ส่งไปแฝงตัว แต่ดันกวาดของอเมริกาเกลี้ยงเลยหรือ?

ตอนที่ 5 นกตื่นธนู

7 นาที· 1.7K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

หลินเฟิงรู้ดีว่า ผู้เชี่ยวชาญระดับแถวหน้าที่สร้างอาวุธร้ายกาจอย่าง “คัตยูชา” ขึ้นมาได้ ไม่มีทางเป็นคนโง่

ตอนนี้อิวานอฟก็เหมือนนกที่ตื่นเพราะเสียงธนู ภายใต้ความหวาดกลัวสุดขีดและบาดแผลสาหัส เขาต้องพยายามทุกวิถีทางเพื่อปกปิดร่องรอยของตัวเอง ไม่มีทางโผล่หน้าออกมาตามถนนง่าย ๆ แน่นอน

และก็เป็นอย่างที่คิด การค้นหาแบบปูพรมที่ตามมาแทบกลายเป็นหายนะ

พื้นที่ในสลัมซับซ้อนวกวนไปหมด ทุกแห่งเต็มไปด้วยเพิงพักที่สร้างขึ้นอย่างผิดกฎหมายกับกองขยะส่งกลิ่นเหม็นคลุ้ง

เมื่อเวลาผ่านไป คนที่มีลักษณะตรงกับ “สูง 185 เซนติเมตร รูปร่างผอม” ไม่เพียงจับไม่ได้สักคน ชาวบ้านฐานะยากจนที่ถูกถีบประตูบ้านเข้าไปค้นกลับยิ่งไม่พอใจ บางคนถึงกับคว้าขวดเหล้ามาด่าทอตำรวจ

การปิดล้อมตรวจค้นตลอดทั้งวันทั้งคืนไม่มีความคืบหน้าเลย

“หัวหน้าครับ เราทำต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ!”

เจ้าหน้าที่สืบสวนที่เป็นหัวหน้าทีมคนหนึ่งเดินเข้ามาหาไดอานาด้วยสีหน้าอิดโรย ก่อนวิงวอนอย่างขมขื่นว่า

“เมื่อกี้สายจากศาลาว่าการกับสำนักงานใหญ่ตำรวจแทบจะโทรเข้ามาจนสายไหม้แล้ว พวกสลัมบอกว่าถ้าเราไม่ถอนกำลัง พวกเขาจะรวมตัวประท้วงกัน!”

บนใบหน้าสวยคมเย็นชาที่แต่เดิมไร้ที่ติของไดอานา ตอนนี้มีฝุ่นเปรอะเปื้อนอยู่ไม่น้อย

เธอขมวดคิ้วพลางนวดหว่างคิ้วอย่างหงุดหงิด ก่อนปฏิเสธเสียงเย็นว่า

“ประท้วงเหรอ? ก็ปล่อยให้ประท้วงไปสิ รออีกหน่อย คุณสมิธผู้บังคับบัญชาของฉันกำลังเดินทางมา เขาจัดการทุกอย่างได้เอง!”

พอได้ยินชื่อ “สมิธ” หลินเฟิงที่ยืนเงียบอยู่ไม่ไกลก็รู้สึกเปลือกตากระตุกเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น

สมิธกำลังจะมาเหรอ?

นี่ไม่ใช่ข่าวดีเลย!

ถ้าสมิธเข้ามาคุมสถานการณ์และค้นตัวอิวานอฟเจอจนพาตัวไป ในฐานะเจ้าหน้าที่ฝึกหัดระดับล่างอย่างเขา อยากเข้าใกล้ข้อมูลสำคัญของ “คัตยูชา” เพื่อกระตุ้นกลไกส่วนลดของระบบ ก็คงยากยิ่งกว่าปีนขึ้นสวรรค์!

ต้องหาตัวให้เจอก่อนสมิธมาถึง!

“ตาแก่โซเวียตเวรนี่มันซ่อนอยู่ที่ไหนกันแน่?”

หลินเฟิงสูดหายใจลึก ๆ แล้วเดินไปยังปากตรอกอย่างหงุดหงิด ก่อนหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

จังหวะนั้นเอง แจ็ก เพื่อนผิวดำที่อยู่ข้าง ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้แล้วยื่นมือมาขออย่างไม่เกรงใจว่า

“หลิน ขอบุหรี่สักมวนสิ อากาศในที่เฮงซวยนี่เหม็นยิ่งกว่าผ้าพันเท้าของยายฉันอีก”

หลินเฟิงโยนซองบุหรี่ให้ด้วยความรำคาญ

แจ็กสูบบุหรี่เข้าไปอย่างสบายอารมณ์ ก่อนพ่นควันเป็นวงแล้วปลอบว่า

“หลิน ใจเย็น ๆ หน่อย”

“หมอนั่นบาดเจ็บอยู่ ไม่แน่ว่าป่านนี้คงทนไม่ไหวแล้ว อาจมุดหนีไปทางท่อระบายน้ำ หรือไม่ก็ตายอยู่ในถังขยะเหม็น ๆ สักใบแล้วก็ได้”

หนีไปเหรอ?

หลินเฟิงหัวเราะเยาะในใจ

คนโซเวียตที่บาดเจ็บสาหัสคนหนึ่ง ในอเมริกาที่เต็มไปด้วยคนผมทองตาสีฟ้าและสายตาเป็นปฏิปักษ์ แถมยังไม่คุ้นเคยกับสถานที่ ไหนจะสามเขตรอบ ๆ ที่ถูกทหารติดอาวุธหนักปิดล้อมอีก เขาจะงอกปีกบินหนีไปได้หรือไง?

ตอนหลินเฟิงรับซองบุหรี่ที่แจ็กส่งคืนมา หางตาก็กวาดผ่านหัวมุมถนนที่อยู่ไม่ไกลอย่างไม่ใส่ใจ

ตรงนั้นมีหญิงเร่ร่อนคนหนึ่งนอนอยู่ โดยมีเสื่อป่านขาด ๆ คลุมร่าง

ผมของเธอยุ่งเหยิงราวกับรังนก ใบหน้าเปื้อนเขม่าดำทั้งแถบ ร่างผอมโซขดอยู่ใต้ผ้าขาด ๆ ดูราวกับลมพัดวูบเดียวก็ปลิวหายไปได้

ในสลัมแห่งนี้ คนเร่ร่อนแบบนี้มีไม่ถึงพันก็เกือบ ๆ แล้ว ยิ่งเธอเป็นผู้หญิง ตอนตำรวจค้นพื้นที่เมื่อครู่จึงแทบไม่มีใครชายตามองด้วยซ้ำ

แต่สายตาของหลินเฟิงกลับจับจ้องข้อเท้าส่วนเล็ก ๆ ที่โผล่พ้นขอบผ้าอย่างไม่วางตา

ใหญ่เกินไป!

รูปร่างของผู้หญิงคนนี้ผอมบางเหมือนเด็กสาวที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่เท้าที่เปื้อนคราบสกปรกทั้งสองข้างกลับมีกระดูกโครงใหญ่กว่าปกติอย่างน่าประหลาด!

หัวใจหลินเฟิงกระตุกวูบ เขาเปิดใช้ดวงตาสายลับทันที!

ชั่วพริบตา ภาพตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นสีเทาขาวที่มีความต่างระดับชัดเจนอีกครั้ง

ภายใต้การสแกนข้อมูลของระบบ ตัวอักษรเรืองแสงสีน้ำเงินเข้มบรรทัดหนึ่งปรากฏชัดข้างเท้าคู่นั้น:

【วิเคราะห์แบบจำลองกระดูกเท้า: ไซซ์อเมริกา 7.5 (ประมาณไซซ์ 41) ตรงกับรอยเท้าของผู้หลบหนีจากที่เกิดเหตุ — 100%!】

“เชี่ย...”

ม่านตาของหลินเฟิงหดตัวอย่างรุนแรง ความยินดีที่แทบสะกดกลั้นไว้ไม่อยู่ทะลักขึ้นมาในใจทันที

ไขคดีได้แล้ว!

