ความเงียบคือสุญตาแห่งขณะนี้
กะโหลกยักษ์แม้ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับปลุกเปลวเพลิงสีเขียวขึ้นมาระลอกแล้วระลอกเล่า ชะล้างเผาทุกอย่างภายในและภายนอกสุญตาจนวนซ้ำไม่รู้จบ คราวนี้ไม่ว่าจะเป็นชั้นผิวของสุญตาหรือความว่างเปล่าชั้นลึก ก็ไม่เหลือ[พระองค์]สักองค์ที่จะแอบมองเข้ามายังที่นี่ผ่านเปลวเพลิงแห่ง[ความตาย]อันไร้ขอบเขตได้อีก
เมื่อที่นี่เหลือเพียงสองเสียง กะโหลกยักษ์ก็เก็บเคียวของตน แล้วส่งเสียงกึกก้องว่า
"เจ้า...ประสงค์...อันใด"
"ยอมคุยกันแล้วสินะ
ดีมาก ฉันจะไม่รบกวนเจ้าเกินไป ยิ่งไม่พาเจ้าไปเป็นปฏิปักษ์กับเหล่าพระองค์ด้วย ฉันแค่มาขอสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ หนึ่งอย่าง
คำขอที่เจ้าแค่กระพริบตาก็ทำให้ได้"
คำของัน? ฮะ
"ขอ...อะไร" เปลวเพลิงสีหม่นในดวงตาของกะโหลกยักษ์สั่นไสวขึ้นลง ไม่มีใครเดาออกว่าองค์เทวะที่สามแห่ง[ชีวิต]นางนี้กำลังคิดอะไรอยู่
"ขอพระองค์ประทานศรัทธาอันใหม่แก่สาวกผู้น่าสมเพชนางนั้นแห่ง[โชคชะตา]หน่อยสิ น้องสาวเย็นชาไร้หัวใจของฉันน่ะ ดวงตาเต็มไปด้วยเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้วทั้งหมด ลืมไปเลยว่าพระองค์ยังมีผู้ติดตามคนอื่นอีก
ดูสิผู้พยากรณ์ตัวเล็ก ๆ ผู้น่าสมเพชคนนี้ ถูกพวกพระองค์จ้องมองไล่ไปมา พยายามจะมองทะลุ[โชคชะตา]ผ่านนาง แต่นางทำผิดอะไรล่ะ?"
"?"
กะโหลกยักษ์เงียบอีกครั้ง คราวนี้พระองค์เองก็ไม่คิดเลยจริง ๆ ว่าคำขอของ[ลวงตา]จะเลวร้ายถึงเพียงนี้
เลวร้ายที่ว่าไม่ใช่คำขอที่พระองค์ทำไม่ได้ แต่ทำได้ง่ายเกินไปต่างหาก จริงอย่างที่อีกฝ่ายว่า เป็นเพียง "คำขอ" เล็ก ๆ หนึ่งเรื่อง