เมื่อเฉิงสือได้ยินนามของ[ความโง่เขลา] ดวงตาของเขาก็แวบด้วยประกายวาว
จริงอย่างที่คิด ดูเหมือนไม่ใช่แค่[โชคชะตา]ที่ตั้งใจเข้าใกล้[ความโง่เขลา] แต่ฝ่าย[ความโง่เขลา]เองก็ดูเหมือนกำลังสังเกต[โชคชะตา]เช่นกันสินะ
เฉิงสือรู้สึกตื่นตัว เขาเอียงตัวล้ำหน้าลงไปบนโต๊ะเล็กน้อย ถามอย่างสนใจว่า
"เธอเคยเข้าเฝ้า[ความโง่เขลา]ด้วยเหรอ พระองค์นั้น......หน้าตาเป็นยังไง"
ความจริงเฉิงสือเคยเห็น[ความโง่เขลา]มาก่อน ในการประชุมทวยเทพครั้งที่[ความรุ่งเรือง]ทำลายตนเอง นั่นเอง เขาเคยเห็นดวงตาขาวโพลนคู่นั้นที่แค่เปิดปากก็ประจันหน้าสุดขั้ว และประทับใจไม่รู้ลืม
แต่เขาไม่เคยถูก[ความโง่เขลา]เรียกเข้าเฝ้าเลย จึงไม่รู้ว่าแผ่นดินส่วนตัวของเทพองค์ที่สองแห่ง[โกลาหล] ผู้เป็นการสืบต่อของ[โกลาหล] นั้นมันหน้าตาเป็นแบบไหนกันแน่
ไม่ใช่หอสูงที่แขวนกระพรวนตาขาวเต็มไปหมดหรอกน่า
คนตาบอดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ไม่แน่ใจว่าจะตอบอย่างไร นางส่ายหน้า ลุกขึ้นยืน เดินตรงไปยังประตู เรียกเจ้าหนุ่มผู้พิทักษ์ที่อยู่ข้างนอกกลับเข้ามาอีกครั้ง แล้วจึงยิ้มให้เฉิงสือพลางกล่าวว่า
"ถ้าอยากสืบเรื่องราวของ[ความโง่เขลา] อาจจะลองถามฉินซินดูก็ได้นะ เขาเคยมีการ......สื่อสารกับพระองค์นั้นมาก่อน"
"!!??"
เฉิงสือสะดุ้งเฮือก หมุนศีรษะกลับไปมองฉินซินทันที
ฉินซินก็ทำหน้างงเป็นเช่นกัน เขาไม่คิดมาก่อนว่าการแลกเปลี่ยนเรื่องลับบางอย่างของสองคนนี้จะรวดเร็วขนาดนี้ จนเขาเพิ่งออกไปยืนได้ไม่ทันจะได้งีบหลับก็ถูกดึงกลับมาอีกแล้ว
แต่เรื่อง[ความโง่เขลา]......
คิดถึงการดำรงอยู่องค์นั้น สีหน้าของฉินซินก็เริ่มหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย
"สิ่งนั้นแทบจะไม่นับเป็นการสื่อสารด้วยซ้ำ แต่......
พระองค์ทรงรู้เหมือนกันว่าฉันกำลังทำอะไรอยู่"
"!!??"
เฉิงสืองงอีกรอบ เขามองผู้ส่งผ่านไฟทั้งสองคนตรงหน้าด้วยความตกตะลึง พูดไปไม่เชื่อไปว่า "พระองค์นั้น......"
แต่แล้วเขาก็รู้ตัวทันว่าพูดผิดพลาด สายตาหนักแน่นลง รีบแก้คำว่า "พระองค์ทรงรู้ว่าพวกเธอส่งผ่านไฟ"