คุณนายปากจ้อกับสามีสายฟ้าแลบที่ถูกเธออ้อนจนมึน

ตอนที่ 5 คุณนายปากเก่งไม่หยุด สามีแต่งสายฟ้าแลบถูกเธอกล่อมจนมึน

6 นาที· 1.4K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ฟู่สิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของเธออย่างรวดเร็ว

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยตอบว่า “เรายังไม่คุ้นเคยกัน ผมคิดว่าเรื่องแบบนี้ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติดีกว่า แต่ถ้าคุณต้องการ ผมก็พร้อมจะร่วมมือ”

แค่ก แค่ก

ซูเหอเกือบสำลักน้ำลายตัวเอง ผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่ เธอดูเป็นคนที่มีความต้องการสูงขนาดนั้นหรือไง?

คิดไปไกลแล้วนะ

“คุณพูดถูก เราค่อย ๆ ทำความรู้จักกันไปก่อน”

ถึงเขาจะหล่อชวนใจสั่น แต่ตอนที่ยังไม่สนิทกัน เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังจับคู่ผสมพันธุ์อยู่ดี

ค่อย ๆ ไปก่อน ค่อย ๆ ไปก่อน

เมื่อแน่ใจแล้วว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับเธอ ซูเหอก็หลับไปอย่างสบายใจในเวลาไม่นาน

ลมหายใจแผ่วเบา ราวกับกลัวจะไปรบกวนอะไรเข้า

แต่ฟู่สิงชวนกลับไม่ได้โชคดีอย่างเธอ หลายปีมานี้เขาอยู่คนเดียวมาตลอด

เขาไม่คุ้นกับการมีใครนอนอยู่ข้าง ๆ แม้แต่ลมหายใจแผ่วเบาก็ยังรบกวนเขาได้

ขณะที่เขาพลิกตัวไปมา ซูเหอก็กลิ้งตามความอบอุ่นเข้ามา ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างว่าง่าย มือเล็กวางซ้อนกันเป็นหมอนอยู่บนอกเขา ส่วนขาข้างหนึ่งก็พาดทับตัวเขาไว้

ลมหายใจอุ่น ๆ ของหญิงสาวปัดผ่านลำคอ กลิ่นกายของเธอหอมละมุน นุ่มนิ่มเหมือนรูปลักษณ์ภายนอก โดยเฉพาะความนุ่มนิ่มตรงหน้าอกที่แนบกดลงบนตัวเขาอย่างไม่เกรงใจ

นี่จะกล้าเกินไปหน่อยไหม

พวกเขาแค่ยังไม่สนิทกัน แต่เขาก็เป็นผู้ชายปกติคนหนึ่ง

เธอกล้าทำแบบนี้ได้ยังไง?

กล้ายั่วความอดทนของผู้ชายที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วขนาดนี้ได้ยังไง?

ตอนที่ลมหายใจของเขาเริ่มรวน เรื่องที่เกินเลยยิ่งกว่าก็เกิดขึ้น มือเล็กของหญิงสาวเลื่อนมาที่หน้าท้อง นิ้วขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ

เหมือนกำลัง...เล่นเปียโนหรือเปล่า?

แต่แทนที่จะเป็นคีย์ขาวดำ กลับเป็นกล้ามท้องของเขา

ฟู่สิงชวนเกร็งไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าต้องทนอยู่นานแค่ไหน

……

ซูเหอนอนหลับสบายตลอดคืน พอถึงเวลาตามนาฬิกาชีวิตก็ลืมตาตื่น สภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยทำให้เธอมึนงงอยู่บ้าง

หลังลงจากเตียง สิ่งแรกที่เธอทำคือไปดูทองแท่งเล็ก ๆ สีเหลืองอร่ามในกระเป๋าเดินทางของตัวเอง เพื่อยืนยันอีกครั้งว่าไม่ได้ฝันไป

เธอยกมุมปากขึ้น เรื่องนี้เกินคาดจริง ๆ ข้างกายมีผู้ชายแปลกหน้าเพิ่มมาอีกคน แต่เธอกลับนอนหลับสนิทได้ขนาดนี้

เพิ่งล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ โทรศัพท์จากเบอร์แปลกหน้าก็ดังขึ้น

เธอกดรับสายทันที แต่เสียงที่ดังมาจากปลายสายกลับเป็นเสียงที่เธอเกลียดเข้ากระดูก “ซูเหอ นี่คุณบล็อกเบอร์ผมเหรอ?”

