การเดินทางลัดแน่นอนว่าไวขึ้นเยอะ ไม่นานนักทุกคนก็ออกจากเมืองมาถึงทางเดินเล็ก ๆ สายหนึ่งที่มุ่งหน้าสู่เหมือง
ครั้งก่อน เฉิงสือกับฉินซินเจอคนแซ่หวังที่ถืออาลัวม่านนีมาตรงนี้พอดี แล้วก็โดน "บัง" กลับมาด้วยเหตุบังเอิญ ไม่ได้ลึกเข้าไปในเหมืองอีก แต่ครั้งนี้……
พวกเขาก็โดนบังอีกแล้ว เพราะหวังปรากฏตัวต่อหน้าทุกคนอีกครั้ง ที่ปลายทางเดินสายนี้ กำลังขมวดคิ้วแน่น และชนเข้ากับทาสกรีดร้องที่ออกมาสำรวจเส้นทางเข้าอย่างจัง
มองเห็นภาพนั้นจากไกล ๆ เฉิงสือยกคิ้วขึ้นอย่างมีเลศนัย
น่าสนใจชะมัด ทำไมความคืบหน้าในการสำรวจเหมืองของด็อกเตอร์คนนี้ถึงได้เข้าจังหวะกับฝั่งตัวเองเสมอ ๆ ทุกครั้งที่เดินมาถึงตรงนี้ก็จะเห็นเขาจบการสำรวจเหมืองพอดี บังเอิญหรือตั้งใจ?
เขาไม่อยากให้เพื่อนร่วมทีมก้าวเข้าเขตเหมือง หรือว่าข้างในเหมืองจริง ๆ ไม่มีเบาะแสอันใดที่คุ้มค่าแก่การขุดลึก?
ไม่ใช่ ไม่ถูก เขาต้องมีแผนอะไรบางอย่างกับเหมืองแห่งนี้แน่ ๆ ไม่งั้นคงไม่ใช้ข้ออ้างเรื่องการทดลองข้ามสายตอนแบ่งทีมเพื่อปิดบังจุดประสงค์ที่แท้จริงของตัวเอง
แล้วด็อกเตอร์นี่กำลังทำอะไรกันแน่?
หวังเห็นจะสังหรณ์ใจดี รู้ตัวทันทีที่ทุกคนมาถึง ประสาทสัมผัสของเขาแม่นยำ สายตากวาดผ่านเพื่อนร่วมทีมไปอย่างรวดเร็ว แล้วหยุดที่สาวกสองคนของ[ความโง่เขลา]ในทีม ร่างของทั้งสองส่งกลิ่นอายที่เขาคุ้นเคย ใบหน้าเขาเปลี่ยนไปด้วยความประหลาดใจ ก่อนพูดออกมาอย่างไม่แน่ใจนัก
"นักวิชาการ? ไม่ใช่ กลิ่นนี้ คล้ายผู้รอบรู้ สาวกของ[ความโง่เขลา]?