แต่เดิมเฉิงสือไม่ค่อยมีความรู้สึกดีอะไรกับ[เวลา]
ประการแรก [เวลา] เป็นศัตรูกับ[โชคชะตา] และ[การดำรงอยู่]ก็เป็นปฏิปักษ์ของ[ความว่างเปล่า] ต่อศัตรูย่อมไม่มีทีท่าดีให้เห็น ประการที่สอง เงาเหตุการณ์ครั้งที่[เวลา]ปรากฏตัวขึ้นอย่างฉับพลันหน้าอาฟลอสก็ยังคงบีบคั้นอยู่ในใจเขา เขารู้จัก[เวลา]เพียงเล็กน้อย จึงหวาดกลัวโดยสัญชาตญาณต่อสิ่งที่ไม่รู้จัก
แต่ตอนนี้ จิตใจของเขาเปลี่ยนไปแล้ว
เมื่อรู้ว่าเทพแห่งความบันเทิงต้องการให้เขาหลอมรวมกับ[เวลา]ในตอนนั้น ความรังเกียจที่มีต่อ[เวลา]ก็กลับกลายเป็นความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที เขาอยากรู้นักว่า[เวลา]เล่นบทบาทอะไรในแผนการของเทพแห่งความบันเทิงกันแน่ และองค์นั้นจะยอมรับการหลอมรวมครั้งนี้กับ[ความว่างเปล่า]หรือไม่?
[ลวงตา]เคยกล่าวไว้ว่า การเข้าใกล้ใด ๆ ที่แฝงพระประสงค์ขององค์นั้นจะไม่ใช่การเข้าใกล้อีกต่อไป แต่คือการถูกดึงเข้าหา ฉะนั้นหนทางที่เฉิงสือก้าวเดินมาตลอดจึงเป็นทางที่เขาเลือกเดินเอง แม้บนเส้นทางนั้นจะเต็มไปด้วยคำเรียกนำทางที่เรียกว่า[โชคชะตา]ก็ตาม แต่อย่างน้อยเขาก็สามารถพูดอย่างมั่นใจได้เมื่อปะทะองค์เทพสักองค์ว่า: การประสานงานครั้งนี้เบื้องหลังไม่มีเงาของเทพแห่งความบันเทิงแอบแฝงอยู่
แต่ครั้งนี้ต่างออกไป เทพแห่งความบันเทิงจัดการแสดงให้เขาโดยตรง สถานที่แสดงไม่เพียงอยู่บนเวทีที่ "ศัตรู" สร้างขึ้น โฆษณาการแสดงที่ประกาศออกไปภายนอกยังเขียนชื่อ[โชคชะตา]ติดไว้อีกด้วย
เฉิงสือตอนนี้เหมือนนักแสดงที่ไม่รู้จะทำอย่างไร ได้รับบทที่มีแต่ชื่อเรื่องแต่ไม่มีเนื้อหา เขาอยากแสดงให้ดีที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่กลับไม่รู้ว่าควรแสดงอย่างไร
และประเด็นสำคัญที่สุดคือ เขาไม่รู้ว่าในบทนี้[เวลา]มีส่วนร่วมหรือไม่!