“ไม่อย่างนั้นจะเก็บไว้โทรอวยพรปีใหม่หรือไง? แฟนเก่าที่ดีควรทำตัวเหมือนตายไปแล้ว ถ้ายังพอมีศักดิ์ศรีก็อย่าเปลี่ยนเบอร์โทรมารบกวนฉันอีก”

น้ำเสียงของผู้ชายอ่อนลง แฝงความจนใจอย่างเห็นได้ชัด “ซูเสี่ยวเหอ เลิกงอแงได้แล้ว”

ซูเหอแทบพูดไม่ออก จนถึงตอนนี้เขายังคิดว่าเธอกำลังงอแงอยู่ “ไสหัวไป ฉันเกลียดของสกปรกที่สุด”

“ก็บอกแล้วไงว่าแค่เล่นไปตามสถานการณ์ ใคร ๆ เขาก็ทำกัน ผมจะทำตัวแปลกแยกอยู่คนเดียวได้ยังไง? บางเรื่องหลับตาข้างหนึ่งแล้วปล่อยผ่านไปก็จบแล้ว ทำไมต้องจริงจังขนาดนั้น? ใจกว้างหน่อยไม่ได้หรือไง?”

“ถ้าคุณเอาแว่นขยายไปส่องผู้ชายสักคน ผู้ชายทุกคนก็ไม่มีทางรอดหรอก ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว”

ซูเหอฟังคำพูดหน้าด้านของเขาแล้ว ในใจก็ไร้ความรู้สึกไปนานแล้ว ยังไงเขาก็เป็นแค่แฟนเก่าที่เลิกกันมานานกว่าหนึ่งปี

“ถ้าฉันอ้างเรื่องงานแล้วไปนั่งบนตักผู้ชายบ้าง คุณจะรู้สึกยังไง?”

น้ำเสียงของชายหนุ่มพลันเปลี่ยนเป็นไม่พอใจ “คุณเป็นหมอ งานของคุณจะไปนั่งบนตักผู้ชายทำไม?”

“พอสลับเพศกันก็กลายเป็นเรื่องให้อภัยไม่ได้เลยหรือไง? หลี่โก่ว อย่าทำตัวสองมาตรฐานนักสิ”

ชายหนุ่มเอ่ยปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ซูเสี่ยวเหอ ผมรับรองว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก ครั้งก่อนมันเป็นอุบัติเหตุจริง ๆ ผมดื่มไปหลายแก้ว เลยถูกผู้หญิงคนนั้นฉวยโอกาส”

“ไสหัวไป ฉันแต่งงานแล้ว จะไปตายที่ไหนก็ไป!”

ชายหนุ่มหัวเราะเยาะ “ข้ออ้างนี้ฟังไม่ขึ้นเลย ถ้าจะไล่ผมก็หาเหตุผลที่เข้าท่ากว่านี้หน่อยสิ นิสัยตาสูงกว่าหัวของคุณน่ะ ถ้าไม่ใช่ผู้ชายหล่อก็ไม่ชายตาแล คนจนคุณก็รังเกียจ แค่มีผู้หญิงอยู่ข้างตัวผมคุณก็ยังเก็บมาคิดมาก จะมีผู้ชายสักกี่คนที่ตรงตามเงื่อนไขของคุณ?”

“จะเชื่อหรือไม่ก็เรื่องของคุณ ไสหัวไป”

พูดจบ ซูเหอก็ตัดสายทันที แล้วบล็อกเบอร์ใหม่ของเขาอีกครั้ง

หลี่เส้าหางไม่รู้ว่าเพราะอะไร ในใจถึงรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา พอโทรกลับไปอีกครั้งก็พบว่าถูกบล็อกแล้ว เขาโมโหจนสบถออกมาเสียงดัง

ผู้หญิงบ้าคนนั้นกล้าดียังไง? ตลอดปีเศษที่ผ่านมา เขาขอโทษแล้วขอโทษอีก พยายามขอคืนดีไม่หยุด แต่เธอกลับไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ

ผู้หญิงที่วิ่งไล่ตามผู้ชายที่มีคุณสมบัติอย่างเขามีตั้งเยอะแยะ ขาดซูเหอไปคนเดียวไม่เห็นเป็นไร

ปล่อยให้เธอรออีกสักเดือนค่อยว่ากัน

ฟู่สิงชวนเพิ่งซื้ออาหารเช้ากลับถึงบ้าน ก็ได้ยินภรรยาหมาด ๆ ด่าคนเข้า คนที่ถูกด่านั้นมีเสียงคุ้นหูอยู่บ้าง

“เป็นอะไรไป? ใครทำให้คุณโมโหตั้งแต่เช้า?”

