โลกความจริง พิพิธภัณฑ์บางแห่งในมณฑลและนครที่ไม่ทราบแน่ชัด
ไพ่ใบมหึมาหนึ่งใบตกลงมากลางอากาศ ประตูไม้บนผิวไพ่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ร่างสุดซอมแซมหนึ่งคนวิ่งเหยาะออกมาจากความสุญตาภายในประตู สะดุ้งเฮือกไม่กี่ก้าวก็เอนตัวล้มลงนั่งจ้อกแจ้กอยู่บนพื้นเย็นเยียบ
คนนี้ไม่ใช่ใครอื่น นางคือ "คนตาบอด" ที่ออกเดินทางมา "ขอกำลังหนุน"
พิพิธภัณฑ์แห่งนี้มิใช่พื้นที่พักผ่อนของนาง แต่เป็นพื้นที่พักผ่อนของเจินซิน ทันทีที่ปรากฏกาย คนตาบอดก็ร้องเรียก "ซินซิน" ออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน
ก่อนนาน ร่างงดงามคนหนึ่งก็หันตัวออกมาจากหลังเคาน์เตอร์จัดแสดงบางแห่ง ใบหน้าของนางยังคงตื่นตะลึงเล็กน้อย มือยังถือบล็อกไม้ต่อจิ๊กซอว์ที่ดูเหมือนยังต่อไม่เสร็จ
เมื่อเห็น "ซินซิน" ในสภาพเช่นนี้ ใบหน้าของคนตาบอดก็ติดขัด แล้วถามอย่างตกตะลึงว่า "เจินอี้?"
เจินซินขมวดคิ้วเช่นกัน นางวางบล็อกไม้ในมือลง เดินเร็วเข้ามาหาคนตาบอดแล้วประคองนางลุกขึ้น
"ใช่ ฉันเอง
ฉันไล่เจินอี้กลับไปแล้ว แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือต้องช่วยเธอต่อของสะสมชิ้นใหม่ของนางให้เสร็จ
เจินอี้เกลียดเรื่องยุ่งยาก เธอก็รู้ ฉันก็เกลียดเรื่องยุ่งยาก แต่เลือกได้ระหว่างสองความชั่วร้าย ฉันก็ต้องยอมรับความยุ่งยากของนาง
มาได้จังหวะพอดี ช่วยฉันหน่อยสิ หมิงอวี๋ เกือบจะต่อเสร็จแล้ว"
พูดจบ เจินซินก็ส่ายหัวถอนใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความช่วยไม่ได้
"......"
แต่ในลมหายใจของเจินซิน คนตาบอดสัมผัสได้ไม่ใช่ความช่วยไม่ได้ หากแต่เป็นความเมตตาหยั่งรัก สุดท้ายก็คือพี่น้องกันนี่นา ไม่ว่าจะแย่งชิงหรือหลอกหลอกกันเพียงไหน ในยามที่ไม่ได้เผชิญหน้ากัน ระหว่างนางทั้งสองก็ยังมีกลิ่นอายของ "บ้าน" อยู่บ้าง