หลังฟางจื่อฉิงพูดคุยกับน้องสาวเสร็จ ทุกคนในครอบครัวก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเอง ส่วนเย่อู๋ซวงกับพวกกลับมาถึงตระกูลเยี่ยแล้ว เขาเรียกพี่น้องทั้งหมดมารวมตัวกัน วันนี้ไม่มีธุระอะไร เย่อู๋ซวงจึงพูดกับเสวี่ยโหมวและคนอื่น ๆ ว่า “พรุ่งนี้พวกเราไปตระกูลหวังกัน”
หวังเชียนเชียนเป็นคนที่น่าแค้นใจที่สุด หากไม่ใช่เพราะเธอทำร้ายเขา พี่ชายทั้งเก้าคนของเขาก็คงไม่ต้องตาย เพราะฉะนั้นตระกูลหวังจึงไม่มีเหตุผลให้ต้องมีชีวิตอยู่ต่อ อีกอย่างตระกูลหวังก็อยู่ในนครเยียนตู จัดการเรื่องต่าง ๆ ได้สะดวก
เย่อู๋ซวงหันไปพูดกับทุกคนอีกว่า “ลองดูซิว่าในนครเยียนตูยังมีเรื่องอื่นอีกไหม” ทุกคนพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง เย่อู๋ซวงก็เล่าเรื่องทั้งหมดที่ตั้งใจจะบอกให้ทุกคนฟังอย่างละเอียด จากนั้นจึงเรียกพ่อบ้านตระกูลเยี่ยเข้ามา
“เตรียมสุราอาหารหน่อย ฉันจะดื่มกับพวกพี่น้อง” เขาหายดีมาหลายวันแล้ว แต่ยังไม่ได้สังสรรค์กับพวกพี่น้องอย่างเต็มที่ พ่อบ้านรีบสั่งให้ห้องครัวจัดเตรียมอาหาร ไม่นานอาหารก็พร้อม ทุกคนต่างร่วมวงกันอย่างมีความสุข
ระหว่างดื่มสุรา พวกเขาพูดคุยถึงเรื่องราวในช่วงห้าปีที่ผ่านมา ทั้งเรื่องที่เกิดขึ้นในสนามรบนอกแคว้น ตลอดห้าปีในสนามรบนอกแคว้น มีกองกำลังใหม่ ๆ เกิดขึ้นไม่น้อย ล้วนได้รับการสนับสนุนจากประเทศต่าง ๆ แม้ว่าวิถียุทธ์จะไม่แข็งแกร่งนัก แต่อาวุธร้อนของกองกำลังต่าง ๆ ก็มีอยู่มากมาย
เย่อู๋ซวงฟังพี่น้องเล่าไปพลาง ดื่มสุราไปพลาง พูดคุยกันอย่างสบายใจ แต่แล้วก็อดรู้สึกเศร้าขึ้นมาไม่ได้ เมื่อก่อนเขาเคยนั่งดื่มสุราและพูดคุยกับพี่ชายทั้งเก้าคนเช่นนี้ ทว่าต่อไปคงไม่มีโอกาสอีกแล้ว
ทุกคนดื่มกันจนดึกดื่นกว่าจะแยกย้ายกลับห้อง เย่อู๋ซวงดื่มไปไม่น้อย แต่กลับไม่รู้สึกเมาเลย พี่น้องทุกคนกลับห้องกันหมดแล้ว เหลือเพียงเขานั่งอยู่ในศาลากลางลานบ้าน มองแสงจันทร์พลางหวนคิดถึงเรื่องราวทั้งหมด
ตั้งแต่เล็กเขาก็ไม่เคยพบหน้าพ่อแม่ ปู่ส่งเขาไปฝึกฝนบนเทียนซาน เขาจึงได้เป็นศิษย์ปิดสำนักของบรรพชนเทียนซาน เย่อู๋ซวงไม่ทำให้ความคาดหวังของปู่ต้องสูญเปล่า ภายใต้การฝึกฝนของบรรพชนเทียนซาน วิถียุทธ์ของเขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว