หัวเราะล้อไม่กล้าหรอก กลัวโดนตบตาย
ในจังหวะที่ต้องแข่งกับเวลาแบบนี้ เฉิงสือย่อมไม่อยากเสียเวลาไปเล่นเกม "เดาสิว่าฉันเป็นใคร" อันโชคร้ายกับเฮียใหญ่ผู้ดีของตัวเองอีกรอบ เขาจึงรีบทำหน้าตื่นตระหนกสุดขีด มองไปที่หูเหวยแล้วถามอย่างตกใจว่า
"พี่หู พี่มาด้วยเหรอ?"
หูเหวยชะงักไปเล็กน้อย คราวนี้ฟังดูแล้วคนตรงหน้าก็เหมือนน้องชายคนนั้นของเขาจริง ๆ แต่ "อัตลักษณ์" ของเฉิงสือมันเยอะเกินไป เขาไม่กันความเสี่ยงที่จะเด็ดขาดว่าเฉิงสือตอนนี้จะเป็นใคร จึงทำได้แค่ยอมรับรองเฉิงสือในฐานะเฉิงสือไปก่อน
"เฉิงสือ! นายจริงด้วยสิ! ฮะ!"
หูเหวยก้าวยาว ๆ เดินเข้ามาหาเฉิงสือ ตบไหล่เขาแรง ๆ ใบหน้ายิ้มแต่แววตากลับเต็มไปด้วยความระมัดระวัง แล้วพูดว่า
"นายมาทำไม? มาเพราะการทดลองของ0221?
ข่าวของนายเข้าถึงเร็วชะมัดเชียว ใครเล่าให้นายฟังเรื่องการทดลองครั้งนี้?"
หูเหวยถามไปพลางสังเกตปฏิกิริยาของเฉิงสือ เมื่อเห็นเฉิงสือหน้าเปลี่ยนแล้วยังแอบเบือนสายตาข้ามตัวเองไปมองคนด้านหลังตลอดเวลา จอมพลผู้นี้ก็รู้ทันทีว่าอัตลักษณ์ของอีกฝ่ายดูท่าจะเปิดเผยที่นี่ไม่ได้
เขาหนิ้วคิ้วแน่น ตากลอกหมุนแล้วเอ่ยต่อว่า "แค่นักบวชคนหนึ่ง นายกล้าลงเองเดี่ยว ๆ บุกเข้าถ้ำเสือเลยเหรอ? จังจังเลย ในทีมของฉัน..."
หูเหวยหันไปมองนักบวชไม่กี่คนในทีม มุมตากระตุก แล้วฝืนใจพูดว่า "ยังขาดนักบวชอยู่คนหนึ่ง น้องชายดี ๆ มาอยู่กับฉันเถอะ ปลอดภัยกว่า!"
ว่าแล้วเขายังก้าวยื่นไปข้างหน้า ใช้ร่างกำยำบังสายตาของคนด้านหลังที่กำลังจับผิดเฉิงสือ แล้วกระซิบเสียงต่ำว่า "กฎแห่งมโหสาร มุกตลกของจักรวาล"