ฉินเซียวออกจากบ้านอาจารย์หลังดื่มกินจนอิ่มหนำ เดินทอดน่องกลับบ้านไปตลอดทาง
「ข้ากลับมาแล้ว」
เมื่อเห็นประตูเปิดอยู่ แต่ไม่เห็นเงาของอิงเถากับเหอฮวา หัวใจพลันกระตุกวูบ ทว่าเขากลับปิดประตูลงกลอนอย่างสงบนิ่ง
พอเข้าไปในห้อง ก็เห็นชายชราผู้หนึ่งนั่งจิบชาอยู่ ส่วนอิงเถากับพวกนางนอนสลบอยู่บนพื้น
ฉินเซียวสัมผัสได้ว่าอีกฝ่ายไม่ต่างจากคนธรรมดา ทว่ายิ่งเป็นเช่นนี้ เขาก็ยิ่งระมัดระวัง
คนผู้นี้ไม่ใช่สิ่งที่มือสังหารก่อนหน้านี้จะเทียบได้อย่างแน่นอน เขาก้าวเข้าไปสองสามก้าว ก่อนประสานมือคารวะ
「ท่าน...ท่านผู้เฒ่าคือ...?」
เพียงขยับความคิด โอสถสะกดวิญญาณเม็ดหนึ่งก็เข้าไปอยู่ในถ้วยชาของอีกฝ่าย
ชายชรามองเขาแวบหนึ่ง ไม่ทันสังเกตว่าถูกวางยา จึงยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย
「ข้าเป็นใครไม่สำคัญ วันนี้เจ้าเพียงบอกความเสียดายในใจออกมา」
「ข้าน้อยไม่มีเรื่องใดให้เสียดาย ไม่ทราบว่าท่านหมายความว่าอย่างไร」
ฉินเซียวแสร้งทำเป็นไม่เข้าใจ มองอีกฝ่ายพลางลอบยินดีในใจ คิดจะวางท่าใส่ฉันหรือ? อีกประเดี๋ยวแกก็ได้ร้องไห้แน่
ชายชราดื่มชาจนหมดถ้วยแล้วลุกขึ้น 「ในเมื่อไม่มีเรื่องให้เสียดาย เช่นนั้นก็ไปสู่ปรโลกได้แล้ว」
เขายกมือฟาดฝ่ามือออกไป
ฉินเซียวสัมผัสได้ถึงอันตรายที่ถาโถมเข้ามา เพียงขยับความคิด ร่างก็หายวับไป
「ตูม!」
ประตูห้องถูกพลังภายในไร้รูปร่างกระแทกจนแตกละเอียด
สีหน้าชายชราพลันชะงักงัน
「หายไปได้อย่างไร?」
「เป็นไปไม่ได้! อีกฝ่ายไม่มีทางเคลื่อนไหวได้รวดเร็วถึงเพียงนั้น」
สมองของชายชราพลันมึนงง
「แย่แล้ว!」
เขารีบโคจรพลังภายใน หวังขับพิษชาออกไป พลันตระหนักได้ว่าตนถูกลอบเล่นงาน
ฉินเซียวปรากฏกายขึ้น แล้วใช้นิ้วจิ้มลงบนแผ่นหลังชายชรา
「เจ้า!」
ชายชราถูกสกัดจุด สีหน้าพลันตื่นตระหนก
ฉินเซียวขยับความคิด พาชายชราเข้าสู่มิติพิเศษ
เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมเปลี่ยนไปกะทันหัน สีหน้าชายชราก็แปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง ก่อนกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง
เขาพยายามขับยาสลบออกจากร่าง แต่ถูกฉินเซียวขัดจังหวะ พลังภายในที่ปั่นป่วนกระแทกใส่จนได้รับบาดเจ็บภายในเล็กน้อย