ไม่นานทั่วบริเวณตระกูลเยี่ยก็เต็มไปด้วยศพ ส่วนเสวี่ยโหมวกับพวกได้ขับไล่คนตระกูลเกาออกจากลานใหญ่ของตระกูลเยี่ยแล้ว ประมุขตระกูลเกาปกป้องลูกชายกับบอดี้การ์ดคนสนิทสองสามคน ยืนอยู่หลังยอดฝีมือของตระกูลเกา มองยอดฝีมือเหล่านั้นล้มลงทีละคน ประมุขตระกูลเก้าเจ็บปวดใจไม่น้อย
ยอดฝีมือแห่งวิถียุทธ์เหล่านี้ ล้วนเป็นกำลังที่ตระกูลเกาทุ่มเงินจำนวนมหาศาลฝึกฝนขึ้นมา ไม่คิดเลยว่าจะถูกสังหารอย่างง่ายดายราวกับหั่นผัก ใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งเค่อ ยอดฝีมือทั้งหมดของตระกูลเกาก็แทบถูกสังหารจนหมด ตอนนี้ประมุขตระกูลเกากับลูกชายยังมีผู้แข็งแกร่งติดตามอยู่เบื้องหลังอีกสิบคน
คนตระกูลเกาที่เหลือไม่มีใครรอดชีวิต ที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นคือ พวกเสวี่ยโหมวไม่บาดเจ็บแม้แต่น้อย แต่กลับสังหารยอดฝีมือของตระกูลเกาไปมากมาย เย่อู๋ซวงลุกขึ้นในเวลานี้ แล้วเดินไปยืนตรงหน้าพวกเสวี่ยโหมว ก่อนเอ่ยกับประมุขตระกูลเกาว่า «เป็นอย่างไรบ้าง ตอนนี้ยังคิดจะฆ่าคนตระกูลเยี่ยให้หมดอีกไหม?»
«ในเมื่อพวกคุณตระกูลเกามีส่วนร่วมแบ่งทรัพย์สินทางการค้าของตระกูลเยี่ย งั้นก็ไปลงนรกเป็นเพื่อนพี่ชายทั้งเก้าของผมก่อน ส่วนคนอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับเรื่องของตระกูลเยี่ย ผมจะส่งตามไปอยู่เป็นเพื่อนพ่อลูกอย่างพวกคุณทีหลัง»
แม้ยอดฝีมือของตระกูลเกาจะตายหมด เหลือเพียงนักสู้คนสนิทไม่กี่คน ประมุขตระกูลเกาก็ไม่ได้หวาดกลัวมากนัก นักสู้ที่อยู่เบื้องหลังล้วนเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งที่สุดของตระกูลเกา ต้องรับมือกับพวกเสวี่ยโหมวได้แน่
ประมุขตระกูลเกาเอ่ยกับเย่อู๋ซวงว่า «ใครจะแพ้ใครจะชนะยังไม่แน่» จากนั้นก็หันไปมองผู้แข็งแกร่งแห่งวิถียุทธ์ทั้งสิบคนด้านหลัง «ไปฆ่าพวกมันให้หมด!» ผู้แข็งแกร่งทั้งสิบไม่ลังเล พุ่งเข้าใส่พวกเสวี่ยโหมวทันที