ช่างเถอะ เห็นก็เห็นไปสิ ยังไงก็เป็นคนแปลกหน้า ไม่เห็นเป็นไร
เธอไม่ได้มีนิสัยชอบฟังคนอื่นคุยโทรศัพท์หรอก แต่เสียงโทรศัพท์จากด้านหลังดังเกินไปจริง ๆ
ทั้งคู่ยังนั่งหันหลังชนกัน มีเพียงฉากกั้นบังอยู่เท่านั้น อยากไม่ฟังก็คงยาก
“ฟู่สิงชวน ฉันได้ยินมาว่าคุณไม่ได้ไปร้านกาแฟ ตกลงคุณกำลังเล่นอะไรอยู่กันแน่ ฉันไม่เข้าใจเลยนะ ฉันก็ไม่ได้ตั้งมาตรฐานอะไรไว้สูงสักหน่อย ทำไมคุณถึงพาใครกลับมาสักคนไม่ได้”
“ข้อกำหนดสูงสุดคืออายุต้องไม่มากกว่าฉัน ส่วนต่ำสุดก็ต้องไม่ใช่ผู้เยาว์ ไม่จำกัดเพศ ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายวัยกลางคนหรือสาวน้อย ขอแค่คุณกล้าพากลับบ้าน ฉันก็กล้ายอมรับ ฉันแค่ติดเรื่องศีลธรรมอยู่นิดเดียว แบบนี้เรียกร้องมากเกินไปไหม”
แค่ก ๆ
ซูเหอเกือบสำลัก ให้ตายสิ ยังมีคนที่สถานการณ์หนักกว่าเธออีกหรือเนี่ย ถึงขั้นทำให้แม่ต้องถอยแล้วถอยอีก
พูดตามตรง ข้อเรียกร้องนี้ไม่ได้มากเกินไปเลย เรียกได้ว่าแทบไม่มีข้อเรียกร้องด้วยซ้ำ
“เสียงอะไรน่ะ ทำไมฉันได้ยินเสียงผู้หญิง”
ฟู่สิงชวนยกมือกุมหน้าผาก นี่ติดเรดาร์ตรวจจับเพศอะไรไว้กับตัวหรือไง ถึงได้ยินแม้กระทั่งเสียงผู้หญิง
“ผมอยู่ที่ร้านกาแฟ คนที่ผิดนัดไม่ใช่ผม แต่เป็นอีกฝ่าย”
ปลายสายเงียบไปหลายวินาที ก่อนจะมีเสียงเสียดายที่ลูกชายไม่ได้เรื่องดังขึ้นมาอีกครั้ง “เฮ้อ ฟู่สิงชวน เลิกวางท่าถือตัวได้แล้ว ต่อให้เป็นหญ้าข้างรั้ว คุณก็ลองกินสักสองคำไม่ได้หรือไง รู้จักกันดีอยู่แล้ว น่าเชื่อถือกว่าการดูตัวแบบนี้ตั้งเยอะ ฉันรู้ว่าที่โรงพยาบาลของคุณมีทั้งหมอผู้หญิงและพยาบาลผู้หญิงตั้งหลายคนที่ชอบคุณ”
เสียงของฟู่สิงชวนเย็นเรียบ “รู้แล้วครับ”
“กล้าให้มากกว่านี้หน่อย เป็นฝ่ายเข้าหาหน่อย ความรักไม่มีใครบุกเข้าบ้านมาปล้นหรอก มีแต่ผู้กล้าที่ไม่ยอมแพ้ต่างหาก”
ซูเหอได้ยินทุกคำไม่ตกหล่น
คุณแม่ท่านนี้ช่างมีวาทศิลป์จริง ๆ พูดเมื่อไรก็คล้องจองได้ตลอด คล้ายกับแม่ของเธอไม่มีผิด
หลังวางสาย ฟู่สิงชวนก็ลุกขึ้น เดินผ่านซูเหอแล้วอดเหลือบมองเธอไม่ได้
ซูเหอก็กำลังมองเขาอยู่พอดี สายตาของทั้งคู่จึงสบกันเข้าอย่างไม่ทันตั้งตัว
ซูเหอตะลึงไปเลย ใครกันที่บอกว่าคนที่เหลืออยู่ล้วนไม่เอาไหน ผู้ชายตรงหน้าเห็นชัด ๆ ว่าไม่ใช่เลยสักนิด
ใบหน้าหล่อเหลาได้รูป คมชัดโดดเด่น ราวกับสายลมเย็นและแสงจันทร์ ระหว่างคิ้วมีแววสุขุมเยือกเย็นอยู่หลายส่วน
หล่อระดับเทพเลยนะเนี่ย
ฟู่สิงชวนเป็นฝ่ายทำลายความเงียบก่อน “คุณจะรังเกียจไหม ถ้าผมขอร่วมโต๊ะด้วย”
ซูเหอได้สติอย่างรวดเร็ว ดูตัวมาแล้วสองคน จะเพิ่มอีกสักคนก็ไม่เห็นเป็นไร
