อานหมิงอวี๋!
หล่อนกลับมาแล้ว!
เฉิงสือกับฉินซินรีบหันศีรษะกลับไป แล้วก็เห็นว่าบนกำแพงโคลนของโรงแรมเบื้องหลังพวกเขา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ได้เปิดออกเป็นประตูกระดูกสีซีดเผือกประตูหนึ่ง ที่เชื่อมต่อไปยังสุญตา
และผู้ถูกเลือกแห่ง[โชคชะตา]ที่เสียชีวิตเพราะแอบมองเข้าไปใน[แหล่งกำเนิด]ก็เดินยิ้มๆ ออกมาจากประตูกระดูกนั้น พร้อมชายกระโปรงผ้าสีดำที่ถือไว้ในมือ
แต่คราวนี้ผ้าดำที่พันดวงตาของหล่อนหายไปแล้ว ดวงตาที่ปิดสนิทคู่นั้นกลายเป็นจุดเด่นที่ "เสริมให้สมบูรณ์" ที่สุดบนใบหน้าเรียบง่ายของหล่อน
หล่อนหน้าตา......ช่างเหมือนผู้พยากรณ์จริง ๆ
ผมยาวหยักเล็กน้อย หน้าม้าแบ่งเฟรนบาง ๆ รูปหน้าคมชัดมาตรฐานและประณีต โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้น ทั้งที่ปิดสนิท แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนเปล่งประกายลึกลับตลอดเวลา
การที่หล่อนกลับมา คนที่ดีใจที่สุดย่อมเป็นฉินซิน แต่คนที่ตื่นเต้นที่สุดย่อมเป็นเฉิงสือ!
ทว่าความตื่นเต้นของเฉิงสือไม่ใช่เพราะตัวเองช่วยชีวิตคนตาบอดไว้ได้ ไม่ใช่เพราะพี่ปากในที่สุดก็ไม่โกหกตัวเองอีกแล้ว และก็ไม่ใช่เพราะเจ้านายที่ทำงานพาร์ตไทม์ให้หน้าตามใจ หากแต่เป็นเพราะ......เขาอยากรู้เหลือเกินว่าอีกฝ่ายเห็นอะไรกันแน่ ถึงได้ทำให้เกิดความตายที่ฟื้นคืนไม่ได้ครั้งนั้น!
สิ่งที่เขาใส่ใจไม่ใช่เธอ ไม่ใช่มัน ไม่ใช่ท่าน แต่เป็น[*องค์นั้น]!
เฉิงสือแทบไม่ได้ข่มใจตัวเองไว้ แทบจะเอ่ยถามความสงสัยออกไปตรงหน้าคนทั้งหมดแล้ว โชคดีที่ในที่สุดเหตุผลก็เอาชนะความอยากรู้อยากเห็น ทำให้เขากลืนคำที่ถึงปากคำนั้นกลับลงไปได้ เขาแสร้งทำหน้าไม่ค่อยสนใจ พยักหน้าให้คนตาบอด เหมือนทักทายเพื่อนร่วมทีมธรรมดาคนหนึ่ง แต่สุดท้ายก็ไม่ลืมที่จะแซวเสียหนึ่งประโยค