ซูเหอตอบตรง ๆ “แฟนเก่าที่สมควรตายเป็นพันครั้งน่ะสิ”

พูดจบเธอก็เสียใจขึ้นมา อยากจะกลืนคำพูดเมื่อครู่กลับไปให้หมด คุยเรื่องแฟนเก่ากับสามีที่เพิ่งแต่งงานกัน แบบนี้ไม่เหมาะสมเกินไปหรือเปล่า

ฟู่สิงชวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาไม่ใช่คนใจแคบอะไร อายุของพวกเขาก็ไม่น้อยแล้ว เรื่องความรักจะให้ว่างเปล่าโดยสิ้นเชิงก็คงเป็นไปไม่ได้

การเคยมีความรักมาก่อนเป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

เขาถามอย่างใส่ใจ “เลิกกันเพราะอะไรครับ?”

“คุณจะถือสาไหม?”

“ผมไม่ถือสาที่คุณมีแฟนเก่าหรอก แค่ค่อนข้างอยากรู้ว่าเลิกกันเพราะอะไร”

คำตอบนี้ทำให้ซูเหอแปลกใจอยู่บ้าง “ทำไมล่ะ?”

“เรื่องที่ควรระวังจากความผิดพลาดของคนอื่นมีประโยชน์ให้เรียนรู้ ผมจะได้พยายามไม่กลายเป็นอดีตของคุณ” ฟู่สิงชวนตอบอย่างจริงจัง

ซูเหอพลันหัวเราะออกมา เห็นไหมล่ะ นี่แหละเสน่ห์ของผู้ชายที่โตกว่า

ผู้ชายอายุมากกว่าดีจริง อายุมากกว่าช่างวิเศษ รู้จักอดทนและเข้าอกเข้าใจ

ดีกว่าหลี่เส้าหาง ผู้ชายเฮงซวยที่ยังไม่รู้จักโตเป็นพันเท่า

ในเมื่อเขาถาม เธอก็ไม่มีอะไรต้องปิดบัง

“เขาทำธุรกิจของตัวเอง มักไปสถานที่แบบร้านคาราโอเกะสำหรับนักธุรกิจอยู่บ่อย ๆ มีครั้งหนึ่งฉันบังเอิญเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนตักเขา เขาสูบบุหรี่ไปด้วย หยอกล้อเกี้ยวพาราสีกับผู้หญิงคนนั้นไปด้วย ผู้หญิงคนนั้นฉันก็รู้จัก แถมยังเคยมีเรื่องบาดหมางกันด้วย แทบทำให้ฉันสะอิดสะเอียนตาย”

“เรื่องแบบนี้ฉันทนไม่ได้ ต่อให้ก่อนแต่งงานยอมให้ผู้หญิงนั่งบนตัก วันหนึ่งก็คงลงเอยไปนอนเตียงเดียวกันอยู่ดี”

“เราเลิกกันตั้งแต่สองปีก่อน ฉันบล็อกช่องทางติดต่อของเขาทั้งหมดแล้ว แต่เขาเป็นคนมั่นใจในตัวเองสูงมาก คิดว่าตัวเองดีเลิศและฉันไม่มีทางตัดใจได้ เลยชอบทำตัวเพี้ยน ๆ เป็นพัก ๆ เปลี่ยนเบอร์โทรมาทำให้ฉันขยะแขยงอยู่เรื่อย”

ฟู่สิงชวนเลิกคิ้ว “แบบนั้นก็เกินไปหน่อยนะ”

เข้าใจแล้ว คุณนายฟู่ชอบผู้ชายที่รู้จักวางขอบเขต

ต่อไปเวลาเขาอยู่กับผู้หญิง เขาต้องระวังเรื่องนี้ให้มากขึ้น

“คุณหมอฟู่ ที่โรงพยาบาลห้ามส่งสายตาหวานให้หมอผู้หญิงหรือพยาบาลผู้หญิงนะ ถ้าฉันจับได้ คุณตายแน่” ซูเหอชูกำปั้นขู่เขา น้ำเสียงใสหวานนุ่มนวล

ฟู่สิงชวนทั้งขำทั้งจนใจ ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงคิดว่าเขาจะเป็นคนแบบนั้น

“ถ้าผมมีความสามารถขนาดนั้น ก็คงไม่ถึงกับหาภรรยาไม่ได้หรอกครับ”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป