ในงานประมูล พิธีกรทยอยนำสินค้าหลายชิ้นออกประมูล เย่อู๋ซวงไม่สนใจสักชิ้น จนกระทั่งพิธีกรประกาศถึงสร้อยคอที่ปรมาจารย์แห่งประเทศเดเออร์เป็นผู้สร้างขึ้น เขาจึงลืมตาขึ้น
พนักงานนำแท่นจัดแสดงออกมา บนแท่นวางสร้อยคอฝีมือปรมาจารย์แห่งประเทศเดเออร์ ความงดงามของมันทำให้ทั้งงานตะลึง โดยเฉพาะเหล่าเศรษฐีจากต่างถิ่น ต่างตั้งใจแน่วแน่ว่าจะประมูลสร้อยเส้นนี้ให้ได้
เศรษฐีมากมายเดินทางมาร่วมงานนี้เพราะสร้อยเส้นดังกล่าว สมแล้วที่เป็นผลงานของปรมาจารย์แห่งประเทศเดเออร์ มันงดงามจนชวนตะลึง หลังจัดแสดงเสร็จ พนักงานก็นำสร้อยไปวางไว้กลางเวทีประมูล
พิธีกรแนะนำราคาเริ่มต้นที่ 100 ล้าน และกำหนดให้การเสนอราคาแต่ละครั้งเพิ่มขึ้นไม่ต่ำกว่า 1 ล้าน เย่อู๋ซวงคิดในใจว่า สร้อยเส้นนี้งดงามขนาดนี้ เหมาะจะให้ฟางจื่อฉิงสวมใส่ที่สุด มีเพียงฟางจื่อฉิงเท่านั้นที่ขับเน้นความงามของมันได้
ไม่นานการประมูลสร้อยคอก็เริ่มขึ้น ราคาเริ่มต้นอยู่ที่ 100 ล้าน หลายคนเริ่มเสนอราคา แต่ละครั้งเพิ่มกันทีละหลายล้าน ฝั่งของเย่อู๋ซวงยังไม่เสนอราคา เพราะมีคนมากมายอยากได้สร้อยเส้นนี้
เสนอราคาตั้งแต่แรกก็ไม่มีประโยชน์ แถมยังเสียเปล่า รอให้พวกเศรษฐียอมแพ้กันเกือบหมดก่อน แล้วค่อยลงแข่ง แบบนั้นคู่แข่งก็จะเหลือน้อยลง ผ่านไปประมาณไม่กี่นาที ราคาสร้อยเส้นนี้ก็พุ่งขึ้นถึง 300 ล้าน
ตอนนี้ยังมีเศรษฐีร่วมประมูลอีกสิบกว่าคน เย่อู๋ซวงคำนวณในใจว่า หากอยากประมูลสร้อยเส้นนี้ให้ได้ อย่างน้อยราคาคงต้องเกิน 1,000 ล้าน หากไม่ถึง 1,000 ล้านก็คงเอามาไม่ได้ แต่สำหรับเขาแล้ว จะต้องจ่าย 10,000 ล้านเพื่อซื้อของขวัญให้ฟางจื่อฉิงก็ยังได้
ไม่นานราคาสร้อยก็ขึ้นถึง 800 ล้าน เหลือผู้ประมูลเพียงสามคน การแข่งขันยังคงดุเดือด เย่อู๋ซวงมองทั้งสามคนแล้วเห็นว่าไม่มีใครคิดจะยอมแพ้ ดูท่าทางเศรษฐีทั้งสามจะมีเงินไม่น้อย
ไม่อย่างนั้นคงไม่ยอมทุ่มเงินมากมายเพื่อประมูลสร้อยเส้นเดียว สำหรับเมืองเล็ก ๆ อย่างที่นี่ ทรัพย์สินของตระกูลชั้นสามสักตระกูลก็มีเพียงแปดหมื่นถึงหนึ่งแสนล้าน หากต้องควักเงินหลายพันล้านเพื่อซื้อสร้อยสักเส้น ก็คงลำบากไม่น้อย