอมรับเจ้า ทว่าในคืนวันที่สาม นางกลับพิงเสาหลับไปก่อน เมื่อตื่นขึ้นฟ้าก็ใกล้สางแล้ว เจ้านกตัวนั้นยืนอยู่บนไหล่นาง ไม่ขยับเขยื้อนและไม่จิกนาง
หมอผีเฒ่าบอกว่า มิใช่นางฝึกจนเหยี่ยวเชื่อง แต่เป็นเหยี่ยวเลือกนางเอง
หมอผีตั้งชื่อให้มันว่ากูเต๋อ ปู้รื่อกูเต๋อ ซึ่งหมายถึงเหยี่ยว หมอผีเฒ่าบอกว่าเหยี่ยวคือทูตที่สวรรค์ส่งลงมา เป็นนกศักดิ์สิทธิ์ของหมอผี หากมันเกาะบนไหล่ผู้ใด ผู้นั้นก็ต้องช่วยสวรรค์ดูแลทุ่งหญ้าผืนนี้ให้มากขึ้น
ตอนนั้นอากูลากลอกตา “มันเกาะไหล่ข้า เพราะบนไหล่ข้าไม่มีใครอื่นต่างหาก”
ห้าปีมานี้ มันติดตามนางไปงานชุมนุมภูเขาโอป๋อ ตามนางไปลานฝึกม้า ตามนางก่อเรื่อง และตามนางรับคำดุจากเอ๋อจี๋ด้วย
บนทุ่งหญ้า เหยี่ยวทะเลตะวันออกถือเป็นทูตของเทพสวรรค์ เป็นนกศักดิ์สิทธิ์ของหมอผี อีกทั้งยังเป็นเครื่องหมายยืนยันถึงความกล้าหาญ เฉียบคม และพลังเหนือธรรมชาติของอากูลา
บังเอิญว่าในตำนานของเคอร์ชิน เหยี่ยวเทพต่อสู้กับหมางกู่ซือ ก่อนสละชีพแปรเปลี่ยนเป็นภูเขาซวงเหอเอ่อร์ ภูเขาซวงเหอเอ่อร์ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าเขาอากูลา การที่เหยี่ยวเทพติดตามอากูลาจึงดูสมเหตุสมผลยิ่งขึ้นภายใต้ตำนานนี้ ถึงกับทำให้หมอผีเฒ่าผ่อนปรนต่อคุณหนูตัวน้อยที่ซุกซนก่อเรื่องมาตั้งแต่เด็กอยู่มาก
ยามนี้มันบินติดตามนางจากทุ่งหญ้ามาตลอดทาง เป็นเวลาสามวันสามคืน จนมาถึงสถานที่ซึ่งอบอวลด้วยกลิ่นดินปืนแห่งนี้ นางไปที่ใด มันก็ตามไปที่นั่น ทุกคนในเผ่าต่างรู้จักมัน แม้กระทั่งตอนเอ๋อจี๋ดุนาง มันก็ยังเกาะฟังอยู่บนขื่อ
ถึงกระนั้น คราวนี้อาบูของนางก็ไม่กล้าพานางมาจริง ๆ ท่ามกลางคมดาบ ห่าธนู และอาวุธนานาชนิด ต่อให้มีพละกำลังเหนือธรรมชาติ จะต้านปืนไฟไหวหรือ?
น่าเสียดายที่อากูลาไม่รู้จักคำว่า “ไม่กล้า” เมื่อมาถึงแล้ว จะถอยกลับได้อย่างไร?
นางกำลังจะถกเถียงกับนายกองร้อยต่อ จู่ ๆ ต้นคอก็ถูกคว้าไว้ ร่างทั้งร่างลอยพ้นพื้นจนปลายเท้าไม่ถึงดิน
“อากูลา”
นางคุ้นเสียงนี้ดี พอหันไปดูก็เป็นอากูไทพี่ชายของนางจริง ๆ บุตรชายคนโตของอ๋องต้าร์ฮั่น ปีนี้อายุสิบเจ็ด ใบหน้าดำคล้ำราวกับก้นหม้อ
“พี่!” อากูลาไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย “เหตุใดมาถึงเร็วเช่นนี้?”
