ชั่วพริบตาเดียวก็ถึงวันที่ 1 เดือนสิบ เทศกาลส่งเสื้อกันหนาว
ฉินเซียวพาเสื้อกระดาษกับเครื่องเซ่นที่ซื้อเตรียมไว้ขึ้นรถม้า ออกจากเมือง
ไม่นานก็เดินทางมาถึงหมู่บ้านชิงเถียน
สองพี่น้องหวังจ้วงกับหวังสือมารออยู่หน้าประตูแต่เนิ่น ๆ
เมื่อเห็นรถม้าเข้ามา ทั้งสองก็เดินเข้ามาคารวะ
「คารวะคุณชาย」
ฉินเซียวลงจากรถ ทั้งสองช่วยยกเครื่องเซ่นแล้วเดินตามไปยังสุสาน
เทศกาลส่งเสื้อกันหนาวเป็นธรรมเนียมโบราณ เมื่ออากาศหนาวลง ผู้คนเชื่อว่าผู้ล่วงลับเองก็ต้องการเสื้อผ้า ดังนั้นในวันนี้จึงต้องเซ่นไหว้บรรพชนและส่งเสื้อกันหนาวไปให้
ฉินเซียวจัดวางข้าวของให้เรียบร้อย ก่อนจุดไฟเผาเสื้อผ้ากระดาษและเงินกระดาษ
เมื่อมีสองพี่น้องหวังจ้วงกับหวังสืออยู่เบื้องหลัง ความหวาดกลัวที่เคยมีก็จางหายไป
หลังเงินกระดาษมอดไหม้จนหมดและไม่มีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น เขาจึงวางใจได้อย่างหมดจด
ทั้งสามกลับไปยังเรือน
「คุณชาย ปีนี้เก็บเกี่ยวได้ผลดีมาก ข้าทำตามคำสั่งของท่าน ขายธัญพืชให้หลี่ต้าห่ายแล้ว」
ฉินเซียวพยักหน้า ยกถ้วยชาขึ้นจิบ
「อืม ต่อไปก็ทำเช่นนี้」
「ขอรับ」
เขาไม่ได้อยู่บ้านนานนัก ดื่มชาไปหนึ่งถ้วยก็ออกไปขึ้นรถม้า เดินทางออกจากหมู่บ้าน
ฉินเซียวบังคับรถม้าอย่างสบายอารมณ์ ครั้นเห็นคนสองคนยืนอยู่ริมทางเบื้องหน้า และเห็นลูกแก้วแสงสีดำบนศีรษะของพวกเขา ก็รู้ว่ามือสังหารมาอีกแล้ว
ในใจเขาลิงโลด จึงหยุดรถม้าแล้วแสร้งทำเป็นสงสัย เดินเข้าไปถามว่า「จอมยุทธ์ทั้งสองประสบปัญหาอันใดหรือ」
ทั้งสองหันกลับมา ใบหน้าสวมหน้ากากเหล็ก
ฉินเซียวผงะถอยหลังไปก้าวหนึ่ง「พวก...พวกเจ้าเป็นใคร」
เขากวาดตามองโดยรอบอย่างรวดเร็ว ยืนยันว่าไม่มีใครซ่อนตัวอยู่
เขามีเนตรแท้จริง ตราบใดที่มองเห็น ต่อให้มีคนหลบอยู่หลังหิน ก็ยังเห็นกลุ่มแสงเหนือศีรษะของคนผู้นั้น
เมื่อไม่เห็นแสง ก็แปลว่าไม่มีคนนอกอยู่ใกล้ ๆ