"ไม่ได้!"
คำตอบของเฉิงสือชัดเจนเด็ดขาดผิดปกติ พฤติกรรมไร้ความปรานีนั้นแตกต่างจากตอนที่เพิ่ง "ช่วยชีวิต" อีกฝ่ายเอาไว้ราวกับคนละคน
ความจริงเฉิงสือไม่รู้เลยว่าคนตาบอดจะพูดอะไร แต่พอได้ยินประโยคนั้นเขาก็เดาได้โดยประมาณว่าอีกฝ่ายไม่ได้ใช้ขวดหวนรำลึกนั่น ซึ่งก็ถูกต้องแล้ว ก่อนที่จะยืนยันว่าไอ้แก่ตายหรือยัง สองผู้ส่งผ่านไฟนี่ย่อมไม่ควรลบความทรงจำส่วนที่เกี่ยวกับตัวเขาออกจริง ๆ
แต่ตอนนี้ไอ้แก่ตายแล้ว เฉิงสือรู้สึกว่าถึงเวลาที่เขาควรแยกตัวจากพวกผู้ส่งผ่านไฟสักเล็กน้อยเสียที
ก็ยังเป็นประโยคเดิม เฉิงสือไม่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนดี เขาไม่มีอุดมการณ์ใหญ่โตแบบรักษาโลกปกป้องมวลชนอะไรนั่น ความปรารถนาเดียวของเขาคือการมีชีวิตอยู่
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าเข้าชื่นชมคนดีเหล่านี้ที่ลุกขึ้นสู้เพื่อความงดงามและความมั่นคงของหัวใจจริง ๆ เขาจึงมักช่วยเหลือพวกเขาอยู่เนือง ๆ แต่ภายใต้เงื่อนไขหนึ่ง คือห้ามกระทบตัวเขาเอง
และตอนนี้จากน้ำเสียงของคนตาบอด เห็นได้ชัดว่ามันจะกระทบตัวเขาแน่นอน ดังนั้นในวินาทีนี้เฉิงสือจึงเลือกถอยหนี
ต้องรู้ไว้ว่าสมาชิกใหม่ที่ผู้ถูกชะตากำหนดเชิญมาไม่ใช่ผู้ส่งผ่านไฟอันหมิงอวี๋ แต่เป็น[โชคชะตา]ผู้ถูกเลือกอันหมิงอวี๋ ดังนั้นคนตาบอดที่ยังเก็บความทรงจำไว้จึงไม่ใช่คนที่เฉิงสืออยากเชิญ
แถมเธอที่มีความทรงจำครบยังมีจุดยืนซับซ้อนเกินไป ก็ไม่เหมาะที่จะอยู่ในผู้ถูกชะตากำหนด
ยิ่งไปกว่านั้น เทพแห่งความบันเทิงยังคอยผลักดันเรื่องการหลอมรวมศรัทธาอยู่เบื้องหลัง เฉิงสือรู้สึกได้ตลอดว่าพระองค์ท่านกำลังผลักเขาไปทางผู้ส่งผ่านไฟ แต่ปัญหาคือเขาไม่ได้อยากเป็นผู้ส่งผ่านไฟ ตัวตลกที่ "คับคั่ง" ก็ส่งต่อไฟที่ "กว้างใหญ่" ไม่ได้หรอก