แววขบขันแต้มอยู่ในดวงตา เธอตอบอย่างเปิดเผยและเป็นธรรมชาติ “คุณแน่ใจเหรอ”
เธอไม่ใช่คนที่รับมือได้ง่าย ๆ หรอก ถ้าพูดจาไม่เข้าหู เธอก็สวนกลับเหมือนกัน
ฟู่สิงชวนพยักหน้า น้ำเสียงกังวานใสเจือความแหบพร่าอยู่เล็กน้อย “แน่ใจครับ”
“เชิญนั่งค่ะ”
“เมื่อกี้ทำให้คุณเห็นเรื่องน่าขำแล้ว ที่บ้านเร่งรัดผมค่อนข้างหนักจริง ๆ”
ซูเหอยกมือเล็ก ๆ ขึ้นแบ “ไม่เป็นไรค่ะ เราหัวอกเดียวกัน ตอนนี้ก็อย่ามัวแต่หัวเราะเยาะคนอื่นทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้ดีกว่าเขาเลย”
ทั้งคู่เพิ่งทักทายกัน โทรศัพท์ของแม่ซูเหอก็ดังขึ้น เธอทำมือบอกชายหนุ่มว่า “รอสักครู่” ก่อนรับสาย
“ซูเหอ แกอยากให้ฉันโมโหตายใช่ไหม ฉันอุตส่าห์หาผู้ชายคุณภาพดีมาให้ตั้งหลายคน แกใช้เวลาแค่ครึ่งชั่วโมงก็ไล่พวกเขากลับหมดแล้ว ตกลงแกคิดจะเอายังไงกันแน่”
“แกอายุ 27 แล้ว ไม่ใช่ 17 อย่างน้อยก็น่าจะรู้จักประมาณตัวบ้าง ปากแกน่ะหัดรู้จักยั้งไว้บ้างไม่ได้หรือไง ทำแบบนี้ต่อไปใครจะกล้าแนะนำคนให้แกอีก...”
ซูเหอค่อย ๆ เลื่อนโทรศัพท์ออกห่าง รอจนอีกฝ่ายเงียบแล้วจึงยกกลับมาแนบหูอีกครั้ง
“คนหนึ่งบอกว่าฉันอ้วน แถมยังดูถูกงานของฉัน อีกคนก็หมายตาบ้านฉัน ไม่มีใครปกติสักคน แม่ชอบคนไหนล่ะ”
ปลายสายเงียบกริบทันที ผ่านไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงก็อ่อนลง “เอาเถอะ เดี๋ยวฉันลองหาให้ใหม่”
ซูเหอวางสาย แล้วมองชายหนุ่มด้วยแววตาขอโทษเล็กน้อย
ชายหนุ่มเลื่อนเอกสารมาตรงหน้าเธอ ซูเหอไม่เข้าใจจึงหยิบขึ้นมาดู สิ่งแรกที่เห็นคือประวัติสำหรับนัดดูตัว
ฟู่สิงชวน อายุ 32 ปี สูง 187 เซนติเมตร หนัก 155 จิน เป็นแพทย์แผนกศัลยกรรมหัวใจและทรวงอก โรงพยาบาลที่หนึ่ง
มีบ้าน มีรถ มีเงินเก็บ พ่อแม่ยังอยู่ ทั้งคู่ทำงานในบริษัทขนาดใหญ่และยังไม่เกษียณ
ข้อเสียเพียงอย่างเดียวคือมีน้องชายสองคน แต่ทั้งคู่บรรลุนิติภาวะแล้วและมีรายได้ดี
เดี๋ยวก่อน นี่ไม่ใช่ข้อมูลที่เธอเห็นในบัญชีทางการเมื่อช่วงเลิกงานหรอกหรือ ทั้งชื่อ อาชีพ และสถานที่ทำงานตรงกันหมด
ซูเหอพลิกดูหน้าถัดไปตามลำดับ มีรายงานเครดิต ประวัติอาชญากรรม และรายการเดินบัญชีธนาคาร ตามด้วยรายงานตรวจสุขภาพ
รายงานตรวจสุขภาพละเอียดเป็นพิเศษ โดยเฉพาะผลตรวจสมรรถภาพทางเพศของผู้ชาย ถึงขั้นมีข้อมูลความแข็งแรงของอสุจิด้วย
ซูเหอยังคงสีหน้าเรียบเฉย ตั้งใจอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่ปล่อยแม้แต่ตัวอักษรเดียว
ให้ตายสิ ความจริงใจนี้มากเกินไปหน่อยแล้ว มากจนชวนให้ตกใจเลยด้วยซ้ำ
