[ละครโง่เขลา]?
หูเหวยกับต้าอี้สบตากัน ต่างเห็นความประหลาดใจในดวงตาของอีกฝ่าย
สมกับเป็นทูตเทพแห่ง[ลวงตา]จริง ๆ แม้แต่ชื่อยังลวงตาซะขนาดนี้
"เรื่องต่อจากนี้ฉันจะไม่พูดถึง จำไว้ข้อเดียวว่า ไม่ว่าเจ้าทั้งสองจะเผชิญพระองค์ที่ใด ไม่ว่าพระองค์กำลังแสร้งบทเป็นใครอยู่ อย่าไปทำลายอารมณ์ของพระองค์ และอย่าเข้าไปใกล้โดยเจตนา
พระองค์อารมณ์ขึ้นอารมณ์ลงไม่แน่นอน ยิ่งกว่าองค์ผู้อุปถัมภ์ของพระองค์อีกที่จะเข้าใกล้ได้ยาก
เอาล่ะ การพบกันวันนี้เพียงเท่านี้ ฉันยังมีเรื่องต้องทำอีกมาก รีบจัดการเรื่องน่าหัวเสียนี้ให้เสร็จ จะได้กลับมารับใช้ ณ หน้าพระที่เร็วขึ้น
ส่วนเจ้าทั้งสอง...
ฉันเห็นแววของเจ้าดี ยังมีโอกาสอีก"
เมื่อเห็นท่านอุลตร้าแมนสั่งไล่แขก ทั้งสองก้มกราบเบา ๆ แล้วเตรียมถอยออก ก่อนจากไปหูเหวยลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยถามอย่างครึ่ง ๆ กลาง ๆ
"ท่านครับ ทั้งหลินเหรินยวี่และเฉินฉือต่างเกิดเรื่องขึ้น ไม่ทราบว่าภายหลังจะยังมี..."
หูเหวยพูดไม่จบ แต่เฉิงสือเข้าใจความหมายทันที แปลว่าคนไม่พอจึงมาขอคนเพิ่ม
ถ้าจะให้หาเพื่อนซี้เก่าให้สองคนนี้เป็นคู่แบ่งฝีปาก ฉันยังดึงมาอีกสองคนได้
แต่ถ้าจะให้หาผู้ช่วยฝ่าย[โกลาหล]... ก็ขออภัยด้วย ฉันเชื้อเชิญใครไม่ไหวหรอก
เฉิงสือยิ้มเจื่อน ๆ แล้วหลั่งรอยยิ้มแปลก ๆ ออกมาว่า "เรื่องภายหลังเป็นอย่างไร ค่อยรู้กันวันหน้า"
หูเหวยอึ้งไปชั่วครู่ พยักหน้า กราบลาอีกครั้งแล้วพาต้าอี้ออกไป
เมื่อทั้งสองกระโดดลงไปใน[หัวเราะเยาะหยันเย้ย]และหายไป เฉิงสือเปลี่ยนสีหน้าให้จริงจัง แล้วเงยหน้ามองขึ้นสูง
"เค่อถาหลัว ไม่ใช่ว่าฉันต้องเดินทางไป[บันไดเทพแห่งโกลาหล]อีกรอบนะ"
คำพูดนี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้พูดกับเค่อถาหลัว เพราะผู้มาส่งเขาลงมาคือ[โกลาหล] แต่เฉิงสือไม่กล้าเอ่ยปากต่อว่าตรง ๆ กับ[โกลาหล] จึงต้องให้เค่อถาหลัวรับแท้งไปพลาง ๆ