ตัวตลกเงียบงันไปช้านาน
ฝ่ายหนึ่ง เขาตะลึงในความสามารถในการจัดงานของจาอินจี๋เอ่อร์ แม้การทดลองสกัดเทวภาวะครั้งนี้จะไม่ใช่ฝีมือที่เขานำ แต่วัสดุสำคัญของการทดลองก็ยังเกี่ยวโยงกับเขา ผู้คุมการทดลองยังเป็นศิษย์ในสายของสาขาแปรธาตุสร้างสรรค์อีกต่างหาก เห็นได้ชัดว่าอิทธิพลส่วนตัวของเขาในสาขานี้น่ากลัวเพียงใด
อีกฝ่ายหนึ่ง เขาไม่กล้าพูดอะไรมาก กลัวเปิดโปงเหตุผลที่ตัวเองรู้เบื้องลึกเรื่องการทดลองนี้ ขณะเดียวกันก็คอยจับตาดูคนตาบอด สงสัยว่าเจินซินจะบอกคนตาบอดหรือไม่ว่าเธอเคยเห็นอะไรมาบ้างในความทรงจำของเจินอี้
จับตาสังเกตไปนาน เฉิงสือพบว่าคนตาบอดดูจะไม่รู้เรื่องการทดสอบที่เกิดขึ้นภายในมีดสั้นดารานัก เขาจึงโล่งอกขึ้นมา ดูท่าไม่ต้องปั้นเรื่องโกหกอะไรขึ้นมาอุดช่องโหว่ของอดีตแล้วกระมัง
ส่วนวันหน้าจะระเบิดซ้ำอีกหรือเปล่า......
เรื่องวันหน้าก็ปล่อยให้เฉิงสือของวันหน้าไปคิด มันเกี่ยวอะไรกับเฉิงสือวันนี้?
เฉิงสือจึง "วางใจ" ฟังต่อไป เพราะการถกเถียงเรื่องหอคอยธาตุเหตุผลและจาอินจี๋เอ่อร์นี้ยังไม่จบง่าย ๆ
"ทำไมนิ้วของจาอินจี๋เอ่อร์ถึงรวบรวมเทวภาวะได้? แล้วผลึกสีหุบเหวน่ะ มันเป็นการดำรงอยู่แบบไหน ถึงเก็บเทวภาวะไว้ได้?
ถ้ามีสิ่งเช่นนี้อยู่จริงและเกี่ยวข้องกับหอคอยธาตุเหตุผลมากถึงเพียงนี้ เราน่าจะไม่ควรไม่รู้อะไรเลยสินะ"
ผู้ตั้งข้อซังถามคือฉินซิน ความทรงจำที่แม้แต่สาวกแห่ง[ความทรงจำ]ยังค้นไม่พบ เฉิงสือย่อมรู้ยิ่งน้อยกว่า ใน "งานแลกเปลี่ยนความคิด" ครั้งนี้ เขาจึงทำได้แค่รับบท "ลูกน้องหน้าโหด" แล้วแทรกคำอะไรไม่ได้เลย