“อาบูให้ข้ามา” อากูไทวางนางลงกับพื้น “อาบูบัญชาการอยู่แนวหน้า ไม่สะดวกละจากหน้าที่ จึงให้ข้ามาดูแลเจ้า ทางที่ดีต้องส่งเจ้ากลับไป”
“มาพอดีเลย ไปดูปืนใหญ่กับข้าสิ”
“ข้าว่าเจ้าต่างหากที่เหมือนประทัด” อากูไทเท้าเอวมองนางเขม็ง “ตัวแค่นี้ แต่ใจกล้าไม่เบา กล้าวิ่งมาสนามรบเองหรือ? มาเถิด ข้าจะส่งเจ้ากลับไปด้วยตนเอง!”
“ข้าไม่กลับ! ข้าจะไปรบ ข้าจะเป็นนักรบอันดับหนึ่งแห่งเคอร์ชิน! ฆ่า! ฆ่า! ฆ่า!”
“หุบปาก!” อากูไทใช้มือปิดปากนาง แล้วรวบตัวนางขึ้นพาดบนม้าของตน “คุณหนูแห่งเคอร์ชินผู้สง่างาม แอบหนีออกจากบ้าน แล้วยังแอบมาสนามรบอีก เป็นเรื่องอันใดกัน? เจ้าไม่คิดบ้างหรือว่าเอ๋อจี๋จะเป็นห่วงอยู่บ้านเพียงใด? โตป่านนี้แล้วยังไม่รู้ความ!”
อากูลาถูกลากไป แต่ปากยังไม่ยอมแพ้ “พี่อายุสิบเจ็ดแล้ว ยังมีแรงไม่เท่าข้า ไม่อายบ้างหรือ?”
“ข้าออมมือให้เจ้า”
“ตอนประลองมวยปล้ำเดือนก่อน พี่ออมมือให้ข้าหรือ? ข้าใช้ก้นนั่งทับจนพี่ลุกไม่ขึ้นตั้งครึ่งค่อนวัน”
“ตอนนั้นพื้นลื่นต่างหาก!”
“ลื่นตั้งสามครั้งเชียวหรือ?”
ทหารสองสามคนที่อยู่ข้าง ๆ กลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น อากูไทหันกลับไปตวาด “มองอะไรกัน? ไม่เคยเห็นพี่น้องทะเลาะกันหรือ?” เหล่าทหารรีบหันหลังให้พร้อมกัน
เพิ่งอุ้มนางขึ้นม้าศึก เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นทางเหนือ ตามด้วยเสียงที่สองและสามต่อเนื่องเป็นระลอก พื้นดินสั่นสะเทือนตามไปด้วย ทั้งสองหันไปพร้อมกัน ควันฝุ่นพวยพุ่งขึ้นทางอูหลานปู้ทง เสียงปืนใหญ่คำรามกึกก้องกลิ้งมาถึง
“เริ่มรบแล้ว!” อากูลาผุดตัวขึ้นบนหลังม้า ควบขึ้นเนินไปทันที
อากูไทคว้าตัวนางไว้ไม่ทัน จึงร้องเสียงหลงด้วยความร้อนใจ “หยุดเดี๋ยวนี้!”
กูเต๋อดิ่งพุ่งลงมาจากฟ้า จิกหลังมือเขาเต็มแรง อากูไทเจ็บจนปล่อยมือ อากูลาควบม้าเร็วขึ้นเรื่อย ๆ พลางตะโกนไปด้วยว่า “พี่ รีบตามมา! หากไปช้า คนอื่นก็ชิงความดีความชอบไปหมดหรอก!”
อากูไทกุมหลังมือแล้วจูงม้าอีกตัวที่อยู่ข้าง ๆ ไล่ตามไป “อากูลา! พอศึกจบ ข้าจะต้องบอกเอ๋อจี๋ให้ได้—”
“บอกสิ! ถ้าพี่บอก ข้าก็จะบอกว่าพี่แอบดื่มเหล้านมม้าของนาง!”
“เจ้าใส่ร้ายข้าต่างหาก!”
สองพี่น้องควบม้าขึ้นไปถึงยอดเนิน เสียงปืนใหญ่ดังสะเทือนจนหูอื้อ อากูลายืนเหยียบหัวม้า หันกลับมายิ้มกว้าง “พี่ว่าเมืองอูฐจะเก่งกว่าวัวหรือไม่?”
อากูไทหอบหายใจพลางปีนขึ้นเนิน มองไปทางเหนือครู่หนึ่ง สีหน้าเปลี่ยนไป “...ไม่หรอก วัวเก่งกว่าแน่นอน”
“เช่นนั้นก็ไป!”