มิน่าล่ะ ตำรวจพวกนี้ค้นทั่วสลัมแล้วยังหา “ผู้ชายรูปร่างผอมสูง 185 เซนติเมตร” ไม่เจอสักคน!

อิวานอฟผอมโซจริง ๆ เดิมทีนั่นเป็นลักษณะทางร่างกายของเขา แต่เมื่อถูกต้อนจนมุม เขากลับใช้ประโยชน์จากมัน สวมวิกกับผ้าขาด ๆ ที่ไม่รู้ไปขโมยมาจากไหน ปลอมตัวเป็นหญิงเร่ร่อนที่ขดตัวอยู่ริมถนน!

ภายใต้มุมมองขยายระดับจุลภาคของดวงตาสายลับ หลินเฟิงถึงกับมองเห็นชัด ๆ ว่า “หญิงเร่ร่อน” ที่ดูเหมือนกำลังหลับสนิทขยับเปลือกตาเล็กน้อย แง้มเป็นช่องบางเฉียบ แล้วแอบมองความเคลื่อนไหวทางพวกเขาด้วยความหวาดกลัว

นิ้วของหลินเฟิงขยับไปแตะปืนพกที่เอวโดยไม่รู้ตัว

แต่ในวินาทีถัดมา เขาก็หยุดมือไว้ทันที

“ไม่ได้ ฉันจะเป็นคนเปิดโปงเองไม่ได้”

สมองของหลินเฟิงหมุนเร็วจี๋

วันนี้เขาเด่นเกินไปแล้วครั้งหนึ่ง ไม่เพียงหักล้างข้อสรุปของไดอานา แต่ยังใช้แค่รอยเท้ารอยเดียวล็อกเป้าการค้นหาไว้ในสลัมได้อีก

ถ้าตอนนี้เขาเดินเข้าไปชี้คนเร่ร่อนที่แม้แต่ตำรวจติดอาวุธครบมือยังมองข้าม แล้วบอกว่า “นี่แหละเป้าหมาย” สิ่งที่แสดงออกมาก็คงไม่ใช่ “พรสวรรค์โดดเด่น” แต่เป็น “พลังพิเศษ” แล้ว!

ในที่ทำงานของซีไอเอซึ่งมีหูมีตาอยู่ทุกหนแห่ง ต้นไม้ที่สูงเด่นย่อมถูกลมโค่น คนที่โดดเด่นเกินไปไม่ใช่สิ่งที่สายลับผู้แฝงตัวควรทำ

เขาต้อง “เนียน ๆ” ยกความดีความชอบนี้ให้คนในที่เกิดเหตุ...

คิดได้ดังนั้น หลินเฟิงก็หันไปมองแจ็กที่อยู่ข้าง ๆ

เพื่อนผิวดำคนนี้กำลังหลับตา สูบบุหรี่ไปด้วย โยกหัวฮัมเพลงแจ๊ซของคนผิวดำที่เสียงแสบแก้วหูไปด้วย

“หวังให้เพื่อนผิวดำคนนี้จับพิรุธได้ คงต้องรอชาติหน้าแล้วล่ะ...”

หลินเฟิงถอนหายใจอย่างจนปัญญา จากนั้นสูดหายใจลึก ๆ แล้วเข้าสิงร่างนักแสดงยอดฝีมือ

เขาขว้างบุหรี่ที่สูบไปครึ่งมวนลงพื้นอย่างแรง เหยียบดับเต็มแรง ก่อนก้าวยาว ๆ เข้าใกล้หญิงเร่ร่อนอีกสองสามก้าว แล้วสบถอย่างหงุดหงิดสุดขีดว่า

“ให้ตายสิ! ไอ้โซเวียตเวรนั่นเป็นตัวตุ่นหรือไง? คนตัวเปล่าไม่ใส่รองเท้าแท้ ๆ ยังจะวิ่งหนีออกจากวงล้อมของเราได้อีกเหรอวะ?!”

