"ผมจะทำอะไรน่ะเหรอ?
ผมไม่ได้จะทำอะไรเลยครับ ผมแค่เห็น[มลทิน]อำนาจใหม่ชิ้นหนึ่งร่วงหล่นลงพื้น โอ้ หรืออาจจะร่วงลงบนตัวท่านกระดูกซี่เก่าก็ได้ สรุปว่าผมเห็นว่าดูเหมือนไม่มีใครชอบมันเลย ก็เลยอยากหาที่ ๆ หนึ่งกำจัดมันซะ
ผมมีความหวังดีนะครับ"
"......"
"......"
เฉิงสือฟังแล้วตื่นตรึงใจอย่างมาก กระดูกหัวใหญ่มหึมาฟังจบก็แทบดับไฟเขียวในดวงตา
เทพเหลือบมอง[ลวงตา]หนึ่งครั้ง แล้วก็มองเฉิงสืออีกครั้ง เงียบไปครู่หนึ่งไม่เอ่ยวาจาสักคำ จากนั้นก็พร้อมทั้งโถงกระดูกปลาทั้งหลังกลายเป็นกระแสกระดูกขาวนับไม่ถ้วน ระยะเวลาเพียงกระพริบตาก็จากสถานที่นี้ไป
การสื่อสารกับ[ความว่างเปล่า]เป็นเรื่องที่ว่างเปล่าเหลือเกิน เทพไม่เคยชอบเรื่องแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไร แทนที่จะอยู่นี่รับอารมณ์เสีย ก็ไม่เท่าหลบไปหาความสงบเสงี่ยมเสียกว่า
แต่[ความตาย]หลบได้ เฉิงสือไม่มีทางหลบได้
เขารู้สึกชัดเจนว่าสายตาขององค์ผู้อุปถัมภ์ของตนดูไม่ค่อยธรรมดา อยากพูดอะไรสักอย่างก็พูดออกปากไม่ได้ สุดท้ายสถานการณ์ก็ค้างแบบนั้นไปเฉย ๆ
ดวงตาคู่นั้นมองเฉิงสือด้วยรอยยิ้มที่ไม่รู้ว่าจริงหรือแกล้ง สอดส่องดูไปครู่หนึ่งแล้วก็เอ่ยปากว่า
"ชุดทำงานใส่เข้ารูปพอดีเลยนี่นา"
เฉิงสือกระตุกมุมปาก ในใจคิดว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าเองสวมให้ผมเหรอ ผมอยากกลับเป็นเหมือนเดิมอยู่หรอก แต่ปัญหาคือ ต้องให้ท่านลงมือสิองค์ผู้อุปถัมภ์ใหญ่
ดวงตาคู่นั้นเหมือนมองเห็นความคิดของเฉิงสือ กระพริบเบาสองครั้งปลุกพายุว่างเปล่าขึ้นมาหนึ่งกระบวน พัดเฉิงสือกระเด็นถอยหลังไปหลายเมตร
กะโหลกเล็กกลิ้งไปกลิ้งมาก็กลับกลายเป็นรูปลักษณ์เดิมของเฉิงสือ ตอนที่รู้สึกได้ว่าตนเองมีแขนขาขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็หยุดการกลิ้งเอาตัวรอด ลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าอึดอัดขัดใจ
แต่เขาก็ยังไม่เปิดปาก อารมณ์ก็ไม่ค่อยมีชีวิตชีวาเหมือนแต่ก่อน แปลกตรงที่ดวงตาคู่นั้นก็ไม่พูดอะไร แค่มองเขาอยู่แบบนี้ ทำให้สถานการณ์เงียบลงอีกครั้ง
ความเงียบบางอย่างเพื่อสะสมพลังงานเพื่อเปิดปากบรรเทาความอึดอัด แต่ความเงียบบางอย่างก็เพื่อ...
เจาะลึกภาวะการันต์
อย่างเช่นตอนนี้ ยิ่งเวลาผ่านไป สถานการณ์ก็ยิ่งตัน