“แต่ว่า บทสวดนี้ต้องแก้ไขสักหน่อยแล้ว งั้นอย่างนี้นะ ฉันพูด แล้วนายตามฉันท่อง
สีหน้าของหนานกงเปลี่ยนไปอย่างแปลกประหลาด เธอมองเฉิงสือตาค้าง แล้วพยักหน้าตามโดยไม่รู้ตัว
เฉิงสือหัวเราะเบา ๆ กระแอมคอ แล้วเอ่ยขึ้นพลางครุ่นคิดเลือกถ้อยคำ
"สรรพสิ่งเป็นไฉนให้เสื่อม ทุกสิ่งเป็นไฉนให้สลาย? องค์ประมุขแห่งความเสื่อมสลายผู้สูงส่ง ผู้สาวกผู้ภักดีของพระองค์ได้รับรู้ถึงพระประสงค์แท้จริงของพระองค์แล้ว ขอยินยอมปฏิบัติตามพระบัญชาด้วยร่างกายตน เพื่อรับใช้พระราชกิจอันยิ่งใหญ่แห่งความเสื่อมสลายของสรรพสิ่งตามสมควรแก่กำลัง ข้าผู้ต่ำต้อยรู้ดีว่าไม่อาจติดตามรอยพระบาทของพระองค์ต่อไปอีกแล้ว ในใจเต็มไปด้วยเสียดาย แต่เพื่อปฏิบัติตามความเสื่อมสลายอันแท้จริง จึงขออธิษฐานต่อพระองค์ดังนี้...... ขอให้พระองค์ปลดปล่อยโซ่ตรวนแห่งศรัทธาของข้า ขอให้สาวกของพระองค์สามารถร้องเพลงสรรเสริญเพื่อความเสื่อมสลายของสรรพสิ่งที่กำลังจะมาถึง บนหนทางอีกสายหนึ่ง ดังนั้น...... สรรพสิ่งไม่ควรเสื่อม ทุกสิ่งไม่ควรสลาย พระเกียรติแห่งความเสื่อมสลายขอให้ตกแด่พระองค์แต่เพียงผู้เดียว จนถึงวันนั้น จึงจะเป็นความเสื่อมสลายของสรรพสิ่งอย่างแท้จริง!"
"......"
ชั่วขณะหนึ่ง หนานกงรู้สึกว่าเฉิงสือต่างหากที่เป็นสาวกแท้จริงของความเสื่อมสลาย ส่วนเธอเป็นเพียงคนที่เข้ามาแทนตำแหน่งโดยไม่รู้แม้แต่จะท่องบทสวดหรือเพลงสรรเสริญ
แต่เมื่อเลือกที่จะเชื่อแล้ว เธอก็ทำตาม
เธอทวนถ้อยคำของเฉิงสือกลับมาทั้งหมดโดยไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว และเมื่อพยางค์สุดท้ายหลุดรอดจากริมฝีปาก ในสุญตาเหนือราชสำนักที่ถูกทัณฑ์อัสนีซัดสาดมาทั้งที่ ก็ส่งผ่านคลื่นลมประหลาดลอยมา