[ความตาย]ที่เฉิงสือ “เฝ้ารอ” ก็ไม่มา แน่นอน ความตายจริง ๆ ก็ไม่มาเช่นกัน
ดวงตาขาวใหญ่ราวดวงอาทิตย์คู่นั้นเหลือบมองเขาแค่ครั้งเดียวอย่างเฉยเมย พึงพอใจหึเสียงหนึ่ง แล้วผลักคำถามนี้กลับคืนมาให้เฉิงสือ... หรืออาจเป็นการผลักกลับไปให้ริมฝีปากแห่งเกมโง่เขลาก็เป็นได้
“เธอคิดว่าการกระทำอันโง่เขลาของเธอจะมีคำตอบเหรอ?”
ได้ยินดังนั้น เฉิงสือทั้งร่างกระตุกเกร็ง แต่ในใจกลับโล่งอันโดยฉับพลัน
โดนด่าก็ยังดี ถ้าโดนด่าแปลว่าอีกฝ่ายไม่ได้เตรียมจะลงมือ แปลว่าเรื่องการหมิ่นพระเดชยังมีทางรอด
ณ ตอนนี้เรื่องนี้ก็มีทางรอดจริง ๆ หากแต่ทิศทางที่มันเลี้ยวไปกลับเป็นแบบที่เฉิงสืออยากพบเห็นน้อยที่สุด
เพราะทันทีที่เสียงของ[ความโง่เขลา]ดับลง ปากของตัวตลกก็ขยับขึ้นมาเองอีกครั้ง
“·เธอเป็นเครื่องซ้ำเหรอ?”
“......”
กระแสไฟฟ้าชาร่ำๆ ก็พุ่งระเบิดขึ้นจากหนังศีรษะของเฉิงสือ ท่วมท้นลงสู่แขนขาทั้งสี่ในพริบตา ปลุกเม็ดพิมพ์ให้ขึ้นทั้งตัว
ฆ่าฉันเถอะ!
ขอร้องล่ะ พี่ปาก ฆ่าฉันไปเลยดีกว่า
ฉันเบื่อแล้ว! เบื่อจริง ๆ! ฉันมามีชีวิตอยู่ทุกวันอย่างหวาดระแวง ระวังตัวราวเดินบนน้ำแข็งบาง มันเพื่ออะไรกัน?
เพื่อจะได้มีชีวิตอยู่จนถึงวันที่นายจัดการทำให้ฉันตายใช่ไหม!?
อะ!?
เมตตากันหน่อยเถอะ เลิกพูดซะ ฆ่าฉันไปเลยดีกว่า
ไม่งั้นสักวันฉันก็ต้องถูกนายทำให้ตายเพราะความตกใจอยู่ดี
คำพูดของริมฝีปากแห่งเกมโง่เขลาคราวนี้กล้าหาญจนเกินไปจริง ๆ จนแม้แต่[ความโง่เขลา]ยังไม่ทันคาดคิด พระเนตรของพระองค์หยุดค้างเสี้ยวหนึ่ง แล้วไม่นานก็คล้ายนึกอะไรได้ จึงหึเสียงหนึ่งอีกครั้งแล้วกล่าวว่า