(ฉบับยาวพิเศษ!)
ครั้งแรกที่ต้องการป้องกันความผิดพลาด อาเดริก ซีลัวหลิน และอารัด ทั้งสามคนถูกขังแยกกัน ตอนนี้ศพของกัลเซอร์ถูกหลี่อู๋ฟางโยนขึ้นไปแขวนบนคานเพดาน อาเดริกสลบอยู่บนแดนที่ตนเองฉี่ล้อมกรอบเอาไว้ เหลือเพียงซีลัวหลินกับอารัดที่ยังมีสติ
แต่ความสัมพันธ์ของพี่น้องฝาแฝดจากครรภ์เดียวกันสองคนนี้กลับไม่ลงรอยเอาซะเลย ตอนนี้ซีลัวหลินที่ถูกมัดอยู่กับพื้นกำลังร้องเพลงอะไรบางอย่างเสียงดังอยู่ชัด ๆ ส่วนอาลาเต้ที่ถูกขังอยู่ห้องข้าง ๆ กลับใต้ผลของเพลงไซเรน กำลังออกแรงทำวิดพื้นอย่างเต็มที่
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเขาถึงชอบการออกกำลังกายขนาดนั้น แต่เขาก็ยังทำต่อไปเรื่อย ๆ จนแม้สติจะเลือนรางไปแล้ว ร่างกายยังขยับต่อไปตามสัญชาตญาณ
เฉิงสือที่ยังไม่ทันเปิดประตูเข้าไป ตอนเห็นภาพนี้ก็ต้องตกตะลึงหนักหนา แต่เขาก็หาข้อผิดของซีลัวหลินไม่ได้ หัวโจกสาวแห่งเขตกระท่อมรกร้างคนนี้ลงมือได้อย่างมีประณีต เธอควบคุมระดับเสียงได้พอดิบพอดี ไม่ให้เสียงเพลงแม้เศษเสี้ยวหนึ่งหลุดออกไปรบกวนผู้เล่น แต่ก็ยังทำให้น้องชายตัวเองจมดิ่งอยู่ในความปรารถนาแห่งความว่างเปล่า ไม่ได้อยู่ก็ทรมาน ไม่ได้ตายก็เวทนา
ต้องยอมรับว่าเรื่องการทรมานคนนี่ [มลทิน]ก็มีดีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
เฉิงสือหัวเราะขำ เขาโยนมีดหนึ่งดอกจากริมหน้าต่างเฉียดเข้าไปจนอาลาเต้ที่กำลังดิ้นรนในบ้านล้มลงกับพื้น แล้วเดินตรงเข้าห้องของซีลัวหลิน มองไซเรนที่หอบเล็กน้อยจากการใช้พลังเกินกำลัง ก่อนส่ายหน้าแล้วหัวเราะเย้ย
เมื่อเห็นว่ายมบาลมาเยือน ซีลัวหลินสะท้านทั้งตัว แล้วนั่งคุกเข่าลงอย่างสุภาพ ยอมรับการตัดสินโดยไม่มีข้อโต้แย้ง
"ระบายพอแล้วหรือยัง?"
"ยัง ไม่มีวันพอเลย..." ตอนพูดถึงน้องชายตัวเอง สีหน้าของซีลัวหลินก็ยังคงขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเหมือนเดิม "พี่น้องแห่งความใคร่สูงสุดให้ทุกอย่างกับมัน แต่มันกลับเลือกทรยศ ฉันไม่เชื่อว่าความปรารถนาของคนหนึ่งคนจะเปลี่ยนแปลงได้เด็ดขาดขนาดนั้น มันคงโดนเหล่าสาวกของ[สัจธรรม]เทพปีศาจนั่นล้างสมองจนเปลี่ยนไปแล้ว ดังนั้นมากกว่าจะบอกว่าฉันเกลียดน้องชายตัวเอง ไม่ต่างจากบอกว่าฉันเกลียดหุ่นเชิดตัวนั้นที่ยอมเข้าไปใกล้เทพปีศาจ มันไม่ใช่น้องชายฉันอีกต่อไปแล้ว!"