(ขอขอบคุณทุกคนที่โหวตสนับสนุน สิ้นเดือนนี้ติด 10 อันดับแรกจะอัปพิเศษเป็นครั้งที่ 4!
วันนี้แจกใหญ่พิเศษ ถือหน้ามาชวนโหวตให้《เกมแห่งความโง่เขลา》อีกรอบ: เปิดแอปฟ่านเฉียวเซียงโชว เซิร์ช "บันไดอันดับสุดยอดประจำปี" แล้วกดแบนเนอร์กิจกรรมปักหมุดด้านบนสุดเพื่อโหวตให้หนังสือที่ชอบได้ หวังว่าทุกคนจะโหวตให้เฉิงเสี่ยวฉือสักหนึ่งด้วยนะ~ คำนับ~)
ทั้งสองคนเดินแยกย้ายกัน
บนเส้นทางการเข้าเฝ้าเทพที่มุ่งตรงไปยังพระมณฑล[โกลาหล] ไม่มีใครกล้าคิดว่าความศรัทธาของตนเองนั้นบริสุทธิ์พอแล้ว
พวกเขาไม่กล้าแบ่งปันช่วงเวลาแห่งความรุ่งโรจน์นี้ และก็ไม่อยากแบ่งปันโอกาสอันควรจดจำนี้ด้วยกัน
แต่เมื่อต้องมีสองคนที่จะเดิน ใครควรไปก่อนไปหลังกันล่ะ......
ก่อนออกเดิน หูเหวยหยุดฝีเท้า หันกลับมามองต้ายอี้ด้วยความลังเลเล็กน้อย ต้ายอี้ฉลาดเกินรอดนัก มองออกทันทีว่าเจ้าหูเก่าต้องการให้เขาไปก่อน เพื่อจะได้อยู่ท้ายส่องสถานการณ์
เพราะผู้ที่เดินนำนั้นเทียบเท่ากับทหารหน้าด่านเปิดทาง หากเจอปรากฏการณ์ที่เข้าใจไม่ได้ก็ย่อมไม่มีเวลาคิดเลย
นี่ย่อมเป็นวิธีที่ระมัดระวังที่สุด ไม่ต้องพูดถึงสิ่งอื่น บนสมรภูมินั้นรู้เขารู้เราจึงจะรบร้อยครั้งชนะร้องครั้ง ซึ่งสอดคล้องกับสายตาเชิงกลยุทธ์ของจอมพลนัก
แต่ต้ายอี้กลับไม่ปฏิเสธ เพราะ......
เขาฉลาดเกินรอดนักเสียแล้ว
ใครบอกว่าการกล้านำหน้าทุกคนไม่ใช่ความศรัทธาอีกแบบหนึ่งล่ะ?
การแสดงออกถึงการไล่ตาม[โกลาหล]ต่อหน้าความไม่รู้ มิใช่การพิสูจน์ความศรัทธาของตนเองหรือ?
ต้ายอี้จึงพยักหน้า รวบรวมรอยยิ้ม สีหน้าเคร่งเครียดก้าวย่างเข้าสู่ประตู บันไดขั้นหนึ่งปรากฏขึ้นใต้เท้าทันที เขามองซ้ายมองขวา กระชับประสาทแล้วก้าวขึ้นไปอย่างช้า ๆ
ขั้นแรกคือ "การกลั่นแกล้งและด่าทอ" โกลาหลระดับนี้สำหรับผู้แข็งแกร่งปากร้ายอย่างเขาช่างไม่มีอะไรเลย ต้ายอี้แทบอยากจะอ้าปากโต้กลับว่า "เฮ้ย ไอบ้า"!
เขาแทบจะสำเร็จแล้ว โชคดีที่รีบควบคุมตัวเองทัน ใช้มือปิดปากเอาไว้