ถ้าทั้งหมดนี้เป็นของปลอม งั้นนี่ก็ต้องเป็นแผนหลอกให้ลงทุนที่วางมาอย่างดีแน่นอน
โชคดีที่เธอเห็นข้อมูลส่วนตัวของเขามาก่อนแล้ว
ข้อมูลที่ลงในบัญชีทางการของโรงพยาบาลไม่มีทางปลอมได้หรอก
ฟู่สิงชวนดูเหมือนจะสังเกตเห็นความสงสัยของเธอ จึงอธิบายขึ้นก่อน
“เพราะอายุของผม คนอื่นเลยมักคิดว่าที่ยังไม่แต่งงานเป็นเพราะมีปัญหาทางร่างกายหรือฐานะการเงิน ครอบครัวแนะนำให้ผมเตรียมเอกสารไว้ก่อน หลักฐานจากบุคคลที่สามน่าเชื่อถือกว่าคำพูดของผมคนเดียว”
ซูเหอกลั้นหัวเราะไม่อยู่ “คุณหมอฟู่ คุณสมบัติของคุณดีมากจริง ๆ นะคะ”
พูดตามตรง เขาเป็นคนที่ดีที่สุดในบรรดาคนที่เธอเคยไปดูตัวด้วยเลย
อายุ 32 ปีไม่ได้มากเลยสักนิด สำหรับแวดวงการแพทย์ของพวกเขา นี่เป็นวัยที่กำลังรุ่งโรจน์ อนาคตสดใสอย่างยิ่ง
“ผมยังไม่เคยเจอคนที่ถูกใจครับ”
ซูเหอชี้ตัวเอง ดวงตาเผยความไม่อยากเชื่ออยู่หลายส่วน “ฉันถูกใจคุณเหรอคะ”
เขาไม่คิดว่าเธอปากจัดไปหน่อยเหรอ
ฟู่สิงชวนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผมชอบผู้หญิงที่พูดจาฉะฉานครับ”
เอาละ ข้อนี้เธอยอมรับ
“คุณก็ได้ยินแล้วว่าที่บ้านเร่งรัดผม ถ้าคุณคิดว่าเราเหมาะกัน พรุ่งนี้เช้าเราไปจดทะเบียนสมรสกันได้เลย”
ซูเหอเกือบสำลัก เมื่อกี้ยังดีใจที่เจอคนปกติอยู่เลย ทำไมตอนนี้เริ่มไม่ปกติแล้วล่ะ
นี่จะทำให้ใครตกใจตายหรือไง
ฟู่สิงชวนพูดต่อว่า “จริง ๆ แล้วเมื่อกี้ผมได้ยินเรื่องคร่าว ๆ ของคุณหมดแล้ว เงื่อนไขของคุณก็ใกล้เคียงกับที่ผมต้องการ เราทำงานสายเดียวกัน คนทำงานอย่างเรามีเวลาส่วนตัวไม่มากนัก เราแต่งงานกันก่อน แล้วค่อย ๆ เรียนรู้กันไปก็ได้”
ซูเหอมองฟู่สิงชวนอย่างลึกซึ้ง “คุณพูดจริงเหรอคะ”
“แน่นอนครับ ผมจะซื่อสัตย์ต่อการแต่งงานและคู่ชีวิตของผม”
ซูเหอไม่ลังเล ตอบตกลงทันที “ได้ค่ะ”
เธอรู้ดีเหลือเกินว่าผู้ชายอย่างฟู่สิงชวนมีค่ามากแค่ไหนในแวดวงนี้ ถ้าโผล่มาสักคน คนโสดทั้งโรงพยาบาลก็ต้องหมายตาเขาไว้แน่นอน
คนทั่วไปอยากรู้จักเขายังยากเลย
ผู้ชายคนนี้คงไม่ชอบกินหญ้าข้างรั้วตัวเอง ถึงได้เปิดโอกาสให้เธอเก็บตก
ถ้าไม่รีบคว้าไว้ตอนนี้ จะรอเมื่อไรล่ะ
ยิ่งกว่านั้น ความจริงใจก็แปรเปลี่ยนได้ในพริบตา
จะรักหรือไม่รักก็ช่างเถอะ
ความรักเป็นสิ่งเปราะบางเกินกว่าจะพึ่งพาได้
แค่หาใครสักคนมาใช้ชีวิตร่วมกัน โดยไม่ทำให้พันธุกรรมของลูกหลานแย่ลงก็พอ
สิ่งที่เธอกลัวที่สุดคือแต่งงานกับสามีขี้เหร่ แล้วมีลูกขี้เหร่
สำหรับคนรักหน้าตาอย่างเธอ นั่นคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนไปตลอดชีวิต