ต้องทำยังไงดีวะ?
เข้าไปทักทาย?
จะเปิดปากว่าอะไรดี ไม่งั้นก็พูดไปว่า "โอ๊ย มาแล้วสินะครับ ดูสิ ผมเพิ่งไปขีดเขียนเล่นใหญ่โตบนประวัติศาสตร์ที่คุณเก็บสะสมไว้อีกแล้ว คราวนี้จะให้รางวัลผมยังไงดี?"
พูดตามตรง เฉิงสือช่วงแรกก็แอบอยากพูดอย่างนั้นจริง ๆ อยู่เสี้ยววินาที เพราะเขาต้องยอมรับว่า[ฝันลอยกลางทะเลความทรงจำ]ที่[ความทรงจำ]มอบพรให้น่ะใช้แล้วเวิร์กเป็นบ้า
แต่เขาไม่กล้า กลัวถูกฆ่าตาย
เลยไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียง ยืนแหง็อยู่ตรงนั้นพร้อมรอยยิ้มเหลืออดทน
เจ้านายหมุนดวงตาที่ลึกซึ้งและผ่านโลกมามากกว่าตัวเจ้านายเองเสียอีก กวาดสายตากวาดสายตาสอดส่องเฉิงสือขึ้นลงนานหลายตลบ แล้วจึงเอ่ยขึ้นว่า
"ฉันนึกว่าภายใต้การกระตุ้นของฉัน พระองค์จะทุมเทลงอีกน้อยลง แต่เดี๋ยวนี้มองไปก็เห็นแล้วว่า พระองค์ทุมเทลงจริง ๆ แต่กลับเป็นองค์ผู้อุปถัมภ์อีกองค์ของเจ้าสิ...เริ่มซะอีก
และเจ้านี่แหละ เจ้าก็กล้าหาญมากเหมือนกัน"
"......"
เฉิงสือได้ยินแบบนั้นก็ส่ายหัวแรงเหมือนกลองเด็กเล่นที่ถูกเขย่าไม่หยุด
เปล่า พี่ครับ ผมไม่กล้าหาญเลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าผมกล้าหาญขึ้นแม้แต่นิด ผมก็เปิดปากขอรางวัลจากคุณไปนานแล้ว...
ดูผมสิ ตอนนี้ซื่อสัตย์แค่ไหน!
"น่าขันจัง
เจ้ากำลังปฏิเสธความกล้าหาญของตัวเอง หรือกำลังปฏิเสธการกระทำของตัวเองกันแน่?
[ความว่างเปล่า]ชอบสร้างปัญหาให้ผู้คนเสมอ องค์ผู้อุปถัมภ์ทั้งสองของเจ้านั่น...ฮึ ฉันเคยบอกไว้ว่าโชคชะตาถูกชี้ขาดไว้แล้ว ตอนนี้เจ้าคงเริ่มรู้สึกถึงมันแล้วสินะ
องค์ผู้อุปถัมภ์ทั้งสองของเจ้าทำให้ผู้คนไม่ได้สบายใจเอาเสียเลย
[ลวงตา]ชอบเล่นตลกกับประวัติศาสตร์ มักฉีกประวัติศาสตร์ออกมาแล้วพับมันให้เป็นรูปทรงที่พระองค์ชอบ ส่วน[โชคชะตา]...