ทุกคนมองหน้ากันสลับกันไปมา ตาคนหนึ่งมองตาอีกคน สุดท้ายสายตาทุกคนก็หันไปที่หลี่อู๋ฟาง หลี่อู๋ฟางหน้ามืดลงทันที ถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า
"โอกาสดี ๆ แบบนี้ตั้งหน้าตั้งตา...ท่านนักรบฉิน...เอาใหม่ คุณสนิทสนมกับผู้ถูกเลือกอานไม่ใช่เล็ก ๆ เรียงการจัดหมู่ให้ผมไม่ได้ ส่วนนักวิชาการ...คุณกับสาวงามอู๋เข้ากันไม่ค่อยได้ ก็เอาใหม่เหมือนกัน
แต่ว่า พี่ชายเฉิง น้องไม่อยาก..."
"?" ทำไมถึงมาถึงคิวผมด้วย?
เฉิงสือกระพริบตาปริบ ๆ แล้วแสดงสีหน้าขอโทษ "เสียใจด้วยนะพี่ชายสืบสวน ผมอยากช่วยจริง ๆ แต่ร่างกายผมมันไม่ไหว แพ้ง่าย โดยเฉพาะแพ้คนที่ใส่ฉายาขาวทั้งตัว ทรงผมหน้าม้ายาว แถมยังนับถือ[การทำลายล้าง] ยิ่งอยู่ใกล้เท่าไหร่สติยิ่งเละเท่านั้น จะหาอะไรสักอย่างมาทำลายตลอด แบบนี้จะเป็นภาระของทุกคนแย่เลย"
"......"
"......"
"......"
บรรยากาศเงียบกริบลงทันที หลี่อู๋ฟางได้ยินแบบนั้นแทบเป็นเสาร์อารี
เฮ้ยเพื่อน แกจะแสร้งได้ขนาดนี้เลยเหรอ จะปฏิเสธก็ปฏิเสธไปสิ แล้วพวกสาเหตุการแพ้ที่จัดเต็มมีระบบแบบนี้มันคืออะไรฟระ?
กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าแกมั่วขึ้นสด ๆ หน้างานงั้นเหรอ?
เห็นหลี่อู๋ฟางยืนเต้ตรงนั้น เฉิงสือยิ้ม แถมยังไม่ลืมขบเสียดอีกประโยค "งั้นเรื่องนี้การทดสอบจะรักษาเบาะแสไว้ได้กี่ชิ้น ก็ขึ้นอยู่กับพี่ชายสืบสวนอย่างเดียวละนะ"
หลี่อู๋ฟางขมวดคิ้วตึง ถอนหายใจแล้วพยักหน้า จากนั้นก็เงยมองนาฬิกาข้อมือ ก่อนออกจากห้องจึงเสนออีกครั้งว่า
"8 นาฬิกา 27 นาที ตรงเวลานะ เที่ยงวันเรากลับมาเจอกันที่นี่ แลกเปลี่ยนข้อมูลที่แต่ละคนเก็บมา โอเคไหม?"