(ขอบคุณทุกคะแนนโหวตสนับสนุน อัปเดตพิเศษที่หกจากสิบก่อนสิ้นเดือน!)
"ท่านองค์ผู้อุปถัมภ์......"
เมื่อเฉิงสือเอ่ยชื่อนี้ซ้ำอีกครั้ง ในใจกลับรู้สึกปั่นป่วนระคนกันทุกอย่าง
[ลวงตา]ในใจของเขาสูญเสียฟิลเตอร์ความเป็น"เทพเจ้า"ไปบางส่วน แต่กลับทำให้เขารู้สึกเคารพมากขึ้น
เขาไม่รู้ว่าความรู้สึกเคารพแปลก ๆ เอาแต่ใจนี้มาจากไหน แต่ความรู้สึกนี้...มันคล้ายกับสิ่งที่เฒ่ากระดูกให้เขารู้สึกเหลือเกิน
เหมือนกับการใช้การหลอกลวงทีละรอบ ๆ สร้างโล่ขึ้นมาป้องกันการโจมตีจากภายนอกทั้งหมด
แน่นอน โล่นี้มันป้องกันอันตรายให้ตัวเขาเอง หรือป้องกันให้เทพแห่งความบันเทิงองค์นั้นเอง ยังต้องศึกษากันยาว
เฉิงสือเงยหน้ามองดวงตาคู่นั้นด้วยสายตาซับซ้อน ค่อย ๆ ยกมือซ้ายขึ้น ชี้เล็บนิ้วก้อยซ้ายขึ้นเบื้องหน้าองค์เทพ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า
"ผมไม่รู้ว่าสิ่งนี้อยู่ในแผนของท่านหรือไม่ แต่จากการทดสอบเมื่อครู่นี้ ผมได้รับ......"
คำยังไม่ทันจบ เทพแห่งความบันเทิงก็ตัดขึ้นเสียก่อน
"เฮ้ ขอทานตัวนั้นกล้าขัดใจข้าเสียนี่กะไร แต่ถ้านายคิดว่าเขาน่ะเมตตากรุณา ก็โง่ไปอีกแล้ว"
???
ช่างหัวผมเถอะว่าผมคิดกับ[ความเสื่อมสลาย]ยังไง แต่คำว่า"ขอทานตัวนั้น"ที่ท่านพูดถึง......พูดจริงเหรอ?
ไม่ใช่สิ งั้นหมายความว่าการตั้งฉายาให้คนอื่นของเจินอี้น่ะ เรียนแบบท่านมาทั้งหมดงั้นสินะ?
"......"
แปลว่าพระองค์หมายความว่า [ความเสื่อมสลาย]ไม่ได้เมตตาจริง?
เฉิงสือขมวดคิ้ว จมอยู่ในความคิด
จริงด้วย ความเมตตาของพระองค์ไม่เหมือนเมตตาแท้จริงเลย จุดประสงค์ชัดเจน ตอนย้อนคิดดู พฤติกรรมของ[ความเสื่อมสลาย]กลับดูเหมือนหยิบความเมตตาที่เคยอ้อนวอนขอจาก[จุดเริ่มแรก]มาคลุมตัวเอง ใช้การให้ทานในระดับพอเหมาะมาปลอบประโลมความปรารถนาที่ปรารถนาแต่ไม่เคยได้สมใจของตนเอง