เสียงของเขาดังมาก จนฟังดูสะดุดหูเป็นพิเศษตรงปากตรอกที่เงียบสงัด

แจ็กที่กำลังดื่มด่ำกับเสียงเพลงสะดุ้งโหยง ก่อนรับคำโดยไม่รู้ตัวว่า

“เฮ้ หลิน อย่าเพิ่งหัวร้อนสิ บางทีเขาอาจจะเหมือนหัวขโมยเจ้าเล่ห์พวกนั้น ฉวยโอกาสขโมยรองเท้าคนอื่นมาปลอมตัวก็ได้?”

ไดอานาหันกลับมา แค่เหลือบมองหลินเฟิง แล้วคิดในใจว่าหลินเฟิงนี่ใจร้อนเกินไปหรือเปล่า นี่กำลังจะสติแตกแล้วหรือไง?

ดูท่าแล้วความเป็นมืออาชีพของสายลับยังไม่ถึงขั้นจริง ๆ

วินาทีถัดมา ความสนใจของเธอก็ไปอยู่ที่ “หญิงเร่ร่อน” เพราะหญิงเร่ร่อนเองก็ไม่ได้ใส่รองเท้า

หลินเฟิงรู้ว่าไดอานาสังเกตเห็นแล้ว จึงโหมไฟเพิ่มอีกว่า “ถ้ายังหาไม่เจอ เราอาจต้องดูเท้าทีละคนตามขนาดพื้นรองเท้าแล้วล่ะ...”

แจ็กได้ยินแล้วร้องด้วยความหวาดกลัวว่า “ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะที่จะต้องดูฝ่าเท้าผู้ชาย...”

ทั้งสองคนทำเหมือนกำลังคุยเล่นกัน แต่คำที่ชวนสะดุดหูเหล่านั้นกลับฟาดเข้าใส่ประสาทอันเฉียบไวของไดอานาราวกับสายฟ้า!

แทบจะเป็นปฏิกิริยาโดยสัญชาตญาณ ไดอานากวาดสายตาคมกริบราวกระบี่ไปตามทิศทางที่หลินเฟิงยืนอยู่ สุดท้ายสายตาก็หยุดนิ่งอยู่ที่ “หญิงเร่ร่อน” ซึ่งคลุมตัวด้วยผ้าขาด ๆ ห่างจากหลินเฟิงไม่ถึง 5 เมตร

หนึ่งวินาที สองวินาที...

ม่านตาของไดอานาหดวูบ

“จับเธอไว้!”

ไดอานาชักปืนพกที่เอวออกมาทันที เล็งไปยังหญิงเร่ร่อนคนนั้นโดยไม่ลังเล แล้วตะโกนสั่งเสียงเฉียบขาด

ตำรวจและเจ้าหน้าที่สืบสวนที่อยู่ข้าง ๆ ยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ยกปืนแล้วกรูกันเข้าไปล้อมไว้โดยไม่รู้ตัว

ส่วนหลินเฟิงที่ก่อนหน้านี้ทำท่าโวยวายอยู่ข้าง ๆ กลับเผยสีหน้าตกตะลึงและชื่นชมได้อย่างพอเหมาะ ราวกับถูกการกระทำกะทันหันของไดอานาทำให้ตะลึงงัน

พอเห็นท่าไม่ดี “หญิงเร่ร่อน” ก็พยายามกระโดดลุกขึ้นหนี ทันใดนั้นก็มีเสียงแคว่ก วิกผมมันเยิ้มบนศีรษะผู้หญิงหลุดร่วง เผยใบหน้าแก่ชราของชายชาวสลาฟที่เต็มไปด้วยเหงื่อเย็น

ที่เกิดเหตุเงียบกริบในทันที

จากนั้นเสียงด่าทอของแจ็กที่เสียงหลงก็ดังก้องไปทั่วตรอก:

“ให้ตายเถอะ! นี่ผู้ชายเหรอวะ?! เมื่อกี้ฉันเห็นขาเธอเรียวขนาดนั้น ยังนึกว่าเป็นสาวเร่ร่อนหุ่นดีซะอีก?!”

หลินเฟิงฟังเสียงโวยวายของแจ็ก พลางมองอิวานอฟที่ถูกกดไว้กับพื้นจนขยับไม่ได้ มุมปากของเขาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาในที่สุด

พิมพ์เขียวของคัตยูชา...

อยู่ในมือแล้ว!

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป