ความเงียบครั้งนี้ไม่ยืดยาวนาน เพราะไม่ช้าซีลัวหลินที่ถูกทุ่มลงหลุมก็ฟื้นขึ้นมา
สิ่งแรกที่เธอทำหลังตื่นไม่ใช่การกรีดร้อง หรือร้องขอความช่วยเหลือ แต่คือการฝืนทนกับความเจ็บปวดที่แทงลึกทั่วร่าง กัดฟันแน่น แล้วเบิกตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองสำรวจบุรุษต่างแดนผู้แข็งแกร่งทั้งสามตรงหน้าอย่างไม่หยุดหย่อน
ในดวงตาของเธอไม่มีความโกรธ ไม่มีความหวาดกลัว แม้แต่ความตื่นตระหนกก็ไม่มี สิ่งที่มีอยู่มีเพียงความสงบและสายตาที่พินิจพิจารณา
เธอไม่เคยคิดจะสู้ ช่องว่างระหว่างฝ่ายทั้งสองกว้างเกินกว่าจะประมาณ เธอรู้ว่าตัวเองไม่มีโอกาสเอาตัวรอด จากหมัดหนักที่เพิ่งโดนเข้าไปเมื่อครู่ แม้รวมพลังทั้งหมดของประตูตกดิ่งและสมาคมพี่น้องตัณหาเข้าด้วยกัน ก็คงไม่มีทางเอาชนะแม้แต่คนเดียวในสามคนนี้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงอีกสองคนที่ยังยืนดูเล่นอยู่ข้าง ๆ ซึ่งตอนนี้ดูท่าทั้งสองก็คงไม่ใช่คนที่เข้าง่ายเช่นกัน
แต่ซีลัวหลินก็ไม่ได้กังวล เพราะด้วยช่องว่างกำลังที่ห่างชั้นขนาดนี้ อีกฝ่ายที่มีโอกาสฆ่าเธอได้ในพริบตาแต่กลับเลือกช่วยเธอขึ้นมา ย่อมหมายความว่าพวกเขามีเรื่องต้อง "ขอ" จากเธอ เธอมองออกถึงแววสนุกเล่นในดวงตาของเฉิงสือทั้งสาม จึงมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้มาแก้แค้น แต่มาสืบหาข้อมูล
และพอดีเลย ในประตูตกดิ่งแห่งนี้ เธอเชื่อว่าข้อมูลในมือของตัวเองมีมากพอจะแลกกับชีวิตของตนเองได้
ดังนั้นไม่นานหลังฟื้นคืนสติ เธอจึงเป็นฝ่ายเสนอตัวแลกชีวิตอย่างแข็งขัน
"ดูท่าฉันคงได้ล่วงเกินทุกคนเสียแล้ว เราน่าจะมีโอกาสได้คุยกันอย่างแสนสวยงามกว่านี้ แต่ตอนนี้ ทุกคนคือผู้กำหนด"
เธอยิ้มเหยเก ดูดเลือดในปากจนหมด เหลือบมองสองแขนที่ขาดหลุดอยู่ห่างตัวเกินกว่าจะเอื้อมถึง แล้วหัวเราะขื่น ๆ พูดว่า
"อยากรู้อะไร ถามมาได้เลย ฉันจะตอบอย่างเชื่อฟัง"
"......"
แม้หัวหน้าผู้นำแห่งเขตกระท่อมรกร้างคนนี้จะรู้ทันการณ์ รู้จักประเมินสถานการณ์เป็น แต่น้ำเสียงและสีหน้าที่เธอใช้พูดประโยคนี้ กลับทำให้เฉิงสือรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายเป็นคนคุมสถานการณ์อยู่เสียเอง