เฉิงสือหลับได้อย่างลึกล้ำจริง ๆ
พูดตามตรง นับตั้งแต่[เกมแห่งศรัทธา]ปรากฏลงมา เขาไม่เคยได้พักผ่อนอย่างไม่ระวังตัวขนาดนี้มาก่อน แต่ครั้งนี้ เพียงแค่หลับตาลง ความง่วงหนักอึ้งก็ครอบงำเขาไว้ทันที จมดิ่งสู่การนอนหลับอันแสนสุขจนดึงตัวออกมาไม่ไหว
จนกระทั่งฟื้นตัวเต็มที่เขาถึงได้ตื่นขึ้นอย่างช้า ๆ แต่ตื่นไม่เท่ากับลืมตา เมื่อรู้สึกตัวว่าไม่รู้หลับไปนานแค่ไหน ใจของเฉิงสือก็ตกซึ้ง หนังตาไม่ขยับ แอบบีบแหวนในมือแน่น
มันไม่ถูกต้อง ไม่ถูกต้องอย่างยิ่ง
เฉิงสือรู้ว่าตัวเองไม่อาจหลับลึกขนาดนี้ สิ่งเดียวที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้คืออิทธิพลจากภายนอก ดังนั้นเขาจึงกลัวว่าหลังจาก[ความทรงจำ]จากไป จะมีสิ่งไม่สะอาดอะไรเข้ามาอีก
แต่ตั้งใจฟังอยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงใดผิดธรรมชาติ รอบด้านเงียบสนิท ไม่มีเสียงแปลกประหลาดเลย......
เดี๋ยว!
ที่นี่คือหลังคาของตึกสูง จะเงียบกริบได้ยังไงกัน?
แม้เพื่อนบ้านรอบ ๆ จะไม่สร้างเสียงรบกวนใด ๆ แล้วลมล่ะ ชั้นที่สูงขนาดนี้ จะไม่มีแม้แต่เสียงลมได้ยังไง!
แย่แล้ว ที่นี่ไม่ใช่หลังคาตึก!
เฉิงสือสะดุ้งเฮือก เขาลืมตาขึ้นทันที สายตาคมเฉียบกวาดสำรวจทุกอย่างเบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว — ห้องโถง วัง แท่งหิน ลวดลายสลักแบบภาพวาดกราฟิตี้ และสีเหลืองนวลที่คุ้นตา......
หืม?
ที่นี่ดูเหมือนกับว่า......
"ท่านผู้เป็นนาย ตื่นแล้วสินะ"
"!!!???"
เสียงที่เอ่ยขึ้นโดยไม่มีปี่มีขัวทำให้เฉิงสือตกใจสะดุ้ง เขาเพิ่งจะเตรียมตัวกระโดดถอยหลัง ก็พบว่ามีคนรู้จักปรากฏเข้ามาในสายตา
เค่อถาหลัว!
สาวกแรกแย้มแห่งโกลาหลผู้ปฏิบัติหน้าที่แทนฐานะผู้บัญชาการของเขา ก็ปรากฏตัวยิ้ม ๆ ตรงหน้าเขาเช่นนั้น